donderdag 16 november 2017

Opgestane engelen




Natuurmysteries
Er is de laatste jaren sprake van een nieuw subgenre televisieseries dat ik zou willen omschrijven als natuurmysteries. Daarbij gaat het om onopgeloste moorden en/of verdwijningen met een bovennatuurlijk tintje. Er is sprake van natuurkrachten (vaak in bossen) ten goede of ten kwade (of onbestemd), waar mensen in de dagelijkse realiteit mee te maken krijgen en die hen spiegelen. Goede voorbeelden zijn The Returned, Mayday, The Cliff (Hamarinn, niet de teleurstellende opvolger Hraunio) en Jordskott. Daar kan nu Ängelby aan toe worden gevoegd.

Profetie
Vera Fors, moeder van twee jonge kinderen, komt er alleen voor te staan als haar echtgenoot haar bedriegt met een ander en zij haar baan verliest. Via internet vindt zij wonderlijk snel een nieuwe baan in het gehucht Ängelby. Op weg daar naartoe rijdt zij vlak voor ze haar bestemming bereikt een lokale jongen aan met ogenschijnlijk dodelijk gevolg. In paniek verbergt ze het lijk, maar bedenkt zich al gauw als ze merkt hoe belangrijk de jongen voor de gemeenschap is. Als ze de politie naar de plek van het ongeluk leidt, blijkt het lijk verdwenen. Ondertussen merkt ze dat verschillende inwoners van Ängelby aan haar komst verwachtingen hebben gekoppeld die lijken op de vervulling van een profetie. Sommigen uit angst, anderen uit hoop. Heeft dat iets te maken met de heilige steen in het omringende woud?

Bang voor het licht
Het uitgangspunt van de serie ligt in de gesproken woorden bij de openingstitels van elke aflevering. Misschien zijn wij niet bang voor het donker, maar juist voor het licht en de kracht in onszelf. Ängelby geeft in een steeds ingewikkelder wordend netwerk van relaties en voorvallen handen en voeten aan dat idee. Als je je daar aan over geeft, komen alle lijnen uiteindelijk bij elkaar. Maar dat vraagt wel iets van je als kijker. Als je daar geen zin in hebt, vind je het waarschijnlijk allemaal pretentieuze flauwekul. We zijn immers bang voor het licht ... Maar als je de uitdaging aangaat, kom je bij een aantal prachtige spirituele suggesties. In het besef dat we allemaal lichtwerkers kunnen zijn.

Gedurfd
Ängelby is een van de beste en meest indrukwekkende series die ik ken. Schitterend gefotografeerd (de natuur komt bijzonder tot leven) en geacteerd. Met een gedurfd spirituele en optimistische verhaallijn die zindert van opgebouwde spanning. En met liefde voor de mensheid. Uit deze serie kun je als een beter mens tevoorschijn komen. Dat mag je pretentieus noemen ... of inspirerend.


Raoul


  Reserveer Angelby in onze catalogus

maandag 13 november 2017

We doen het anders

Wanneer ga je dingen anders doen? Wanneer durf je af te wijken van het gebaande pad? De managementliteratuur vertelt ons dat het goed is om te plannen, om begrotingen te maken, jaarplannen te maken. En dat is natuurlijk een waarheid als een koe. Dat is ook goed. Het helpt je te ordenen en realistische werkplannen voor jezelf en de organisatie op te stellen. We deden het jaren zo bij bibliotheek Kennemerwaard. Er was een jaarwerkplan van het managementteam, waarin we een vertaling maakten van de dingen die we op strategisch niveau wilden bereiken. Uitgewerkt in acties, verdeeld over de kwartalen, en wie er voor verantwoordelijk was. En dat deelden we met onze medewerkers. Ook zij maakten op hun beurt een werkplan, waarbij ze voor zichzelf doelen vaststelden, het benodigde aantal uren moesten aangeven, en ook wie of wat ze nodig hadden uit de organisatie om dit mogelijk te maken. Echt goed werken deden die plannen niet, de meesten voelden het als een verplichte exercitie.

Vorig jaar hebben we dit al een beetje losgelaten. Want we kregen er last van, zoals al gezegd. De speeddate bijeenkomsten die we organiseerden zodat iedereen zijn of haar plannen kon afstemmen leverden meer een verplicht nummer op dan dat we merkten dat medewerkers hun plannen in gezamenlijkheid gingen afstemmen. Het was meer het delen van de ideeën, en het elkaar op de hoogte stellen van wat je van plan was in kleiner verband. het leverde meestal niet heel veel energie op bij de betrokkenen. 

Vorig jaar deden we het al anders, we maakten we er een presentatie van. Elke medewerker waaraan we in het verleden vroegen een werkplan te maken, moest dit nog wel doen, maar er vooral een voordracht van maken. En er bij aangeven hoe dit plan bijdroeg aan de grotere doelen van bibliotheek Kennemerwaard. Een stap in de goede richting. Want er werd al veel met elkaar gesproken en gereflecteerd op elkaars plannen. Als jij dit gaat doen, kan ik jou daarmee helpen.... etc. Mooi. En toch.... wat we merken is dat in ons werken, in de manier waarop we werken, de kansen zich niet op papier laten vangen in werkplannen. Veel van onze medewerkers kunnen bij wijze van spreken halverwege het jaar hun werkplan opnieuw schrijven, want ingehaald door de praktijk. Er zijn kansen die uiteindelijk op niets uitgelopen zijn, en andere mogelijkheden doemen ineens op aan de horizon en blijken ineens uitvoerbaar.

Dus dit jaar hebben we het nog anders gedaan. Want waarom veel tijd besteden aan iets wat je niet echt verder helpt. Dit jaar hebben we gekozen voor een inspiratiesessie met twee externe deskundigen erbij. Erik Boekesteijn en Mari Nelissen. Op een inspirerende plek, midden in de bossen en de duinen, bj Dopersduin in Schoorl. Zij gaven allebei eerst een presentatie over wat zij als ontwikkelingen zien in ons vak. Erik liet beelden zien van bibliotheken in binnen- en buitenland, vertelde in grote lijnen over wat hij er inspirerend aan vond. Eén van de beste quotes uit zijn presentatie was wat mij betreft dat de bibliotheek revolutie is. Een mooie aanmoediging voor onze mensen om verder te denken dan de gebaande paden. Niet dat ze daar bij ons nou heel veel last van hebben ;-). De foto's en begeleidende woorden van Erik zetten ons al stevig in de 'nadenk- en wat gaan we ermee doen' stand.

Mari vertelde over de ervaringen en de zoektocht naar de kern van de bibliotheek in de Noord-Oost Brabantse bibliotheek (NOBB). Wat hem betreft moet de bibliotheek nieuwsgierigheid prikkelen en polarisatie tegen gaan. Bibliotheken gaan over emancipatie. Daarbij vindt hij vertrouwen in elkaar heel belangrijk, je moet binnen (en buiten) de bibliotheek elkaar helpen te ontwikkelen door het geven van kritische feedback. Bij NOBB is de inhoud belangrijk, lezen is belangrijk. Een mooie eye-opener in het verhaal van Mari vond ik dat je niet moet uitgaan van de verandering ("Niets blijft bij het oude") maar uit moet gaan van wat hetzelfde blijft. En dat is de menselijke geest. Een mens wordt gelukkig van kennis verwerven, om iets te doorgronden. Mensen worden blij van inspiratie. En professionals worden blij van erkenning. 

Dat het zo werkt bleek uit wat er vervolgens gebeurde in de drie werkgroepjes (ja toch weer ;-) waarbij ook Mari en Erik hun bijdrage leverden. We hadden onze medewerkers gevraagd om bij de verhalen van Erik en Mari op te schrijven welke woorden hen inspireren. Waarmee willen ze aan de slag, waarvan worden ze gelukkig als ze dat zouden kunnen realiseren. Waar willen ze het verschil maken. 

In de groepjes moest iedereen een korte pitch houden voor elkaar met wat hun had geraakt. En vervolgens met elkaar iets uitkiezen waarvoor we gezamenlijk willen gaan, en wat ook uitgewerkt gaat worden volgend jaar. Daar kwamen mooie projecten uit die vervolgens aan de gehele groep werden gepresenteerd. Vier mooie projecten waar we volgend jaar in ieder geval mee aan de slag gaan. De eerste is om op zoek te gaan naar mooie, hoopvolle verhalen als tegenstelling op de soms zwarte dreiging in de maatschappij. Verhalen gebruiken als bindend middel in de samenleving maar ook binnen onze eigen organisatie. Daarnaast willen we meer vragen stellen, kritische vragen waarmee we mensen aan het denken zetten, we willen meer programmeren met lokale samenwerkingspartners en zo ook de bibliotheek nog beter verankeren. Daarbij schiet dat onze marketing-medewerker graag te hulp door met behulp van de gegevens uit Mosaic te gebruiken om de programmering en de collectie in de vestigingen nog beter aan te scherpen. En als laatste gaat er gewerkt worden aan een kwaliteitsimpuls voor het jeugdbibliotheekwerk in de vestigingen. Een mooie oogst van de inspiratiedag. Voor de projecten kun je ook kijken op BACH.

dinsdag 7 november 2017

50 Dingen die ik blijf doen (en andere verhalen)

Saskia Noort is 50, weer single en de kinderen zijn inmiddels het huis uit. Op naar een gelukkige tweede helft zeggen haar vrienden. Ze heeft een bundel verhalen geschreven over vrouwen die de vijftig zijn gepasseerd. In 50 Dingen die ik blijf doen (en andere verhalen) beschrijft ze op openhartige, geestige, soms cynische en onverbloemde wijze hoe je plotseling tot een andere wereld behoort. Hoe het is om te daten op latere leeftijd, wat je allemaal moet en wat kennelijk allemaal niet meer kan als je aan de verkeerde kant van de vijftig bent beland.

Mijlpaal
Als je het geluk mag meemaken breekt op een dag je vijftigste verjaardag aan en veel mensen, ook mannen, zijn benauwd voor deze mijlpaal. Soms kom je ze nog wel eens tegen en zie je ze in een tuin staan, een Abraham pop of Sara pop, alhoewel dit steeds meer een uitgestorven fenomeen gaat worden.
Er zijn natuurlijk nadelen in de tweede helft van het leven, de vanzelfsprekendheid dat je lijf het altijd doet is weg. Je krijgt uiteindelijk steeds meer te maken met verlies. Verlies van mensen in je omgeving, maar ook verlies van gezondheid. Steeds meer kwaaltjes gaan de kop opsteken en niet onbelangrijk, met verlies van vaardigheden.
Alles wat te maken heeft met oud zijn en ouder worden wordt vaak belachelijk gemaakt. Dit kan ook een soort afweer zijn, we beseffen immers donders goed dat we er allemaal niet aan ontkomen, het ouder worden. Ook is er het besef dat je hoogstwaarschijnlijk minder tijd hebt na de vijftig dan dat je er vóór hebt genoten.

Psychologische tijd
Vijftig wordt ook wel het nieuwe dertig genoemd en we zijn gezonder en actiever dan ooit. Je zit lekkerder in je vel, je bent minder ijdel en je kunt op deze leeftijd goed voor jezelf opkomen en wat vaker nee zeggen. Je maakt je eigen keuzes en niet iedereen hoeft je meer aardig te vinden. Het is niet meer nodig om iedereen te vriend te houden, uiteindelijk wordt je doodmoe van het toneelspelen.

Laat je verrassen en geniet
Ouder worden biedt nog veel meer voordelen. Zo is er meer tijd voor leuke en onverwachte dingen. Lekker de natuur in en tegen de avond plak je er gewoon een etentje in een willekeurig restaurant aan vast. Wat er op je pad komt, je hoeft immers geen rekening meer te houden met het thuisfront.

50 is maar een getal
Je trekt je eigen plan en wordt daarbij minder snel geraakt door opmerkingen van anderen. Er zijn plotseling allemaal regels en wie bepaalt dat! Lange haren moeten opgestoken of afgeknipt. Geen korte rokken meer, de roklengte moet aangepast. Niet te bloot, geen mouwloze truitjes en beslist geen bikini meer boven de vijftig.
Het is maar een mening en je weet heel goed wat belangrijk is. Je kunt jezelf beter afvragen of iets nog bij je past en of je je nog prettig voelt in bepaalde kleding. Dat geeft een gevoel van vrijheid en dat is oké.

Van Tinder naar Relatieplanet en nog veel meer perikelen
De verhalen in de bundel van Saskia Noort gaan onder andere over hoe het is om te daten op latere leeftijd. Teleurstellend en vermoeiend volgens Saskia. Gesprekjes moet voeren terwijl je eigenlijk vooraf al weet dat het niets gaat worden. Het idee alleen al dat je ´s morgens weer opgeprikt aan de ontbijttafel moet zitten. Zelf heb ik er geen ervaring mee, maar het lijkt me inderdaad knap vermoeiend.

Tot slot
Als jong meisje dacht ik altijd dat je leven toch echt wel voorbij was als je de vijftig was gepasseerd. Niets is minder waar en het voelt als een nieuwe begin. Het leven is kort en je kunt er maar beter van genieten!

Marga de Jong

Dit boek reserveren! Klik hier!

dinsdag 31 oktober 2017

Statement tegen bureaucratie

Doordat mijn vrouw in de zorg werkt, weet ik dat er vaak opgebokst moet worden tegen bureaucratische muggenzifterij. Helaas wordt de client hier vaak de dupe van en die heeft al genoeg aan zijn eigen beperking, dus laat de hulp in godsnaam effectief zijn. de participatiewet die 2 jaar geleden met mooie verhalen en mierzoete spotjes werd geïntroduceerd heeft het er alleen maar slechter op gemaakt. Iedere gemeente heeft zijn eigen regels, voorwaarden en tarieven wat het er ondoorzichtelijker op maakt en het bureaucratisch landschap alleen maar heeft doen groeien. Natuurlijk moeten er regels zijn, maar waar het om zou moeten draaien is ver uit het zicht verdwenen. Namelijk de persoon die aan de maatschappij wil kunnen deelnemen en daar hulp bij nodig heeft.


I, Daniel Blake
Deze Britse film laat zien hoe schrijnend bureacratie kan uitpakken. Het is dan wel geen waargebeurd verhaal maar wel gestoeld op feiten. De makers hebben veel informatie ingewonnen bij medewerkers van de instanties die in de film aan bod komen. Want laat daar geen misverstand over bestaan: de hulpverleners doen hun stinkende best, maar worden vaak tegengewerkt door het systeem.
Daniel is een timmerman die door een hartaanval tijdelijk werkloos wordt. Van de artsen mag hij nog niet werken, maar om een uitkering te krijgen moet hij een verklaring krijgen. En dit blijkt een hels karwei te zijn. Het lukt hem eerder een gewone uitkering te krijgen waarbij hij moet solliciteren (en dus banen weer af moet zeggen vanwege zijn ziekte), dan die ene noodzakelijke verklaring te krijgen voor de uitkering waar hij eigenlijk recht op heeft.
Tijdens dit hele proces ontmoet hij een alleenstaande moeder die net in de stad is komen wonen en door haar achtergrond het nog niet lukt haar eigen inkomen te creëren. Hij helpt haar in huis en al gauw is er een bijzondere band tussen het gezin en Daniel. Samen staan ze sterker om de strijd aan te gaan.



Frustrerend
Ik waarschuw je alvast: deze film is geen pretje om naar te kijken (ook al zit er humor in). Het frustreert je en vult je met ongeloof. Maar sluit je ogen niet en ga hem vooral wel kijken. Dit soort films kunnen iets teweeg brengen. En wie weet, als maar genoeg (en de juiste) mensen deze film zien, dan verandert er misschien echt wat.



Joey

dinsdag 24 oktober 2017

De duivenhoudsters

Massada
Op de berg Massada hebben rond 70 na Christus bijna 1000 Joden (Zeloten) zelfmoord gepleegd. Dit om te voorkomen dat ze in handen zouden vallen van de Romeinen. Een lange tijd hielden de Zeloten stand tot de Romeinen een soort brug bouwden en hiermee de berg konden veroveren. De houding van deze radicale Zeloten hebben een grote betekenis in het huidige Israël. "Massada mag noot meer vallen" is een uitspraak die opgenomen is in de eed die Israëlische soldaten af moeten leggen. 

Sterke vrouwen 
Eén voor één vertellen vier joodse vrouwen hoe ze op de berg Massada terecht komen en hoe ze daar wonen, werken en ook liefhebben.
De ene vrouw gaat verder met haar verhaal daar waar de ander gestopt is. Ze werken allevier in de duivenhokken. Vooral het verzamelen van mest van de duiven is van groot belang voor het groeien van de gewassen op de berg. Deze vrouwen zijn zeer verschillend maar hebben één ding gemeen, ze zijn heel sterk en kiezen soms hun eigen weg tegen de gebruiken van hun volk in. 



Een prachtig, intens maar ook zeer triest geschiedenisverhaal waarbij je veel over de leefgewoontes van deze Zeloten te weten komt. De vrouwen krijgen een plaats in je hart en de berg wordt je tweede thuis. Laat je niet weerhouden door het aantal van 500 pagina's want ik kan je verzekeren dat je er doorheen vliegt en aan het einde nog wel 500 pagina's verder zou willen lezen.


Ingeborg Roos

dinsdag 17 oktober 2017

Het rimpeleffect

Claudia Schoemacher
Claudia Schoemacher (1970) studeerde Communicatie en heeft als producer bij Endemol gewerkt en een eigen PR-bureau gehad. In 2007 trouwde ze met de bekende  cosmetisch arts Robert Schoemacher en samen hebben ze dochtertje Livia van 9 jaar. In 2010 debuteerde ze met haar autobiografie Kind van de onderwereld. Hierin beschrijft ze hoe ze op 8-jarige leeftijd in contact komt met haar biologische vader, een Italiaanse beroepsgokker die in criminele kringen verkeerde. Op haar 14e schoot hij iemand neer en belandde hij in de gevangenis. In 2013 volgt dan een erotische roman: Kamer 303. En vorige maand verscheen Het rimpeleffect. Een boek waar zij maar liefst 2 jaar aan gewerkt heeft, omdat het vaak te dicht  bij kwam en ze even een schrijfpauze moest nemen. Leuke titel voor een pennenvrucht van de eega van een cosmetisch arts hoor ik je denken, maar de titel heeft niets met rimpels van doen. Je zal zelf het boek moeten lezen als je wil weten waar het dan wel op slaat.

Het rimpeleffect
In dit boek draait  het allemaal om Julia. Ze is journalist en getrouwd met de beroemde advocaat Hugo Smith. Ze wonen met hun dochtertje Audrey in een miljoenenvilla en leiden, gezien door de ogen van de buitenwereld, een gelukkig en glamoureus leven. Maar de werkelijkheid is heel anders. Julia ontdekt dat haar man het niet zo nauw neemt met de huwelijkse trouw. En financieel is het ook niet bepaald 'rozengeur en maneschijn': de belastingdienst zit achter hen aan. Julia trekt dit alles niet meer en wordt steeds depressiever. En die mondt erin uit dat ze op een dag een zelfmoordpoging doet. Deze mislukt gelukkig, maar ze belandt wel in een coma. Het voorafgaande wordt allemaal in deel 1 van het boek beschreven. In deel 2 belanden we van 2015 in 1997 (het jaar waarin ze het gelukkigst was) en ligt Julia nog steeds in coma. Maar komen we meer te weten hoe ze leefde in dit jaar en waarom ze toen wel zich happy voelde. In deel 3 is ze net uit haar coma ontwaakt en lezen we wat voor behandelingen ze allemaal krijgt om uit haar depressie te raken en of er voor Julia en Hugo samen toch nog een 'happy end' in het verschiet ligt.

Claudia vlogt  en ik heb dan ook meerdere vlogs van haar bekeken. Ook zijn zij en haar man BN'ers en in die hoedanigheid regelmatig in de media te zien. Daardoor wist ik al het een en ander over hun levens. En verbaasde me dan ook niet dat Claudia bij de boekpresentatie van Het rimpeleffect vertelde dat dit boek voor 99% autobiografisch is. Claudia heeft een vlotte pen en dit boek is de moeite van het lezen meer dan waard. Temeer het over belangrijke thema's gaat, waar veel mensen misschien toch niet altijd eerlijk over durven te praten. Het enige waar ik aan moest wennen bij het lezen van dit verhaal was dat het ene hoofdstuk vanuit Julia verteld wordt en het andere dan weer vanuit Hugo. Dat was voor mij, zeker in het begin, een beetje verwarrend. Maar zoals al eerder gezegd vind ik dit zeker een boek dat heel veel mensen zouden moeten lezen.

Als je dit boek ook wil lezen kan je hem hier reserveren.

Gabrielle

woensdag 11 oktober 2017

Studiereis naar Groot-Brittannië, Chester

Op dinsdag vertrokken wij voor de volgende etappe in onze studiereis naar Chester. Daar is vorig jaar het Storyhouse geopend. Een oud/nieuw gebouw waarin theater, filmhuis en bibliotheek zijn samengevoegd, ook organisatorisch. We werden ontvangen door Graham Lister en Alex Clifton, respectievelijk projectleider en artistiek directeur. 

Storyhouse
Bij binnenkomst in de hal lopen we gelijk aan tegen een stand met een aantal vrijwilligers erbij, een tafel vol met goodiebags. Navraag leert dat er een informatiedag is voor senioren over hoe je fit oud wordt. Talloze ouderen lopen in en uit bij het Storyhouse, waar op verschillende plekken in het gebouw meer aan informatie te halen valt voor senioren. Links van de hal is het (lees)café en een grote ruimte die leidt naar de filmzaal en de theaterzalen. Een leuk en hip café en het zit dan ook vol. Je kunt er lekker lunchen en een bakje koffie doen. En ondertussen kun je al snuffelen in een deel van de collectie van de bibliotheek, want een gedeelte van de volwassen collectie.

Als wij onze koffie/thee hebben gekregen starten we met een rondleiding. Eerst de hal weer over steken, waar inmiddels een stuk of 10-15 kinderwagens geparkeerd staan. Het voorleesuurtje in de kinderbibliotheek is van start gegaan. Een klein voorleestheatertje, met gordijn af te schermen en een sterrenhemel.. het zit vol met kindertjes. En als het voorleesuurtje is afgelopen de beste beloning volgens mij voor een jeugdbibliothecaris, een kindje dat zich bij zijn moeder beklaagt dat hij nog niet naar huis wil, want het is te leuk in de bieb! En van één keer voorlezen per week zijn er nu al vier keer voorleesuurtjes. 

We lopen verder door het gebouw, langs de stiltezaal, langs de filmzaal waar een voorstelling van Casablanca op het punt staat te gaan beginnen voor (groot)ouders met (klein)kinderen. Wat blijkt? Idee van de (groot)ouders om eens iets anders te programmeren dan kinderfilms. Een activiteitenruimte waar bewegingsles op je stoel voor ouderen wordt gegeven. Een ruimte met boeken waarin je ook één keer per week je gehoor kunt laten testen. En een grote theaterzaal met 800 stoelen die met een extra vloer er in ingekrompen kan worden tot 500 stoelen. Verschillende plekken waar je je even terug kunt trekken en rustig kunt zitten. Plekken waar reuring is. Echt een gebouw dat leeft en goed gebruikt wordt.
Graham Lister en Alex Clifton

We krijgen vervolgens een uitleg van Alex Clifton, de artistiek directeur...  een zeer bevlogen man. Dit is zijn verhaal: Wat ons als mens onderscheid van dieren is empathie, hoop opdoen, verhalen delen, door te vertellen. Dat verbindt. Verhalen in plaats van verhalen die opstoken tot scheiding van geesten. Het Storyhouse wil dat brengen, verhalen die verbinden.

Het gebouw is multidisciplinair, de verschillende functies zijn door elkaar heen geplaatst. De bibliotheek is opgegaan met collectie en activiteiten in het Storyhouse. De leidraad van het gebouw is vanuit een democratische principe de wereld beter maken. Participatie van iedereen voor iedereen.
Het gebouw is van de samenleving, facilitaire zaken worden geregeld door betaald personeel. Activiteiten door samenwerkingspartners en vrijwilligers. Er zijn 12 verschillende welzijnsorganisaties die voorrang hebben voor het gebruik van de ruimtes. Als zij het niet willen dan mogen anderen tegen een lage huur gebruik maken van de ruimte. Het is dus echt een cultureel/maatschappelijk gebouw voor en door de bewoners van Chester.

Verschillende groepen worden bediend met verschillende programma's. Voor kinderen van 0-5/6 een programma waarin ze leren hoe ze creatief moeten zijn. Bijzonder aansprekend vind ik het Young leaders program, leeftijd 17-21. Jongeren krijgen scholing om verschillende programma's te maken, bv zelf een film maken, een theaterstuk maken, het mag avant-garde zijn. Creatief en innovatief, zelf activiteiten organiseren van begin tot eind. Dus ook overleg met techniek, catering, hosting om het programma rond te krijgen. Het levert ook stagiaires op, en een eerste doorstromer die een vaste baan krijgt. Het lijkt wel wat op het programma Jonge Makers van UNIT1. Ik zie r wel mogelijkheden om bijvoorbeeld in De Mare en Heerhugowaard om een jeugdgroep te vragen om dingen op te zetten en ze (redelijk) de vrije hand te geven. 

In het Storyhouse hebben ze er voor gekozen om weinig in IT-hardware en technologie geïnvesteerd omdat ze te snel verouderd vinden. Alles wat je neer zet, met de opening spiksplinternieuw is na ca. zes weken al weer verouderd. Het Storyhouse hebben ze zich meer gericht op verhalen vertellen en communities bouwen. Er is wel een heel goede breedbandverbinding in het gebouw, dus IT kan ingevlogen worden. Maar het is geen vast onderdeel van het gebouw.
Sarah van de bibliotheek

Een andere filosofie van het Storyhouse is het gebruik maken van netwerkpartner en personen om in contact te komen met doelgroepen. Die geven ze zelf toegang tot het gebouw en bieden ze mogelijkheden om programma's te ontwikkelen. Bij het Storyhouse geloven ze heel erg in opzij stappen om te zorgen dat mensen het gebouw gaan gebruiken en zich zelf gaan ontwikkelen, zonder dat je het belerend brengt en bedoelt. Volgens mij lukt ze dat heel erg goed. Het swingt in het gebouw, er gaat heel veel energie uit van de mensen die er werken. Ze willen de maatschappij een beetje beter maken, mensen zien groeien en stralen.... daar ga je als bezoeker ook een beetje van mee glimmen van plezier..... Mooi