dinsdag 22 mei 2018

Terug naar Twin Peaks

"Hello, Agent Cooper. I'll see you again in 25 years."
Aldus Laura Palmer in Twin Peaks - A limited event series. In de eerste aflevering van het langverwachte vervolg op de hitserie uit de jaren '90 beginnen we meteen waar we in 1991 geëindigd zijn.
De vraag wie Laura Palmer vermoordt heeft hoeft niet meer beantwoord te worden, maar FBI-agent Dale Cooper zit nog altijd in de Red Room, terwijl zijn alter ego dood en verderf zaait in de echte wereld.




"A damn fine cup of coffee"
Ik begon aan de serie met enorm hoge verwachtingen en kon niet wachten tot Dale eindelijk weer een reële kop koffie tot zich kon nemen.
De oorspronkelijke serie van David Lynch en Mark Frost was behoorlijk surrealistisch en voor een in 1991 achttienjarige best lastig soms. Op m'n 45e is het vervolg niet bepaald simpeler geworden ;)

Ik zal geen spoilers verklappen, maar ik geloof niet dat ik aflevering 8 ooit zal begrijpen.
Wat echt wel weer hoort bij deze serie!


Memorabele momenten
Oude en nieuwe gezichten, de muziek, het is een feestje om naar deze serie te kijken. De meest memorabele scène zit in aflevering 15, een kort telefoongesprek tussen Deputy Chief Tommy 'Hawk' Hill en Margaret Lanterman (de Log Lady). Pak je zakdoeken en wees voorbereid op koude rillingen.


Zet je koffie en cherry pie maar klaar
De dvd-box is besteld, je kunt de box al reserveren!


Sanneke

woensdag 16 mei 2018

Moord in de parochie



Idyllisch

Father Brown is een televisieserie gebaseerd op de boeken van C.K. Chesterton. De verhalen spelen in de jaren vijftig. In 1974 werd hier al eens een serie van gemaakt met Kenneth More in de hoofdrol. Die serie is nog steeds leuk om terug te kijken, met name voor de sfeer en het nog echt modderige gevoel van de oude Engelse dorpen en hun cottages. Voor de nieuwe serie, met Mark Williams in de hoofdrol,  is alles opgepoetst en krijgen we een idyllische versie als uit reisbrochures. Wat sfeer betreft lijkt dit dan ook veel op de serie Midsomer Murders die ik in een eerder blogbericht besprak. Ook als het gaat om het pakket excentrieke types dat telkens uit de kast wordt getrokken. En dan heb ik het nog niet over het onzinnige aantal moorden in dergelijke kleine gemeenschappen (zonder tekens van massapaniek of militair ingrijpen).


Mooie mensen
Voor realisme moet je dus niet bij deze serie zijn. De moderne opvattingen van de katholieke priester Father Brown zijn ook flink ongeloofwaardig voor de tijd waarin dit speelt (en zelfs voor onze tijd nog heel vooruitstrevend). Maar laat dat gaan en er valt veel te genieten. In vergelijking met bijvoorbeeld veel Amerikaanse series is het een weldaad dat er zoveel tijd en ruimte wordt gegeven aan de omgeving: het dorpsleven, de gebouwen en de omringende natuur. Ook fijn dat er daarbij niet een pot uiterlijk mooie mensen is open gemaakt. Integendeel en Father Brown zelf is daar het sprekende voorbeeld van. Maar hij toont zich innerlijk een mooi mens en daar getuigt de hele serie van. In een aansprekend ongecompliceerde open en eerlijke beleving van het geloof.


Pareltjes
Een priester als detective is erg praktisch voor een serie. Er zijn geen gekunstelde verklaringen nodig waarom hij bij iedereen over de vloer kan komen en in vertrouwen wordt genomen. Het biechtgeheim levert hem natuurlijk wel de nodige problemen op bij de bewijslast. Er is nauwelijks fysieke actie (al sjeest Father Brown wel spectaculair op zijn fiets door de contreien), want het gaat om de menselijke verhoudingen. En ondanks alle luchthartigheid, gaat het daarbij vaak ineens dieper. Pareltjes in een gewoon lekker wegkijkende reeks.

Titanic
Als de plaatselijke detective hem voor de zoveelste keer maant dat het speurwerk aan de deskundigen over te laten, antwoordt Father Brown dat de Titanic door deskundigen in elkaar is gezet en de Ark van Noach door een amateur. Kijk hoe dat heeft uitgepakt. Kostelijk.

Raoul

Reserveer Father Brown in onze catalogus

dinsdag 8 mei 2018

25 gram geluk: hoe een egeltje je leven kan veranderen

Als ik naar mijn werk ga of een dagje op pad ben en onze twee katten lopen toevallig buiten, dan zet ik altijd een schoteltje kattenvoer, een bak water en eventueel een schoteltje kattenmelk (zonder lactose) klaar in de achtertuin. Tijdens onze afwezigheid kunnen de katten heerlijk op het bankje in de schaduw slapen en hebben ze hun natje en droogje toch bij de hand.

Ongenode gasten
Groot was mijn verbazing afgelopen herfst, vroeg in de avond waren er ongenode gasten verschenen op mijn terras. Ik had er niet aan gedacht om de schoteltjes binnen te halen en ik zag twee schattige, stekelige bolletjes die zich heerlijk tegoed deden aan de overgebleven kattenbrokjes en de kattenmelk (beslist geen koemelk voor egeltjes). En het viel in de smaak, vanaf die dag kwamen de twee piepkleine egeltjes elke avond op visite. Altijd op een vaste tijd vlak voor de duisternis inviel. 's Avonds keken we uit naar hun komst.

De katten wandelden stoïcijns voorbij en keurden de egeltjes geen blik waardig. Daar waagden ze zich niet aan, aan die stekelige gasten.
Ergens in december bleven de egeltjes weg. Ze hadden hun buikjes rond gegeten en klaarblijkelijk een plekje gevonden voor hun winterslaap.

Een bijzondere vriendschap
Ja en toen kwam dit boek tegelijkertijd op mijn pad. Toeval of niet? Bestaat toeval eigenlijk wel?
Een waargebeurd verhaal over een bijzondere vriendschap tussen mens en dier. Een verhaal dat begint over een stekelig bolletje van 25 gram. Verteld door Massimo Vacchetta, een stugge Italiaanse dierenarts. In samenwerking met Antonella Tomaselli, een journalist en blogger.

Alleen op de wereld
De verteller neemt in het weekend de praktijk over van een bevriende dierenarts en krijgt de zorg voor een klein, ziek baby-egeltje erbij. Een weesje, drie dagen geleden geboren en meer dood dan levend gevonden in een tuin. Het diertje heeft niemand meer op de wereld en Massimo begrijpt meteen hoe bang het jankende egeltje moet zijn. Zijn kindertijd ging gepaard met gemis en eenzaamheid, dat gevoel kent hij ook.

Ninna
Als dierenarts is Massimo wel gewend aan de pijn van dieren, daarvoor heeft hij een schild opgebouwd. Maar als hij dit wezentje aanschouwt opent zijn hart zich meteen.
Hij doet er alles aan om dit egeltje te redden. Om de drie uur heeft het egeltje voeding en medicijnen nodig. Dit levert doorwaakte nachten op en zet het leven van Massimo compleet op zijn kop. Het egeltje, een vrouwtje, wordt Ninna genoemd. Dit betekent dutje in het Italiaans.

Een nieuw doel
Uiteindelijk komt het goed en Ninna groeit op tot een grote egel. De vriendschap tussen Massimo en Ninna helpt Massimo door een moeilijke tijd van zijn leven. Ook heeft hij weer een nieuw doel, het opzetten van een egelopvang, "La Ninna". Hij gaat zich fulltime wijden aan de opvang van egels en aan de zorg voor deze diertjes. Dit heeft zijn leven totaal veranderd.

Pareltje
Dit boek vol emoties heb ik met een glimlach gelezen. Ook wel met een gevoel van weemoed. Wat een leuk en ontroerend verhaal, een pareltje!

Het boek bevat ook nog 8 pagina's met kleurenfoto's.
Dit hartverwarmende boek reserveren! Klik hier!

Marga de Jong

dinsdag 1 mei 2018

De dood of de gladiolen


De betekenis van 'hell or high water' is vrij vertaald: doen wat je moet doen ongeacht de omstandigheden. Volgens mij hebben we dan eindelijk de Engelse uitdrukking voor 'de dood of de gladiolen' gevonden. Want dat is precies wat de hoofdrolspelers van Hell or high water aangaan. Deze dramafilm gaat over twee broers die meerdere bankovervallen plegen en hiervoor gekozen hebben vanwege de omstandigheden. Welke omstandigheden dit zijn ga ik nog niet vertellen, want dat wordt pas gaandeweg de film steeds meer duidelijk. Maar ik kan wel alvast verklappen dat je gaat meevoelen met de bankovervallers.


Moderne western
Het hele sfeertje in de film ademt het gevoel van een western uit. De film speelt zich af in Texas, dus bevolking loopt met cowboyhoeden en heeft een flink accent. De desolate landschappen en kleine stadjes werken hier ook aan mee. En dan de muziek: wat een fantastische soundtrack hebben Nick Cave en Warren Ellis gemaakt en samengesteld. Van hele dreigende muziek waarin veel de viool wordt gebruikt tot treffende country en folknummers. Het draagt echt bij aan de algehele sfeer van de film.
Ook de twee rangers die achter de bankovervallers aan zitten zouden zo uit een western hebben kunnen komen lopen. Het zijn ook nog eens een blanke en een Indiaanse agent die niet wars zijn van onderling geplaag over hun afkomst. Vooral Jeff Bridges steelt hier de show. Zijn karakter is bijna met pensioen maar zet zijn tanden nog even flink in deze zaak. Dat deze lokale agenten jacht op de bankovervallers maken en niet de FBI, komt doordat de bankovervallers slim genoeg zijn om kleine banken te overvallen en hierbij alleen de losse biljetten meenemen. De gebundelde biljetten zijn gemarkeerd en bij relatief kleine bedragen komt de FBI niet in actie. Waar de eerste bankoverval nog vrij knullig gaat, worden ze er gaandeweg steeds handiger in. Maar de vraag is natuurlijk of dit goed blijft gaan en of ze hun uiteindelijke doel bereiken of dat ze worden ingerekend door de rangers.


Broederliefde
De broers zijn totaal verschillende types maar hebben alles voor elkaar over. Tanner is de explosieve losbol die net vrij is uit de gevangenis en daardoor het overlijden van hun moeder heeft gemist. Toby heeft zorg gedragen voor haar tijdens het ziektebed en heeft zich bekommerd over de ranch. Toby is eigenlijk de zorgzame man, maar is wel weg bij zijn vrouw en heeft al een jaar geen echt contact gehad met zijn zoons.
Deze tegenovergestelde karakters zorgen ervoor dat er nog wel eens wordt gediscussieerd, maar er worden ook herinneringen aan vroeger opgehaald en zware onderwerpen besproken. Ook hier zit het acteerwerk helemaal snor. Alles aan deze film staat als een huis. Naast het acteerwerk en de muziek, zijn ook de cinematografie en het schrijfwerk fantastisch.

Reserveer hier Hell or high water


Joey

dinsdag 24 april 2018

Muisstil in de bibliotheek??

Scholieren van harte welkom
Een maand geleden kwam er in de bibliotheek van Bergen een bezoekster naar mij toe met de vraag of ik iets aan de rumoerigheid kon doen. "Het hoort hier toch muisstil te zijn?" Dit naar aanleiding van de scholieren die aan een tafel zaten en studeerden waarbij ook wat gebabbeld werd. Behalve studerende scholieren gebeuren er veel meer dingen in de bibliotheek die niet geruisloos voorbij gaan.

Teveel om op te noemen
Er zijn workshops voor kinderen en volwassenen, er zijn lezingen, soms zelfs met muziek,
Er wordt voorgelezen aan peuters en kleuters. Er is een taalcafé waar je kunt oefenen Nederlands te spreken of gewoon een kopje koffie kan komen drinken. Er zijn spreekuren en er is huiswerkbegeleiding. De bibliotheek is natuurlijk ook een ontmoetingsplek, er wordt o.a. aan de leestafel, tussen de tijdschriften en de kranten door, druk geconverseerd. En nog veel meer.....(zie ook website : www.bibliotheekkennemerwaard.nl )

Oplossing?
Hoe los je het op als je de stilte nodig hebt bij het lezen of je studie? Ik zie wel studenten met een koptelefoon zitten maar we hebben ook een vergaderruimte die bijna altijd beschikbaar is en waar iedereen gebruik van mag maken die de rust op wil zoeken.

Leren met een clown
Laatst vroeg ik een scholier die bijles kreeg of hij last had van de geluiden vanuit de kleuterhoek. Daar was een voorstelling met een clown aan de gang met figuurballonnen. Ik gaf aan dat hij met zijn huiswerkbegeleider ook kon verhuizen naar een rustiger plek maar daar wilde hij niets van weten. Er kwam een herinnering boven dat ik vroeger ook beter in de huiskamer, waar af en toe wat gebeurde, kon studeren dan boven op mijn kamer.....

Natuurlijk stijgt het aantal decibellen wel eens tot boven de norm en grijpen we even in maar de tijd is voorbij dat je een speld moet kunnen horen vallen in de bibliotheek.

Ik heb het de bezoekster uitgelegd en ook gewezen op onze "stilte" plek maar ik denk dat het wat haar betreft nog even moet wennen...

Ingeborg


dinsdag 17 april 2018

Het Gordijn


Kader Abdolah
Kader Abdolah is een pseudoniem van Hossein  Sadjadi Ghaemaghami.
Hij is in 1954 geboren in Iran in een gezin bestaande uit 5 kinderen en een doofstomme vader met een verstandelijke beperking. Dit laatste zorgde ervoor dat hij een zware jeugd had, omdat hij de vaderrol op zich moest nemen. Al op zeer jonge leeftijd wist hij dat hij later schrijver wilde worden en verdiepte hij zich in de Westerse literatuur en raakte hij geïnteresseerd  in de Westerse samenleving. Dit werd alleen maar meer toen hij heimelijk naar Westerse  radiostations en verzetszenders ging luisteren. In 1977 sloot hij zijn studie Natuurkunde af en werd hij ook politiek actief. Deze politieke activiteiten leidde er toe dat hij in 1985 uit Iran moest vluchten. Een paar jaar later belandde hij als politiek vluchteling zo in Nederland. Zijn boeken kennen nationale en internationale successen.

Het Gordijn
Vorig jaar kreeg Kader plotseling een telefoontje van zijn zus uit Iran met de mededeling dat hun moeder aan het dementeren is. Als  ze elkaar nog willen zien is het nu daar de hoogste tijd voor. Omdat Kader niet terug kan naar Iran en de lange reis voor zijn moeder naar Nederland ook veel te zwaar zou zijn besluiten ze af te spreken in Dubai (stad in de Verenigde Arabische Emiraten en hoofdstad van het gelijknamige Emiraat, dat meer dan 3 miljoen inwoners heeft). Na 15 jaar treffen ze elkaar dan ook weer. Bij het weerzien is Kader gefascineerd door haar fictieve werkelijkheid. Zijn moeder leeft in verschillende werelden. De ene keer beseft ze zich wel degelijk dat ze zich in een hotel in Dubai bevinden, maar de andere keer waant ze zich in het huis van haar zoon in Amsterdam. En ook denkt ze dat haar zoon eindelijk zijn belofte aan het het inlossen is door haar mee te nemen op bedevaart naar het heilige Mekka.

Van jongs af aan heeft hij niet zo'n hele goede band met zijn moeder gehad (te lezen in Spijkerschrift) en hij vraagt zich in Het Gordijn dan ook regelmatig af of hij ooit wel van haar gehouden heeft. In Dubai realiseert hij zich dat de omstandigheden toen zeer zwaar voor haar waren met een doofstomme man en 5 kinderen. En ziet nu in dat ze toch best een lieve vrouw is en kan dit dan ook eindelijk aan haar tonen. Dit boek is een zeer leesbaar verhaal geworden over familierelaties en dementie. Eén van de redenen dat ik voor dit boek gekozen heb is dat laatstgenoemde thema. Omdat ik niet meer een van de jongsten ben zie ik in mijn omgeving steeds meer mensen die een vorm van dementie krijgen. De cijfers liegen er ook niet om, want terwijl er in 2016 zo'n 270.00 mensen met dementie waren zal dit (door de vergrijzing) in 2040 verdubbeld zijn tot meer dan 500.000 mensen. De bekendste symptomen van dementie zijn geheugenverlies en veranderend gedrag. Wat mij vooral verraste in dit boek is de humor die het bevat (had ik dus zeker bij zo'n serieuze schrijver als hij niet verwacht). Er zijn vast boeken over dementie die je meer raken (bijvoorbeeld Ma  en Ach, moedertje van Hugo Borst), maar ook dit boek is de moeite van het lezen meer dan waard!

Wil je dit boek ook lezen, dan kan je hem hier reserveren.

Gabrielle



dinsdag 10 april 2018

Dorst

Elisabeth komt haar dochter Coco toevallig tegen op de Overtoom in Amsterdam. Moeder en dochter hebben geen goede relatie en ontmoeten elkaar nooit zonder afspraak.
Elisabeth grijpt de gelegenheid aan om haar dochter te vertellen dat ze ongeneeslijk ziek is en binnen afzienbare tijd zal sterven. De ontmoeting verloopt bijzonder ongemakkelijk en ze spreken af dat ze elkaar zullen bellen. De 23 jarige Coco heeft een relatie met de veel oudere gescheiden vijftiger Hans. Ze vertelt hem over de ontmoeting met haar moeder en hij reageert met verontwaardiging. Hoe kan ze een dergelijk schokkende boodschap zo tussen neus en lippen door vertellen. Coco licht tijdens een etentje ook haar vader Wilbert en stiefmoeder Miriam in. Coco besluit tijdens dit etentje dat ze bij haar moeder wil intrekken om tot het einde voor haar te zorgen.
Elisabeth stemt hier mee in maar wil eigenlijk veel liever in haar ééntje sterven. Coco verwaarloosd ondertussen haar studie Russisch en haar relatie met Hans loopt ook niet lekker. Ze bespreekt met haar moeder dingen die in haar jeugd zijn gebeurd. Ze wil bijvoorbeeld weten waarom haar moeder haar als tweejarige opsloot op haar kamer.
Naarmate het slechter gaat met Elisabeth verliest Coco zich steeds meer in drank en vluchtige seksuele contacten.



Ik heb Dorst met plezier gelezen hoewel het een tragisch boek is. Elisabeth en Coco zijn allebei bijzondere karakters die moeizaam met elkaar communiceren en elk hun eigen problemen hebben. In de korte tijd dat Coco tijdens haar jeugd bij haar moeder woonde zorgde die niet goed voor haar. En nu Coco bij haar moeder is ingetrokken zorgt zij ook niet bijster goed voor haar moeder. Ze praat ook niet met haar moeder over het naderende einde. Zodra het een beetje moeilijk wordt vlucht ze het huis uit om zichzelf te troosten met eten en drinken en op zoek te gaan naar mannen (een niet te stillen dorst). De dialogen is het boek zijn erg goed en maken ook dat het boek leest als een trein. Elisabeth praat makkelijker met haar kapper en baas dan met haar familie. Dat is vooral veiliger.

Dorst is een indringende roman met bijzondere personages. Een aanrader om te lezen en het boek mag ook op de literatuurlijst.

Dorst is in 2013 genomineerd voor de Libris literatuurprijs en het boek is nu weer actueel omdat het is verfilmd en nu in de bioscoop te zien is. De hoofdrollen worden vertolkt door Simone Kleinsma (Elisabeth) en Elise van 't Laar (Coco). De film is geregisseerd door Saskia Diesing, die al eerder met (scenario-)schrijfster Esther Gerritsen aan een film (Nena) werkte.

Nieuwsgierig geworden? Je kunt Dorst hier in onze catalogus te reserveren.

Via www.onlinebibliotheek.nl is Dorst ook als e-book te lenen.

Chris