Hemelvaart

Je moet er niet aan denken, 18 jaar, op vakantie naar Griekenland en je vriendin in een doodskist mee naar huis nemen....
Judith Koelemeijer beschrijft dit waargebeurde verhaal in haar boek Hemelvaart. Zes vriendinnen gaan met elkaar op vakantie naar het Griekse eiland Poros en als ze aan het eind van de vakantie naar Athene terugvaren ligt één van de zes vriendinnen, Annette, in een kist. Bizar!
Als je zo jong bent denk je niet aan de dood, je wil juist je vleugels uitslaan en je grenzen verleggen.

Judith weet in Hemelvaart heel mooi weer te geven hoe haar eigen leven is veranderd door dit ongeluk, wat het met haar deed en wat het met de ouders en de broer van Annette heeft gedaan.
Ze beschrijft ook haar zoektocht in het verleden naar de feiten: wat heeft er precies allemaal plaatsgevonden en is mijn waarheid ook de echte waarheid?
Tijdens het lezen dacht ik aan het afschuwelijke ongeluk in mijn eigen dorp waar jongeren bij omkwamen. Dit heeft nog jarenlang niet alleen heel veel impact op de familie, maar ook op veel vrienden van deze jongeren.

Je kunt je opgeven voor de schrijversontmoeting met Judith Koelemeijer op 3 oktober in Bergen

Hemelvaart kun je reserveren in onze catalogus

Ingeborg

Tijd voor een goed gesprek

Stilte
We moesten er acht jaar op wachten, maar dit jaar is de nieuwe cd The Conversation van Texas uitgekomen, de eerste sinds Red Book uit 2005. De band bestaat inmiddels 25 jaar en kwam eind jaren '80 de hitparades binnenstormen met de single I don't want a lover. Het duurde nog bijna 10 jaar voordat de grootste successen kwamen: het album White on blonde werd alleen in Groot-Brittannië al zes keer platinum. Een andere favoriet van mij is de cd The Hush, dé zomerplaat van 1999, maar staat bij mij nog steeds elke zomer (hard) op.
Met smart zat ik dan ook op een vervolg te wachten. The conversation was het wachten meer dan waard.

Een goed gesprek
Texas vertelt duidelijk waar de invloeden vandaan komen: soul, pop en blues. De liedjes op The conversation zijn stuk voor stuk toegankelijk en laten stuk voor stuk de diverse invloeden duidelijk horen. Retropop is een term die veel gebruikt wordt als de muziek van Texas besproken wordt.
Het voor mij meest herkenbare retro-nummer is Detroit City: swingend op mijn bureaustoel herleeft hier de muziek uit de jaren '80.
Dry your eyes, If this isn't real en I will always verwijzen eerder naar de jaren '60. En waar Big world me doet denken aan Proud Mary (de uitvoering van Ike en Tina Turner), komt Dusty Springfield mij voor ogen bij Be true.
Maar het mooiste nummer is misschien wel I need time.

Mijn gesprekken met Texas blijven voorlopig éénrichtingsverkeer (lekker hard aan in de auto): op 29 oktober praten ze terug in Paradiso.

The conversation is bijna bij ons aanwezig: je kunt de cd al wel reserveren!

Sanneke

Duizend dagen extreem leven

Leven in Afghanistan
Natalie Righton geeft als journalist en correspondent van de Volkskrant een veelzijdig beeld van haar ruim duizend dagen durende verblijf in Afghanistan. Erg opwekkend is dat beeld helaas niet, op elk moment van de dag loopt zij, tijdens haar werk als oorlogsjournalist, het risico opgeblazen te worden.
Righton beschrijft o.a. in Duizend dagen extreem leven een ontmoeting met een moeder en haar 8-jarige zoon Mohammad. Beiden hebben een been verloren bij de aanslag met een bermbom vlak bij hun huis. In het ziekenhuis zijn echter geen pijnstillers en de moeder is ten einde raad als zij de westerse Righton om hulp en medicijnen vraagt. Zij beklaagt zich over de westerse interventie. Als de Amerikanen niet waren gekomen had de Taliban deze bom niet gelegd. Righton constateert dat deze denkwijze inmiddels representatief is voor veel Afghanen.
Natalie woont in Kabul, zonder de bescherming van het leger. Voor haar eigen veiligheid laat zij zich, tijdens haar ontmoetingen, vergezellen door haar Afghaanse tolk en inmiddels vriend Habib, een voor zijn land zeer modern denkende jonge man. Righton knoopt gesprekken aan met de mensen op straat, in vluchtelingenkampen en ziekenhuizen; maar ook Afghaanse krijgsheren en militairen van de NAVO worden door haar geïnterviewd.
Tijdens haar werk draagt zij een zwart bedekkend gewaad en altijd een hoofddoek, soms een boerka. De boerka blijkt een lastig kledingstuk. Het zicht wordt aanzienlijk beperkt door de kleine opening voor de ogen en de kuilen in de Afghaanse wegen zijn enorm. Kinderen moeten dicht in de buurt blijven van hun moeder, alle vrouwen in boerka's zien er immers hetzelfde uit.

Hoe ziet de toekomst er uit?
Ondanks de goede wil en hoop van zowel de bevolking als de westerse militairen op een betere toekomst, is Righton voorzichtig in haar conclusie op de vraag of de westerse interventie iets positiefs heeft opgeleverd.
In 2001 was Habib nog opgetogen dat zijn zussen door de komst van de Amerikanen zonder boerka naar school konden. Tien jaar later is van dat optimisme niet veel meer over en maakt hij zich zorgen over hun veiligheid op straat door de talrijke bomaanslagen. Gemiddeld vinden er vijftig aanslagen per maand plaats op scholen. De positie van vrouwen in Afghanistan is nog altijd miserabel.
Wat zullen de gevolgen zijn van het inmiddels al in gang gezette vertrek van de militairen?

Over het verblijf van Natalie Righton in Afghanistan is ook een TV-documentaire gemaakt.

Inmiddels werkt Natalie Righton in Nederland als parlementair verslaggever.

Marjan

http://www.natalierighton.nl/
Reserveer Duizend dagen extreem leven

Een kapitale roman.

Dit boek werd al meteen bij het verschijnen in Engeland tot boek van het jaar uitgeroepen.
En wat mij betreft is daarmee niets teveel gezegd.

Nee, 'Kapitaal' van John Lanchester, is geen liefdesverhaal en ook geen thriller. Maar het boek leest als een trein.
'Wat van jou is wordt van ons'. Deze boodschap valt op de deurmat van verschillende bewoners in een Zuid-Londense straat. Pepys Road, waarvan de huizen eind negentiende eeuw zijn gebouwd en bedoeld voor arbeiders in die tijd. Inmiddels zijn de mensen, die er nu wonen, rijk door de enorme prijsstijging van de huizen in de afgelopen decennia.
Een gewoon ogende straat met gewoon ogende huizen.
We maken kennis met gewone en minder gewone mensen, mensen met een verschillende achtergrond en mensen van verschillende culturen.
Petunia Howe, de oudste bewoner van Pepys Road, Roger Yount: hij heeft een middelhoge functie bij een bank in de City, zijn verveelde, koopzieke echtgenote Arabella, Ahmed Kamal, eigenaar van een winkeltje, met zijn gezin en familie. Een Hongaars kindermeisje, een Poolse bouwvakker, een kunstenaar, een talentvolle voetballer. Het is de vooravond van de hypotheekcrisis....

Het verhaal begint met een man in een sweater met capuchon die zich, op een vroege ochtend, traag en behoedzaam, gewapend met een camcorder, door de nog doodstille straat begeeft.
De volgende dag vinden diverse bewoners een kaart  met de bewuste boodschap op hun deurmat: wat van jou is wordt van ons.
Eerlijk gezegd dekt deze boodschap niet echt de lading: de plot gaat een beetje verloren.
Het doet er niet toe, want wát een verhaal, ongelooflijk knap neergezet die verschillende verhaallijnen. Wát een inleving in de verschillende persoonlijkheden.

Je leeft mee met de bejaarde dame, die haar eigen huisarts mist en eigenlijk volkomen verloren op een huisartsenpost terecht komt, met de vader van een talentvolle voetballer die verschrikkelijk heimwee heeft naar zijn Senegal, met de uitgeprocedeerde parkeerwachter die het land wordt uitgezet.
Een verhaal van hebzucht, angst en geld, van onzekerheid en paniek en ja, ook van liefde.
Een gewone straat: Pepys Road.

Onze huidige maatschappij bijeengebracht in één straat, in één verhaal.
Briljant!

Lees dit boek! (The Guardian)

John Lanchester (Hamburg 1962) is een van de belangrijkste schrijvers van dit moment. Hij woont met zijn vrouw en twee kinderen in Londen.


Kapitaal, een sociale roman, kun je reserveren in de catalogus van de bibliotheek.

Jeannette

Ingezonden brief in de Volkskrant

Dinsdag stond in de Volkskrant een ingezonden brief van één van onze leden. Hij beklaagde zich over onze hernieuwde inrichting. Het was een chaos, er stond niets meer op alfabet en een door hem gewenst boek was ondanks het feit dat er 2 exemplaren thuis zouden moeten zijn niet te vinden. Hij wilde erg graag een terugkeer naar het alfabet, want deze chaos was geen doen.

De dag er op een brief van een klant uit Almere, waar de bibliotheek ook met het (overigens door hen zelf ontwikkelde) retailconcept werkt. Een tevreden klant die behoorde tot de 20% die gericht zoekt naar boeken. Die wel zijn weg kan vinden en die heel tevreden is over de reserveerservice van Almere en de koffie die je er kunt krijgen.

Ik kreeg de krant pas laat onder ogen, ik was nog in zalige onwetendheid over deze brief  een paar dagen naar Londen. Ik kreeg al wel reacties via twitter en sms van collega's uit het land waarin ze verwezen naar de klacht van onze klant.

Eenmaal de volgende dag op kantoor sprak ik met medewerkers. Ook die hadden soms reacties van collega's uit het land gehad, of van klanten aan de balie. Van collega's uit het land of onze medewerkers wel getraind waren van te voren, of we het retailprincipe wel goed hadden toegepast. Medewerkers kwamen tot de conclusie dat deze klant niet goed geholpen was door 'de collega's' en een enkele klant kwam melden dat hij het helemaal eens was met de brievenschrijver. Via de mail kwamen er ook wat steunbetuigingen binnen van klanten die juist heel blij waren met de nieuwe inrichting. Kortom, een breed spectrum aan reacties.

Ik ben met de medewerker die klachten behandeld om tafel gegaan. Want hoewel deze klant zich niet bij ons rechtstreeks heeft beklaagd (wat ik overigens erg jammer vind), hebben wij hem wel een brief gestuurd met een korte uitleg en een aanbod. Ja, het was in de eerste tijd na de heropening chaotisch. We kregen 1,5 keer zoveel bezoekers te verwerken als normaal en ook het transport van de gereserveerde titels uit andere vestigingen van 3 weken tijd opgespaard kwam in één keer binnen. Daar waren we qua bezetting niet op berekend. Ook niet met de extra inzet van collega's die hun administratieve klussen opschorten om te helpen de bulk van materialen weg te werken, en de klanten wegwijs te maken in de nieuwe indeling.

Dat we het exemplaar van Stoner niet konden vinden was jammer, maar ook bij ons kun je, net als in Almere, als je gericht een titel zoekt deze vanuit huis gratis reserveren. Dan zoeken wij hem op en zetten hem voor je klaar. Prima service vinden wij en het gros van onze klanten. We hebben deze klant dat alternatief aangeboden, en hem uitgenodigd voor een rondleiding waarbij we hem kunnen laten zien hoe we de bibliotheek hebben ingericht, en welke systematiek we daarbij hanteren. En dat het alfabet binnen de werelden nog steeds wordt gehanteerd kunnen we dan ook laten zien.

We zijn benieuwd naar uw mening over de heringerichte bibliotheek van Alkmaar. Laat het ons weten.

Erna Winters

In één adem uit: Overleven voor beginners

Vakantieboek?

Veel mensen lezen tijdens hun vakantie. Ik neem ook altijd veel boeken mee op vakantie maar op de één of andere manier lees ik weinig. Als ik thuis ben wel en het liefst heb ik een boek waar ik absoluut niet meer mee kan stoppen, wat heerlijk is als je vakantie hebt.......

De psychologische roman Overleven voor beginners van Ciara Geraghty is zo een "in één keer uitleesboek".

De dag die alles veranderd....

Doordat een vrachtwagenchauffeur heel even in slaap valt gebeurt er een afschuwelijk ongeluk en is het leven van de twee hoofdpersonen Kat en Milo totaal veranderd.

Het verhaal wordt door de Kat en Milo zelf verteld: Milo een innemend jongetje van 9 vertelt zijn verhaal met zijn kinderlijke denkwereld en gevoelens. Kat een zeer populair schrijfster die onder een pseudoniem schrijft vertelt haar eigen verhaal met haar soms eigenaardige gedrag en denkbeelden. Het zijn twee verhalen naast elkaar met raakpunten die steeds dichter bij elkaar komen. Ik heb vooral genoten van het deel wat Milo schrijft. Heerlijk deze kinderlijke denkwereld.  

Met een lach en een traan.

Het is lastig om een boek aan te prijzen en niets van de inhoud (incl familiegeheimen) prijs te geven. Hoe meer je weet hoe minder verrassend het boek. Ik had nog nooit van de Ierse schrijfster Ciara Geraghty gehoord en ik ben benieuwd of haar andere boeken ook zo mooi zijn.

Ingeborg

Reserveer "Overleven voor beginners" in onze catalogus

"Foute" mensen.......

De laatste tijd worden er veel boeken geschreven over "foute Nederlanders". Maar wat is fout? Ik zou het niet weten. En zeker in tijden van oorlog, wie beslist dan over goed en fout? Over meelopen, overlopen, nalopen, alleen lopen....
Gelukkig heb ik de oorlog niet meegemaakt. Ik hoop die ook nooit mee te hoeven maken. De boeken zijn indrukwekkend genoeg.....

Scherven porselein

Bettina Drion heeft twee boeken geschreven die gaan over "foute" mensen. Porselein gaat over haar opa die in de tweede wereldoorlog bij de NSB heeft gezeten en aan het einde van de oorlog is gefusilleerd. In haar tweede boek, scherven, laat ze anderen kinderen en kleinkinderen van "foute" Nederlanders aan het woord. Het is typerend dat maar 1 persoon zijn werkelijke naam prijs durft te geven, de rest wilt wel hun verhaal vertellen, maar dan onder een pseudoniem. De angst voor represailles zit er, 70 jaar na dato, nog steeds in. Uitgestoten worden uit de maatschappij, geen vrienden meer en met de nek worden aangekeken, het gebeurt dus nog steeds. 

 

Verzwegen levens

 

Het tweede boek van Zonneke Matthée verhaalt over "vrouwen uit een fout gezin". Na haar eerste boek over vrouwelijke NSB leden. gaat dit boek eigenlijk verder. Waarom koos men "verkeerd" , wat waren de beweegredenen van deze vrouwen? Omdat hun ouders lid waren? Omdat ze een baan wilden? Of juist uit huis wilden, een eigen leven opbouwen? Meestal stond men nergens bij stil, wilde je "gewoon" overleven.

Begrijpen

Omdat ik gelukkig geen enkele oorlog heb meegemaakt, lees ik deze boeken met verbazing, soms met verbijstering. Ik praat niets goed of slecht, ik probeer me te verplaatsen in de hoofdpersonen van het verhaal. Alleen, het lukt me niet. Om de ene mens aan te doen, wat men met jou heeft gedaan? Oog om oog, tand om tand? Op de een of andere manier begrijp ik het niet. Misschien is dat juist wel goed dat ik het niet begrijp. Wil ik het me niet kunnen voorstellen. Anders zou ik zoiets vreselijks ook moeten meemaken....

Toch is het goed dat deze boeken geschreven worden, dat deze materialen gelezen worden. Het idee om terug te vallen in zoveel ellende....  hoewel, niet zo heel ver van huis gaan deze boeken over van fictie naar non-fictie. Ook iets dat ik niet begrijp...

Reserveer het boek scherven in de catalogus van de bibliotheek
Reserveer het boek porselein in de catalogus van de bibliotheek
Reserveer het boek verzwegen levens in de catalogus van de bibliotheek

 

Irene