Mijn allerliefste schat

Ze kijkt naar de volgende balk, en de balken daarna, helemaal tot aan de muur aan het eind van de kamer. Elke balk is bedekt met een laag stof waarin rattensporen te zien zijn. Haar benen trillen. Ze laat zich langzaam zakken, maar Martin zegt: 'Eh...' kortaf berispend, met het mes drukkend tegen haar kruis. Ze huivert en is niet bij machte zichzelf weer tot boven de balk te trekken, zodat ze haar wang tegen de splinterige zijkant houdt. Ze is aan het eind van haar krachten en denkt: alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft. 
( pag. 51 uit Mijn allerliefste schat )

De 14-jarige Turtle woont samen met haar vloekende, gewelddadige vader Martin. Hij geeft haar een zeer ongebruikelijke opvoeding waarbij het gebruik van wapens een grote rol in spelen. Ze wordt fysiek, emotioneel en seksueel door hem misbruikt. Doordat ze afgelegen wonen, met alleen opa in de buurt, is er niemand die iets hoort of ziet en op school houdt Turtle zich afzijdig. Haar sociale wereld is heel klein en daar weet ze zich moeizaam te handhaven maar de natuur om haar heen is grenzeloos en hier weet ze zich heel goed staande te houden. Tijdens één van haar omzwervingen leert ze iemand kennen. Zodra haar vader dit ontdekt gaan bij hem de remmen los....

Gabriel Tallent

Turtle wordt verscheurd in haar hoofd met het dilemma: houd ik van mijn vader of haat ik hem. Deze tweestrijd lijkt parallel te lopen met de vele beklemmende, rauwe stukken tekst tegenover de prachtige natuurbeschrijvingen.

Dit debuut van Gabriel Tallent speelt zich af rondom het kustplaatsje Mendocino, in het noorden van Californië. Hij is hier opgegroeit en na zij studie werkte hij als gids in de ruige natuur van de VS.

Een aangrijpend, heftig, beeldend beschreven verhaal die mij kippenvel bezorgde, mijn hart sneller deed kloppen en waarbij ik af en toe vergat adem te halen, een aanrader dus!

Ingeborg

Google Earth

Mijn Allerliefste schat kun je reserveren door deze link aan te klikken

Het rimpeleffect

Claudia Schoemacher

Claudia Schoemacher (1970) studeerde Communicatie en heeft als producer bij Endemol gewerkt en een eigen PR-bureau gehad. In 2007 trouwde ze met de bekende  cosmetisch arts Robert Schoemacher en samen hebben ze dochtertje Livia van 9 jaar. In 2010 debuteerde ze met haar autobiografie Kind van de onderwereld. Hierin beschrijft ze hoe ze op 8-jarige leeftijd in contact komt met haar biologische vader, een Italiaanse beroepsgokker die in criminele kringen verkeerde. Op haar 14e schoot hij iemand neer en belandde hij in de gevangenis. In 2013 volgt dan een erotische roman: Kamer 303. En vorige maand verscheen Het rimpeleffect. Een boek waar zij maar liefst 2 jaar aan gewerkt heeft, omdat het vaak te dicht  bij kwam en ze even een schrijfpauze moest nemen. Leuke titel voor een pennenvrucht van de eega van een cosmetisch arts hoor ik je denken, maar de titel heeft niets met rimpels van doen. Je zal zelf het boek moeten lezen als je wil weten waar het dan wel op slaat.

Het rimpeleffect

In dit boek draait  het allemaal om Julia. Ze is journalist en getrouwd met de beroemde advocaat Hugo Smith. Ze wonen met hun dochtertje Audrey in een miljoenenvilla en leiden, gezien door de ogen van de buitenwereld, een gelukkig en glamoureus leven. Maar de werkelijkheid is heel anders. Julia ontdekt dat haar man het niet zo nauw neemt met de huwelijkse trouw. En financieel is het ook niet bepaald 'rozengeur en maneschijn': de belastingdienst zit achter hen aan. Julia trekt dit alles niet meer en wordt steeds depressiever. En die mondt erin uit dat ze op een dag een zelfmoordpoging doet. Deze mislukt gelukkig, maar ze belandt wel in een coma. Het voorafgaande wordt allemaal in deel 1 van het boek beschreven. In deel 2 belanden we van 2015 in 1997 (het jaar waarin ze het gelukkigst was) en ligt Julia nog steeds in coma. Maar komen we meer te weten hoe ze leefde in dit jaar en waarom ze toen wel zich happy voelde. In deel 3 is ze net uit haar coma ontwaakt en lezen we wat voor behandelingen ze allemaal krijgt om uit haar depressie te raken en of er voor Julia en Hugo samen toch nog een 'happy end' in het verschiet ligt.

Claudia vlogt  en ik heb dan ook meerdere vlogs van haar bekeken. Ook zijn zij en haar man BN'ers en in die hoedanigheid regelmatig in de media te zien. Daardoor wist ik al het een en ander over hun levens. En verbaasde me dan ook niet dat Claudia bij de boekpresentatie van Het rimpeleffect vertelde dat dit boek voor 99% autobiografisch is. Claudia heeft een vlotte pen en dit boek is de moeite van het lezen meer dan waard. Temeer het over belangrijke thema's gaat, waar veel mensen misschien toch niet altijd eerlijk over durven te praten. Het enige waar ik aan moest wennen bij het lezen van dit verhaal was dat het ene hoofdstuk vanuit Julia verteld wordt en het andere dan weer vanuit Hugo. Dat was voor mij, zeker in het begin, een beetje verwarrend. Maar zoals al eerder gezegd vind ik dit zeker een boek dat heel veel mensen zouden moeten lezen.

Als je dit boek ook wil lezen kan je hem hier reserveren.

Gabrielle

Op het verkeerde been gezet...

Dood van een thrillerschrijfster
Bovenstaande titel zou doen vermoeden dat het een thriller betreft, maar nee. De rug bevat toch duidelijk een etiket dat het om een psychologische roman gaat. Nou zou ik die normaliter niet zo snel mee naar huis nemen, omdat je nooit weet wat je kan verwachten. Bij een thriller kan je er van uitgaan dat het een spannend verhaal betreft, bij een  romantisch verhaal dat het vol staat met liefdesperikelen e.d.
Maar bij een psychologisch verhaal is het altijd maar afwachten wat je in huis hebt gehaald. Maar ik huldig het principe: verandering van spijs doet eten. En de titel en omslag spraken me in dit geval erg aan.
Het boek is van de hand van Pauline Slot.Na een studie Nederlands debuteerde ze in 1999 met Zuiderkruis, dat meteen een bestsellerdebuut werd. Dat was natuurlijk heel fijn voor de schrijfster, temeer ze maar liefst drie jaar had gewerkt aan dit boek. Hierna verschenen nog een aantal romans, waaronder Blauwbaard en Soerabaja. En de non-fictieboeken De hond als medemens (over de verhouding tussen mens en hond)  en Museumbezoeking (over wat mensen die een museum bezoeken daar hopen te vinden). Naast het schrijven van boeken verdient ze haar geld met redactiewerk en als docent creative writing.

De plaats waar alles zich afspeelt is een idyllisch landgoed in Griekenland, waar Selma Hoogstins de scepter zwaait. Ze is auteur en schrijfcoach en ontvangt daar regelmatig gasten, die ze helpt met hun schrijfprocessen. Het is een bont gezelschap, maar bekend thrillerschrijfster Esther Noordvlucht (aan de lezer om te bepalen welke bekende schrijfster dit in het echt is) steekt er op alle terreinen met kop en schouders boven uit. Zij heeft ook geen hulp meer nodig van Selma, maar is gekomen om rustig aan haar boek verder te kunnen werken.

Het boek is heel goed geschreven en heeft mij van begin tot  eind geboeid. Meest verrassende was het einde. Het boek startte met een spannende proloog, die iets leek in te houden voor het verhaal erna. Dat was ook zo maar niet wat je als lezer dacht te verwachten. Dood van een thrillerschrijfster is gewoon een heerlijk zomerboek! Je komt er in ieder geval ook van in vakantiesferen.

Nieuwsgierig geworden naar dit boek? Reserveer hem dan in onze catalogus.


Gabrielle

De man die haast had

Obsessie
De hoofdpersoon, Leon, heeft van jongs af aan een moeizame en ingewikkelde verhouding met het verschijnsel tijd. Tijd speelt een belangrijke rol in zijn leven en is tevens zijn grootste tegenstander. Terwijl iedereen in zijn omgeving geleefd wordt door de tijd en door het leven holt, probeert Leon de wijzers van de klok tegen te houden. Zelf heb je ook wel eens haast en zou je de tijd graag naar je hand willen zetten. De titel van dit boek intrigeerde me en daarom besloot ik om het te lezen. Een apart verhaal en het ligt toch allemaal een beetje ingewikkelder dan de titel doet vermoeden.

Tragiek
Deze psychologische roman, novelle eigenlijk, speelt zich af in een dorpje in Zeeuws-Vlaanderen. Leon groeit daar op als enig kind, met een vader die werkt in een fabriek en een moeder die manisch depressief is. De relatie tussen zijn ouders verloopt moeizaam en Leon heeft weinig contact met hen. Als de ouders er op uitgaan past Elsie op Leon. Leon is dol op de zestienjarige Elsie en hij is in stilte verliefd op haar. Ze geeft hem houvast. Als zesjarig jongetje ziet Leon hoe zijn oppas Elsie, op een avond als zijn ouders naar het theater gaan, door het trapgat van de zolder naar beneden valt. Dit gebeurt tijdens het verstoppertje spelen.
Elsie raakt onherstelbaar gehandicapt. Ze is apathisch, gekluisterd aan een rolstoel en verhuist naar Home Windekind. Leon bezoekt Elsie daar elke week. Eerst omdat hij zich schuldig voelt, later ontstaat er tussen hen een diepe, emotionele band. Hoe een ongeluk het leven van twee mensen voorgoed kan veranderen!
Deze gebeurtenis en de dood van zijn moeder hebben een grote invloed op het verdere leven van Leon. Leon worstelt met het aangaan van relaties, hij is een man met weinig sociale contacten.  Leon neemt een ingrijpende beslissing en het loopt dramatisch af in deze roman.


Inkijk
Dit werk van Jan Vantoortelboom laat je meekijken in het leven van Leon. Het leven van een eenzaam, introvert en beschadigd mens. De auteur doet dit niet door in de psyche van Leon te kijken. Dit gebeurt door de beschrijving van de relaties die een belangrijke rol in het leven van Leon spelen. Zijn ouders, zijn vriend Bertrand, zijn geliefde Liliane en natuurlijk Elsie. Dit vind ik ook bijzonder knap van de auteur, hoe met weinig details over het gedachteleven van zijn personages een bijzonder verhaal wordt neergezet. Wel een beklemmend verhaal, je bent blij dat je niet in de schoenen van de hoofdpersoon staat. Maar beslist geen zware kost, integendeel, een vlotte beeldende stijl met korte hoofdstukken. Je bent benieuwd hoe het af loopt. Je popelt gewoon om de volgende bladzijde weer om te slaan. Ook met zijn beschrijvingen van het soms troosteloze landschap en het gure weer creëert hij een bepaalde sfeer. Echt een boek om bij de open haard te lezen, met warme chocolademelk of een glas rode wijn. Een begenadigd verteller!

Jan Vantoortelboom
Woont en werkt in Zeeuws-Vlaanderen. Hij is geboren op 29 juli 1975 in Torhout, België en groeide op in het West-Vlaamse dorpje Elverdinge.
De man die haast had is het derde werk van de schrijver. Hiervoor heeft hij het decor van Vlaanderen verwisseld voor een klein dorpje in Zeeuws-Vlaanderen. Zijn debuut De verzonken jongen won de Gouden Uil en zijn volgende werk Meester Mitraillette werd door het boekenpanel van De Wereld Draait Door verkozen tot Boek van de Maand. Inmiddels is hij aan zijn vierde boek begonnen.
De auteur heeft veel affiniteit met het onderwijs, dit komt in zijn boeken weer terug. Zijn moeder is overleden toen hij zestien was, ook vroegtijdig, net als de moeder van de hoofdpersoon in zijn derde boek.

Als je deze boeken wilt reserveren kun je de titel aanklikken:

De man die haast had 
De verzonken jongen
Meester Mitraillette

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pegrimsjaren

De kleurige kaft
Soms lees ik een boek vanwege de kaft. Ook de kaft van dit laatste boek van de Japanner Haruki Murukami intrigeerde me en na meerdere positieve reacties op dit boek, De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren, ben ik het gaan lezen. Als je de eerst keer naar de kaft kijkt zie je niets anders dan kleurige strepen die met elkaar het profiel van een man achterlaten. Nu ik het boek uit heb zeggen mij die strepen veel meer! Het zijn de kleuren van de personages in het boek. Tsukuru is naar zijn idee kleurloos en zijn profiel komt in het midden van deze strepen aan de voor- en achterkant tevoorschijn.

Het verdriet
Tsukuru is in zijn jeugd lid van een hele hechte vriendengroep maar als hij een jaar of 20 is wordt hij door de andere vier zonder dat ze een rede hiervoor geven uit de groep gezet. Dit vindt hij zo erg dat hij bijna dood gaat van verdriet. Nu is hij 36 en heeft nog steeds te kampen met deze herinneringen. Zijn nieuwe vriendin merkt dit en stelt hem voor hier iets aan te doen. Dan begint hij met een zoektocht naar antwoorden...




Le mal du pays
Nu ik dit blog en op Google wat recensies nalees heb ik ook de muziek, die als een rode draad door dit boek heen loopt, gevonden. Het is een melodie die Tsukuru uit zijn jeugd kent omdat één van de vriendinnen uit de vriendinnengroep dit kon spelen. Het is de een stuk van Frans Liszt genaamd De pelgrimsjaren en dan vooral het deel Le mal du pays. Dan kom je direct weer bij de titel die dus een dubbele inhoud heeft. Mooi!

Vragen en nog meer vragen...
Het boek zit vol raadsels maar worden helaas niet allemaal opgelost. Er blijft nog genoeg voor de verbeelding over. Naar mijn idee een super leesclub boek!

Reserveer hier De Kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren

Ingeborg

Vele hemels boven de zevende

Ik ben alleen maar verre van verloren. Soms zeg ik dat hardop tegen mezelf. Meestal kan ik erom lachen.

Ik ben zesendertig. Dat is niet jong en ook niet oud. Ik kan heel goed autodansen en op hoge hakken lopen, risotto maken en lief zijn voor kleine dieren. Hoe dat precies moet, leven, daar ben ik nog niet helemaal achter, maar ik kan redelijk goed doen alsof. Dat is een begin, vind ik. Ik kan ook verdienstelijk uitleggen aan anderen hoe het misschien zou moeten, en daar wordt soms naar geluisterd, merk ik, wat mij dan een beetje verbaast.

Aan het woord is Eva, (36) één van de vijf personen die hun verhaal, hun leven, vertellen in deze roman.

Lou (12), Elsie (42), Casper (46) en Jos (71); vijf mensen met elkaar verbonden; ieder vertelt zijn of haar verhaal.

Allen zijn op zoek naar het geluk in welke vorm dan ook: identiteit, liefde of vrijheid, hetgeen gepaard gaat met verdriet, worsteling en eenzaamheid, maar ook met vluchten voor de werkelijkheid.

Kortom een mensenleven! Meestal heel herkenbaar, soms verbazend.

Casper, getrouwd met Merel, heeft een affaire met Elsie. Casper is kunstschilder en heeft volgens zijn echtgenote weinig meer nodig dan ‘verf, doeken, wat eten en drinken en aandacht van zoveel mogelijk mooie vrouwen’. Maar hij ziet in Elsie 'de wekker die hem met een afschuwelijk dreinend kutgeluid duidelijk heeft gemaakt dat er nu echt geen ontsnappen aan is.’

Eva is zesendertig en single. Ze werkt als hulpverlener in een gevangenis. Met mannen heeft ze een ietwat lastige relatie. Op de een of andere manier wordt ze steeds verliefd op de verkeerde. Maar haar vrienden zeggen altijd dat het wel goed zal komen. Dat ze de beste man zal vinden van allemaal. Omdat ze het verdiend heeft. ‘Wat zou het prachtig zijn als mensen ook echt krijgen wat ze verdienen.’

Elsie, theaterdirecteur, is de oudere zus van Eva. Getrouwd met Walter. Volgens Eva is haar zusje een vrouw ‘met twee voeten spectaculair op de grond’. Volgens haar minnaar Casper is Elsie verschrikkelijk mooi en verschrikkelijk slim en verschrikkelijk geil en warm en bijzonder. Als Elsie aan Casper denkt dan is dat ‘met bijna huilen’.

Lou (slim en sensitief) is de dochter van Elsie ‘Ik moet mijn scheut nog krijgen’, zeggen ze.’ Twaalf zijn is verschrikkelijk. Het enige wat nog erger is: twaalf zijn en op de middelbare school zitten'.

en twaalf en klein voor haar leeftijd.

De vader van Eva en Elsie, Jos, is eenenzeventig; hij draagt een verschrikkelijk geheim met zich mee en (weer) alcoholist. ‘Vier jaar geen druppel gedronken, radicaal gestopt van de ene dag op de andere. Geen AA, geen therapeuten, geen pillen, puur op karakter.’ Ineens was het genoeg toen de dokter tegen Eva – ze moet zo’n zeven jaar geweest zijn toen – zei: ‘Gaat hij zo door dan drinkt hij zich binnen afzienbare tijd dood. Dat kan geen lever ter wereld aan.’

Debuut

Dit boek is het debuut van de Vlaamse schrijfster Griet Op De Beeck (1973) en ik kijk uit naar haar volgende roman.

Haar schrijfstijl is direct, scherp, geestig en zijzelf toont zich een begenadigd observator; zij laat haar personages volkomen vrij in het spuien van hun onvrede, grieven, gedachten en wensen, hetgeen ervoor zorgt dat het moeilijk wordt het boek weg te leggen.

Een extra charmant tintje, wat mij betreft, is de Vlaamse tongval die regelmatig door het prachtig vertolkte Nederlands wordt geweven.

Dit boek is in het bezit van de academica literatuurprijs 2014.

Op dit moment werkt Op De Beeck aan het scenario van de film 'Vele hemels boven de zevende'.

Je kunt dit boek lenen in de bibliotheek en is hier te reserveren.

Jeannette

 Voordien heeft Griet tien jaar als dramaturg in het theater 

In één adem uit: Overleven voor beginners

Vakantieboek?

Veel mensen lezen tijdens hun vakantie. Ik neem ook altijd veel boeken mee op vakantie maar op de één of andere manier lees ik weinig. Als ik thuis ben wel en het liefst heb ik een boek waar ik absoluut niet meer mee kan stoppen, wat heerlijk is als je vakantie hebt.......

De psychologische roman Overleven voor beginners van Ciara Geraghty is zo een "in één keer uitleesboek".

De dag die alles veranderd....

Doordat een vrachtwagenchauffeur heel even in slaap valt gebeurt er een afschuwelijk ongeluk en is het leven van de twee hoofdpersonen Kat en Milo totaal veranderd.

Het verhaal wordt door de Kat en Milo zelf verteld: Milo een innemend jongetje van 9 vertelt zijn verhaal met zijn kinderlijke denkwereld en gevoelens. Kat een zeer populair schrijfster die onder een pseudoniem schrijft vertelt haar eigen verhaal met haar soms eigenaardige gedrag en denkbeelden. Het zijn twee verhalen naast elkaar met raakpunten die steeds dichter bij elkaar komen. Ik heb vooral genoten van het deel wat Milo schrijft. Heerlijk deze kinderlijke denkwereld.  

Met een lach en een traan.

Het is lastig om een boek aan te prijzen en niets van de inhoud (incl familiegeheimen) prijs te geven. Hoe meer je weet hoe minder verrassend het boek. Ik had nog nooit van de Ierse schrijfster Ciara Geraghty gehoord en ik ben benieuwd of haar andere boeken ook zo mooi zijn.

Ingeborg

Reserveer "Overleven voor beginners" in onze catalogus

Is úw man al af??

Als je zo'n pakkende titel leest, word je vanzelf nieuwschierig. Tenminste, ik wel. Nadat ik er eerst over na heb gedacht, de voors en tegens tegen elkaar heb weggestreept, kon ik maar 1ding doen: het boek lezen.

Columns

De boeken van Esther Verhoef kennende, is deze bundel een heel ander genre. Het zijn columns over het gezinsleven, schrijven en andere passies en uitgegeven in Margriet, Red, Nouveau, Ziggo en Marie-Claire.

Korte verhalen over het dagelijks leven in Frankrijk en Nederland. Herkenbaar en "onaf". Ideaal te lezen met dit weer in de tuin. Heerlijk!

Esther Verhoef

Esther Verhoef is bij het publiek vooral bekend geworden als schrijfster van thrillers, (Alles te verliezen, Close-up, Déjà vu, Rendez vous ) maar was daarvoor al een uitstekend schrijfster en fotografe. Tussen 1994 en 2006 schreef ze namelijk bijna 60 informatieve boeken over huisdieren, waarvan er wereldwijd zo'n 8 miljoen van werden verkocht. Ook is zij bekend onder de naam Escober, een pseudoniem die zij deelt met haar man Berry Verhoef. Samen schrijven zij succesvolle psychologische actiethrillers ( onder druk, chaos, ongenade, onrust, overkill ). Ze hebben drie kinderen en wonen afwisselend in Frankrijk en in Nederland.

Tegenlicht

Mocht de bundel uit zijn en is men toe aan meer diepgang? Ook daar is Esther Verhoef uitstekend in geslaagd met het boek Tegenlicht. Deze psychologische roman bestaat uit twee verhaallijnen die in het tweede deel samenkomen. Het is een aangrijpend verhaal, ontroerend en tegelijkertijd thrillerachtig. Het zal nawerken in je eigen gedachten.

Al met al is Esther Verhoef een schrijfster die zo prachtig alle stijlen kan verwoorden, dat het zeker de moeite waard zal zijn kennis te maken met haar inspirerende zinnen, sferen en scènes. En natuurlijk kan dat in de bibliotheek!


Reserveer hier de boeken van Esther Verhoef in de catalogus van de bibliotheek
Reserveer hier de boeken van Escober in de catalogus van de bibliotheek.

Irene

De dag waarop ik Johannes Klein doodreed

Eén dag spanning
De dag waarop ik Johannes Klein doodreed beschrijft een dag in mei van een vrouw met een grote kinderwens, een man die vlucht voor het verleden en zijn tienjarige zoon die op zoek is naar zijn moeder. Uiteindelijk komen deze drie verhalen samen. Het boek is verrassend en vlot geschreven en doorspekt met allerlei familiegeheimen die ontrafeld worden met een prachtig plot.

Titel
Meestal lees ik een boek omdat ik er iets over gehoord of gelezen heb of dat ik al iets eerder van dezelfde schrijver gelezen heb. De dag waarop ik Johannes Klein doodreed van Elle van Rijn ben ik puur gaan lezen vanwege de titel en de voorkant van het boek.
Het hele boek denk je dat er een fataal ongeluk zal plaatsvinden en door de spannende manier van vertellen houdt de titel je het hele boek lang in spanning omdat je vele momenten verwacht dat het gebeurd.

Andere titel?
Tot mijn grote verbazing kwam ik er achter dat de titel van dit boek inmiddels is gewijzigd en het boek heet nu De dag die alles veranderde. De uitgever gaf mij als rede dat mensen de titel te negatief vonden en de titel teveel weggeeft over de inhoud van het verhaal. Ben ik het natuurlijk helemaal niet mee eens, ik vond de titel  essentieel voor het verhaal en juist heel goed passen!


Ingeborg


Reserveer de titel in onze catalogus

Geheugenverlies

Geheugen van drie dagen
In oktober vorig jaar zag ik bij De Wereld Draait Door de paralympisch zwemmer Maurice Deelen die in 2012 zilveren en bronzen medailles heeft gehaald bij de Paralymics. Maurice lijdt aan geheugenverlies sinds een hersenbloeding, elf jaar geleden. Hij kan nu niet langer dan drie dagen iets onthouden. De herinneringen van voor de hersenbloeding heeft hij nog wel. Maurice's leven van de periode na de hersenbloeding staat op de computer. Hij leest dit regelmatig door zodat hij weer een beetje op de hoogte is. Maurice heeft altijd zijn mobiel bij de hand, die hem berichtjes doorgeeft, zoals het ophalen van zijn dochtertje van school of sport. Het bericht geeft aan wanneer hij dat moet doen en waar hij naar toe moet. Bijna niet voor te stellen, trouwen, een dochter krijgen, medailles winnen en dan na drie dagen alles weer vergeten.....

                                                

Tachtig minuten
Het verhaal van Maurice kwam me bekend voor want het boek De huishoudster en de professor van Yoko Ogawa, vorig jaar gelezen, gaat ook over geheugenverlies. Een wiskundeprofessor heeft een geheugen van tachtig minuten. Hij maakt aantekeningen op briefjes die hij vervolgens op zijn kleding plakt om hem ergens aan te helpen herinneren, net als Maurice met zijn mobiel.  De professor zit vol met wiskundige raadsels die hij deelt met de huishoudster en haar zoon. Iedere ochtend moeten de huishoudster en de professor hernieuwd kennis maken, want na tachtig minuten is de professor alles weer kwijt. Er ontstaat een bijzondere band tussen de drie hoofdpersonen in het boek. Een ontroerend, heel mooi verteld verhaal.

Indrukwekkend

Voor altijd vandaag las ik een paar jaar geleden en heeft veel indruk op mij gemaakt. Het is het waargebeurde verhaal van Deborah Wearing die schrijft over haar echtgenoot Clive , een zeer succesvol dirigent, die door een virus in de hersenen zijn geheugen kwijtraakt. Iedere keer als hij zijn vrouw ziet, reageert hij alsof zij elkaar heel lang niet hebben gezien terwijl Deborah soms alleen even in een andere kamer is geweest. Het is een prachtig , heel aangrijpend boek van een vrouw die haar man boven alles liefheeft en zich inzet om haar man zo lang mogelijk thuis te laten wonen. Als dat niet meer gaat zet ze alles op alles om de juiste woonsituatie voor hem te vinden.
( De thriller Voor ik ga slapen van S.J. Watson heeft dit boek als bron gebruikt. Dit is tevens een aanrader!)

Ingeborg

Reserveer Voor altijd vandaag in onze catalogus

Reserveer Voor ik ga slapen in onze catalogus

Reserveer De huishoudster en de professor in onze catalogus

Wat de boer niet kent....

Ik ben al heel lang fan van de thrillers van Esther Verhoef. Zodra er een nieuwe uit is vlieg ik naar de winkel of laat me hem cadeau doen (dat laatste gebeurt helaas veel te weinig...). Ze heeft al heel wat thrillers op haar naam staan (en een enorme hoeveelheid informatieve boeken over dieren), maar aan een roman had ze zich nog nooit gewaagd. Dit jaar kwam daar verandering in en verscheen Tegenlicht op de markt. Dit is een psychologische roman en dat genre heeft me nooit zo kunnen boeien. Bijkomende factor is dat het boek maar liefst 560 bladzijden telt en dat dat me ook vaak afschrikt.
Er zijn zoveel mooie boeken en dan lees ik liever twee boeken van bijvoorbeeld 300 pagina's. Maar als rechtgeaarde Verhoef-fan ontkwam ik er niet aan om ook dit boek te lezen. Ook natuurlijk wel om te kijken of ze dit genre ook beheerst. Het boek bevat autobiografische elementen. Wetende dat Esther heel veel dierenboeken heeft gemaakt is het niet raar dat de hoofdpersoon uit Tegenlicht dierenfotograaf is. Een vakgebied waar ze natuurlijk goed van op de hoogte is.
Ook blijkt  Esther, net als de hoofdpersoon, heel veel gepest te zijn.

Het verhaal
De hoofdpersoon is Vera, een jonge vrouw van 38 jaar. Ze heeft een relatie met Lucien en verdient haar brood met het fotograferen van dieren. Ze wonen in een mooi huis en op het eerste oog lijken ze alles goed voor elkaar te hebben. Maar schijn bedriegt. Sinds twee jaar is ze behoorlijk ongelukkig en daardoor is ze gevlucht in een relatie met een andere man. Maar echt gelukkiger wordt ze daar niet van.
Afwisselend speelt het ene hoofdstuk in het nu en het volgende in haar jeugd. Daaruit komt dan langzaam maar zeker naar voren waardoor ze zich zo ongelukkig voelt. Vera is opgegroeid met een autoritaire vader en een geesteszieke moeder, die meestal in een psychiatrisch inrichting verbleef. En daarnaast werd ze op school vreselijk gepest. Nu als volwassene heeft ze dus nog danig te kampen met een beschadigd zelfbeeld. In de vele bladzijdes daarna krijgt ze aardig wat te verstuwen, maar ook beleeft ze een hele leuke periode in haar leven. En denkt ze eindelijk het ware geluk gevonden te hebben. Maar dat mag helaas niet lang duren.

Voor herhaling vatbaar?
Zoals ik al zei ben ik een beetje sceptisch aan dit boek begonnen. Maar Esther heeft (in ieder geval mij) niet teleurgesteld met deze roman. Ze heeft een vlotte schrijfstijl. Na zoveel succesvolle thrillers is dat natuurlijk niet zo vreemd. Dit boek ontbeert  de spanning van een thriller. Maar gaat vooral over heel herkenbare zaken zoals bijvoorbeeld pestgedrag en depressiviteit. Het weergeven van allerlei emoties gaat haar goed af.
Wat mij betreft een heel geslaagd romandebuut van Esther Verhoef. En mijn zege heeft ze dan ook om in de toekomst nog meer psychologische romans te schrijven.
                 
                                                   

Nieuwsgierig geworden? Reserveer hier de titel in onze catalogus.


Gabrielle

De zoektocht

Over spanning en meer...
Al heel lang ben ik hardcore-fan van de boeken van Nicci French. Gevolg hiervan is dat mijn boekenkast ontsierd wordt door een plank met donkere,
dus saaie ruggen. Maar net als voor mensen geldt hiervoor ook dat het de binnenkant is die telt en niet de buitenkant, toch? Persoonlijk vind ik wel dat de buitenkant van beiden toch wel iets 'aantrekkelijks' moet bieden, maar dat terzijde.

Nicci French is synoniem voor het schrijversechtpaar Nicci Gerrard en Sean French. Samen schrijven ze spannende thrillers, die vooral gaan over vrouwen die in allerlei
gevaarlijke situaties terechtkomen. Maar sinds een jaar of 10 hebben ze zich een beetje losgeweekt van elkaar en schrijven ze ook als solo-auteur boeken. En dan geen spannende thrillers, maar meer psychologische romans. Wil natuurlijk niet zeggen dat deze laatste categorie niet spannend kunnen zijn.
Integendeel, zou ik zeggen. Onderstaande titel vind ik daar een heel goed voorbeeld.


Nicci Gerrard
Vorig jaar verscheen alweer haar vijfde solowerk Nooit vergeten. De schrijfster liet zich voor dit boek inspireren door een vermissings- en moordzaak, waar ze tijdens haar werk als journalist bij The Observer mee te maken kreeg. Een Engels echtpaar had zeker 10 vrouwen (waaronder hun eigen dochter) seksueel misbruikt, vermoord en in hun eigen tuin begraven. Deze zaak speelde al in 2005, maar omdat het haar zo had aangegrepen kon ze er pas in 2011 een boek op baseren.

In een notendop
Isabel en Felix Hopkins hebben 3 kinderen (Tamsin, Johnny en Mia) waarvan alleen de jongste nog thuiswoont. De andere twee studeren en wonen op kamers.
Alles loopt op rolletjes in het gezin, totdat op een dag blijkt dat Johnny van de campus is verdwenen en geen teken van leven geeft. Hun levens staan meteen op hun kop. Een grote zoektocht met de hulp van vrienden volgt, maar zonder resultaat.
Jaren verstrijken, waarin ieder gezinslid anders met de plotselinge verdwijning van hun zoon/broer omgaat. Eigenlijk is Isabel de enige van het gezin, die hoop blijft houden op een goede afloop.
Of 'hoop doet leven' in dit geval opgaat vertel ik lekker niet. Wel wil ik kwijt dat ik het een verrassend einde vond hebben.

Dit boek zit vol emoties (liefde, schuldgevoelens, haat en verraad) maar is naast de letterlijke zoektocht naar Johnny ook een figuurlijke zoektocht hoe om te gaan met
het gemis. En ervoor te zorgen dat men naast het 'verlies' van Johnny ook elkaar niet kwijtraakt...

Zelf ben ik geen ouder, maar ik kan invoelen hoe het moet zijn als je op een dag het vreselijke bericht krijgt dat je kind vermist wordt. Niet weten wat er is gebeurd en of je je kind ooit nog (levend) zal terugzien. Jaren blijven hopen en alles uit de kast halen om je kind terug te vinden.
In dit verhaal komt er zekerheid aan het eind, in het echt is dat helaas vaak niet het geval. Zoals de zaak Madeleine McCann (onlangs weer in het nieuws omdat de politie denkt dat ze misschien toch nog in leven zou kunnen zijn).
Aan de zoektocht van haar ouders is helaas nog steeds geen positief einde gekomen...

Hou je niet zo van lezen (ik weet, ze zijn er ...-:) dan is er een heel goed alternatief.
Enkele boeken van Nicci French zijn verfilmd. En ze zijn net zo spannend als de boeken!

Reserveer Nooit vergeten van Nicci French in onze catalogus

Gabrielle