zaterdag 20 mei 2017

Internationale tijdschriften

Een hele mooie toegang tot internationale tijdschriften en kranten hebben we sinds een paar maanden in de bibliotheken. Het heet Pressreader en is gratis te gebruiken op de computers in de bibliotheek. Ook is het mogelijk om het op je eigen tablet of smartphone te gebruiken, alhoewel een smartphone misschien een beetje klein is. Want je kunt het hele tijdschrift lezen en bekijken.

Waarom ik er zo'n enthousiaste fan van ben? Nou het zo ontzettend makkelijk en divers. Je hebt als het ware een boekenplank vol met kranten en tijdschriften. Je klikt een blad aan en kan er zo doorheen bladeren. Wil je een afbeelding of tekst wat beter bekijken dan vergroot je het. Ideaal! Ik bekijk de krant er op, het NRC en vooral tijdschriften over mode. De Italiaanse en Franse Vogue, heerlijk plaatjes kijken.
De keuze is enorm, het is een assortiment vanuit de hele wereld en ook allerlei verschillende genres. Ook onze eigen welbekende Privé staat er bij.


Thuis
Wat zou het toch fijn zijn als je dan het tijdschrift mee naar huis kan nemen, lenen, net als alle andere materialen in de bibliotheek.
Nou dat kan! Je kunt een aantal tijdschriften "lenen" in de bibliotheek op je eigen tablet of laptop en heerlijk thuis verder balderen en kranten lezen. Bij het volgende bezoek aan de bibliotheek "leen"je weer een paar nieuwe. De toepassing is alleen in de vestigingen te gebruiken, het downloaden van de materialen bedoel ik daar mee. Het lezen kan vervolgens waar je maar wilt, bij wijze van spreken in de boomhut.
Ook benieuwd? Kom langs in een van onze vestigingen!

Tip van een collega: Ook heel handig als je een ander taal aan het leren bent.

Edith




woensdag 17 mei 2017

Gastblog van Charlotte: Wandeling door de Oudorperhout

Taalwandeling
Het was een voorjaarswandeling, maar de temperatuur deed toch echt wel aan de zomer denken.
Op dinsdagochtend 16 mei verzamelden alle deelnemers zich in de bibliotheek van Oudorp. De wandeling was bedoeld voor iedereen, maar vooral voor mensen die moeite hebben met de Nederlandse taal. De gidsen van de Stichting Oudorperhout hielden hier rekening mee. En als je het toch niet helemaal kon volgen, kon je nog hulp vragen aan één van de taaldocenten die meeliepen of aan de medewerkers van de bibliotheek.

Oudorperhout
Het was een grote groep van 30 wandelaars. De wandeling naar Molen C gebeurde gezamenlijk. De gidsen hadden "kijkers" mee die graag gebruikt werden. Ze wezen de groep op vogels (met hun jongen), mooie planten (de wilde orchidee) en stukjes geschiedenis van Alkmaar (de "drakentanden" uit de door de Duitsers in 1942 gebouwde verdedigingswerken rond Alkmaar en de plakken waar kastelen hebben gestaan. Er waren kikkers te horen en een klapwiekende zwaan die je zag opstijgen.



Molen C en de polder
Bij de molen aangekomen was er koffie, thee en iets lekkers. De sfeer was gezellig en ontspannen. Er werd met elkaar gepraat en gelachen.
Na de koffie werd de groep gesplitst. Eén groep werd door het hartelijke molenaarsechtpaar door de in bedrijf zijnde molen geleid. De andere groep liep verder de polder in. Dit werd afgewisseld, waarna we weer gezamenlijk naar de bibliotheek liepen.
De reacties waren positief. Net als de wandeling in september van vorig jaar was deze wandeling zeer geslaagd. Er waren zoveel aanmeldingen dat we meer dan het dubbele aantal mensen mee hadden kunnen nemen! Na de zomervakantie weer?!

Kijk voor meer activiteiten van en informatie over het Taalhuis en de bibliotheek op onze website!

Charlotte

dinsdag 16 mei 2017

Turbulentie : ik overleefde een vliegtuigramp

Een klant van de bibliotheekvestiging waar ik veel werk attendeerde mij en een flink aantal andere bibliotheekbezoekers op het boek Turbulentie : ik overleefde een vliegtuigramp van Annette Herfkens. Opeens stonden er vijf exemplaren van deze titel in de reserveringskast. Omdat er überhaupt maar weinig mensen zijn die een vliegtuigcrash hebben overleefd en deze ramp in Viëtnam (één van mijn favoriete reisbestemmingen) plaats heeft gevonden was mijn nieuwsgierigheid voldoende gewekt om het boek ook te gaan lezen.

De crash
Op 14 november 1992 vloog Annette Herfkens samen met haar vriend Willem van der Pas, die door haar steeds liefdevol Pasje wordt genoemd, van Ho Chi Minh naar Nha Trang. Vlucht 474 van Viëtnam Airlines zou daar echter nooit aankomen. Het vliegtuig, een Yak-40 van Russische makelij, komt waarschijnlijk in een orkaan terecht en vliegt tegen een bergtop aan. Het vliegtuig raakt zwaar beschadigd en vliegt nog een stuk verder voor het op een volgende bergtop neerstort. Annette Herfkens ligt acht dagen naast het vliegtuig in de Vietnamese jungle met diverse botbreuken en een klaplong en houdt zichzelf in leven met regenwater. Haar vriend, Pasje, komt om bij de crash. Het feit dat Annette geen gordel draagt is waarschijnlijk haar redding. Na acht dagen wordt ze door een aantal locals gevonden en meer dood dan levend van de berg af gedragen. Haar familie had al een rouwadvertentie laten plaatsen in de krant. Dan komt echter het nieuws dat ze nog leeft...

Via de zoekmachine Delpher heb ik een artikel in het Limburgsch Dagblad van 24 november 1992 over de vliegramp gevonden:


Het verhaal
De titel van het boek dekt de lading niet helemaal. De vliegramp en het herstel van Annette daarna is eigenlijk maar een klein onderdeel van het boek. Haar hele leven komt in het boek voorbij. Stukjes uit haar onbezorgde jeugd, haar studententijd en vrij uitgebreid ook haar leven met Pasje. De manier waarop ze elkaar ontmoet hebben en hun leven na hun studententijd, beiden werkend in het buitenland en elkaar niet op een regelmatige basis kunnen zien. De bankwereld waarin zij beiden werkzaam zijn. Na haar fysieke herstel als ze weer aan het werk is krijgt ze een relatie met haar meest dierbare collega. Later trouwen ze en krijgen twee kinderen, Joosje en Maxi, die autistisch blijkt te zijn. Ook haar familie vrienden en schoonfamilie komen aan het woord in het boek. Dit vond ik persoonlijk niet altijd even interessant om te lezen, maar het geeft wel een mooi compleet beeld van wie Annette Herfkens is en een flinke inkijk in haar leven. De rode draad in het verhaal blijft wel de vliegtuigcrash.


De terugkeer

Pas na veertien jaar keert Annette Herfkens terug naar de plek des onheils, haar berg. Ze ontmoet en spreekt met betrokkenen en komt er eindelijk ook achter wie de Oranje man is. De belangrijkste les die ze in de jungle leert is ook van toepassing in haar verdere, dagelijkse leven: neem de zaken zoals ze zijn en verander alleen datgene wat je daadwerkelijk kunt veranderen. Een lezenswaardig waargebeurd verhaal, maar om de vaart er in te houden heb ik tussen de crash en het overleven in de jungle wel wat stukjes geskipped.

U kunt Turbulentie hier reserveren in onze catalogus.

Chris


dinsdag 9 mei 2017

Leven in illusies

Samenwerking
Al in zijn boek Sapiens beschrijft Yuval Noah Harari dat alleen het gezamenlijke, breed gedeeld geloof in een intersubjectieve, gemeenschappelijk verhaal leidt tot het meeste succes in de wereld. Alles voor het hogere doel! Wereldrijken zijn ten onder gegaan omdat mensen er niet meer in geloofden (communisme). Als je zoals ik vaak mijmerend over een hoop antieke stenen zit te filosoferen, ga je vanzelf je eigen wereld relativeren. We leven nu in de illusie van het humanisme als hoogst haalbare,maar Harari drukt je keihard met je neus op een wereld van manipulatie en beïnvloeding.

Homo Deus

De titel van zijn nieuwe boek Homo deus verwijst naar de kracht van genetica, biotechnologie en informatica die al hard op weg zijn om een supermens te creëren, waardoor er een scheiding zal optreden tussen supermensen en gewone mensen. De principiële gelijkheid die aan de basis van het humanisme staat zal dan verlaten moeten worden. Het grootste gevaar ligt daarnaast in het dataïsme, waarin ieder individu ontleed wordt in al zijn losse onderdelen, van koopgedrag tot ziektegeschiedenis (van die wereld geeft hij al onthutsende voorbeelden).

Economisch nut
Als grote groepen mensen hun economische en militaire nut verliezen, zal ieder individu niet meer uniek en gelijkwaardig worden gevonden. Hersenonderzoek laat zien dat de vrije wil niet bestaat, de menselijke verbeelding is niet meer dan een samenspel van biochemie en neurologische algoritmes. Natuurlijk kan Harari niet precies voorspellen wat er veranderd, maar er gaat iets fundamenteels veranderen in ons wereldbeeld. We kunnen geen mammoetjager of ridder navoelen, net zoals we dat ook niet kunnen voorstellen van een mens uit de volgende eeuw.

Toekomst
Je zou er somber van kunnen worden, maar zoals Harari zijn boek optimistisch begon (we hebben grotendeels oorlog, ziekte en honger verdreven) kan het ook omgekeerd worden ervaren. Als je je al op jonge leeftijd realiseert dat alles wat er gebeurt berust op afspraken over hoe we de werkelijkheid moeten opvatten (die niet altijd beter hoeft te zijn dan andere werelden die gecreëerd hadden kunnen worden), kun je op individueel niveau niets veel anders doen dan het leven van de mensen om je heen zo aangenaam mogelijk maken.

PS
Eén van de beroepen die het minst met uitsterven werd bedreigd was archeoloog (0.7 % tegen 90% bankbediende). Daar ga ik me dan maar de tijd die me nog gegeven is mee bezig houden.

Homo deus is al besteld, je kunt het boek al reserveren.

Agnes

Noot van de redactie: binnenkort gaat Agnes met pensioen! We hebben genoten van haar blogs de afgelopen jaren, met Homo deus neemt Agnes afscheid van de Blognootlezers!




vrijdag 5 mei 2017

MaddAddam

Dystopieën
Sinds de verkiezingen in de Verenigde Staten neemt de verkoop en uitleen van dystopieën - met 1984 van George Orwell voorop - een enorme vlucht. Niet verbazingwekkend gezien de ideeën die de huidige president van het land heeft. En niet verbazingwekkend gezien de verkiezingsuitslag in Nederland, en mogelijke uitslagen in Frankrijk en Duitsland. Waarmee ik eenmalig mijn voor mijn werk noodzakelijke neutrale houding maar even afschud ;)
Ik ben dol op dystopieën: ze beschrijven maatschappijen die mogelijk zijn en je verontrusten: al die akelige samenlevingen, dan valt onze huidige samenleving misschien nog een beetje mee.

Post-apocalyptisch
Een aan dystopieën grenzend genre is de post-apocalyptische fictie: de ondergang van onze beschaving en de gevolgen daarvan voor de overlevenden. De apocalyps vindt plaats in de vorm van een buitenaardse invasie, nucleaire ramp of oorlog, een ecologische ramp, een epidemie of de plotselinge verschijning van zombies.
Op mijn nog-te-lezen-science-fiction lijstje stond al een tijdje Oryx and Crake van Margaret Atwood. In maart gelezen en ik was behoorlijk onder de indruk van Snowman, de Crakers en de post-apocalyptische wereld waarin zij leven.



De MaddAddam trilogie
Vorige week pakte ik The year of the flood uit de kast met Engelse boeken in de bieb. Het duurde even voordat Snowman ter sprake kwam en het kwartje viel dus pas laat bij mij dat dit deel twee van de MaddAddam trilogie is...
Waar Oryx and Crake verteld wordt vanuit Snowman-the-Jimmy, volgen we in The year of the flood Toby en Ren. Twee vrouwen die zich moeten zien te redden na de ecologische ramp veroorzaakt door wetenschappers die nogal met DNA en genen hebben lopen rommelen.
Deze week ben ik begonnen in MaddAddam waarin Zeb de verteller is. Dus veel over de inhoud kan ik niet delen, maar ik ga weer volledig op in dit verhaal.

Ook eens een post-apocalyptisch boek lezen waarin het eens niet over zombies gaat? Reserveer dan Oryx and Crake, The year of the flood en MaddAddam.

Sanneke

dinsdag 2 mei 2017

Romantiek van de woeste kust


Cornwall
Op vakantie in het Lake District kwam ik onlangs het boek Poldarks Cornwall tegen. Met adembenemende foto's van dit volslagen andere deel van Engeland, dat ik ooit op de fiets doorkruiste.En dat al even indrukwekkend is. Wat een feest om al die plekken aan de kust in hun volle glorie nog eens onder ogen te krijgen. Fraai beschreven door de auteur van de Poldark boeken, Winston Graham. Zou de nieuwe tv-serie er net zoveel eer aan betonen?

Natuurkracht
Nou en of. De natuur is er niet alleen overweldigend aanwezig, maar speelt ook een wezenlijke rol. Die in feite door de beide hoofdrolspelers belichaamd wordt. Het gaat dan ook zeker niet alleen om mooie plaatjes. Dat kan in de eerste paar afleveringen nog wel zo lijken, omdat de afstemming tussen karakters en omgeving eerst rustig opgezet wordt. Vanaf de derde aflevering waarbij Demelza zich als een natuurkracht ontvouwt die de sociaal bewogen Ross Poldark op een positieve manier weet te betoveren, heeft de serie je ook te pakken. En wordt alleen maar beter.

De mijn
Aan het eind van de achttiende eeuw keert Ross Poldark terug van de onafhankelijkheidsoorlog in America. Hij treft het landgoed van zijn vader in verval aan en zijn geliefde staat op het punt van trouwen met een ander in de familie. Tegen het economische klimaat in besluit hij de mijn die nog in zijn bezit is te heropenen, waarbij hij een invloedrijke bankiersfamilie tegen zich krijgt. Hij werkt zelf tussen de mensen die hij aanneemt en wiens omstandigheden hij zich aantrekt. Als hij verliefd wordt op zijn keukenhulp Demelza en met haar trouwt, wordt het er allemaal niet eenvoudiger op.

Woelige diepten
Laat je niet door de afbeeldingen op de omslagen van de dvd's misleiden tot het beeld van een romantische zwijmelserie. Ja, de hoofdrolspelers zien er aantrekkelijk uit. Maar net als bij het landschap van die prachtige kuststreek gaan er woelige diepten onder schuil. In de zware sociale, economische en justitiële omstandigheden van die tijd, om over de gezondheid nog maar te zwijgen, komen ook de meest donkere aspecten boven drijven. En de meest menselijke.

Fragmenten
Er wordt meesterlijk geschakeld tussen de diverse situaties. Met name in de voorlaatste aflevering van de eerste serie (er zijn er twee en de derde is in de maak) waar fragmenten van een gesprek tussen Ross en zijn investeerders, tussen Ross en Demelza en tussen Demelza en het familielid dat Ross verraden heeft niet chronologisch door elkaar heen worden getoond en op elkaar in lijken te spelen. Wat na afloop ook werkelijk het geval blijkt te zijn.
De serie is tragisch, ontroerend, vertederend en optimistisch in de getoonde wilskracht bij zoveel tegenslag. En natuurlijk ook romantisch. Haal die beleving in huis zou ik zeggen.

Raoul


Reserveer Poldark in onze catalogus

vrijdag 28 april 2017

Een verkeerde maat

Lea Steentil is al drie jaar weduwe, niet onbemiddeld en leidt een eenzaam bestaan in Groningen. In de krant leest ze een artikel over weduwen die een rijke man aan de haak proberen te slaan. Veel wanhopig geworden eenzame weduwen pluizen de overlijdensberichten in de kranten uit. Ze doen zich dan voor als een vriendin van de overleden vrouw, in de hoop dat een kennismaking met de weduwnaar zal volgen. Niets voor haar, denkt Lea, hoe kunnen mensen zoiets doen!

Krantenbericht
Gewoontegetrouw leest Lea elke dag de overlijdensadvertenties in de krant. Ze ziet een overlijdensbericht van Tanja, echtgenote van Rolf Roda. Samen met deze Tanja heeft ze aan de Groningse Academie Minerva gestudeerd.

Uit nieuwsgierigheid stuurt ze Rolf Roda een brief, waarin ze haar medeleven betuigt. Eigenlijk kende ze Tanja niet zo goed, maar toch heeft Lea bij haar eerste ontmoeting met Rolf Roda sterk het gevoel dat hij iets te verbergen heeft. Bij elke ontmoeting die ze daarna met hem heeft blijft ze vragen stellen over Tanja.

Psychologische spanning
Aanvankelijk vindt ze Rolf heel aantrekkelijk, maar het gevoel van onbehagen wordt bij elk bezoek sterker en er ontstaat een gespannen sfeer. Lea voelt zich geïntimideerd en roept de hulp in van een bevriende rechercheur bij de politie.
Ondertussen heeft Rolf Roda haast om de erfenis van zijn vrouw te verzilveren. Het is de bedoeling om daarna snel te verdwijnen. Lea doet een ontdekking die haar bijna het leven kost.

Het verhaal wordt vanuit verschillende gezichtspunten verteld. En dan is er natuurlijk ook nog Gerda, de bemoeizuchtige en nieuwsgierige schoonzus. Zij levert ook een bijdrage met haar niet aflatende gekonkel. Het einde levert nog een onaangename verrassing op.

De auteur
Klaas van der Spoel, geboren op 12 december 1938 in Groningen. Een veelzijdig kunstenaar, was lange tijd cartoonist en striptekenaar en schrijft nu voornamelijk boeken. Van zijn hand zijn bij diverse uitgeverijen ruim 200 romans in tijdschriftenuitvoering verschenen. Tegenwoordig schrijft hij novelles in eigen beheer, het betreft altijd thrillers. Deze novelles zijn in het Nederlands, Duits en Engels verschenen en samen met zijn eerdere producties staan er nu over de 300 boeken op zijn conto. Veel van de verhalen spelen zich af in het Groningse milieu. Zijn lezerskring is wel veel kleiner geworden sinds hij alles in eigen beheer doet, volgens zijn bevindingen.
Een leuk verhaal met een goed opgebouwde psychologische spanning.

Marga de Jong

Dit boek reserveren! Klik hier!