Ghost Boy

Locked in-syndroom
De Zuid-Afrikaanse Martin Pistorius krijgt op zijn twaalfde een zeldzame ziekte. Hij wordt zelfs zo ziek dat er geen communicatie meer met hem mogelijk is. Martin is zich uiteindelijk niet meer bewust van de buitenwereld. Na drie jaar wordt hij weer een soort van wakker maar kan dit niet laten zien. Hij heeft het locked-in syndroom. Het zal nog acht jaar duren voor een verpleegkundige bemerkt dat hij op bepaalde prikkels reageert. Zij zorgt er voor dat hij wordt getest. Dan begint er een lange weg terug naar weer kunnen communiceren met de buitenwereld.

Schokkend
Martin vertelt over zijn herstel maar ook over de acht donkere jaren waarin hij zich wel bewust is van alles en iedereen maar niet kan laten zien dat dit zo is. In dit verhaal zijn er hele lieve zorgzame mensen maar ook hele akelige mensen. Martin wordt een keer gevoerd maar het eten is te heet. De verzorgster gaat gewoon door met voeren en op een bepaald moment kan Martin het eten niet meer binnen houden. De verzorgster slaat hem in het gezicht en vervolgens lepelt ze het eten inclusief braaksel weer in zijn mond.

Doorzettingsvermogen
Ik heb enorme bewondering voor Martins doorzettingsvermogen om stapje voor stapje weer te kunnen "praten" met hulpmiddelen zoals de computer en een letterkaart. Het moet een bevrijding voor hem zijn geweest om zelf weer keuzes te kunnen maken. Alleen al aan te kunnen geven wat en wanneer je wil eten en drinken. Niet alleen kan Martin weer communiceren maar ook zijn lichaam wordt sterker. Hij gaat studeren en krijgt een baan en ook zijn grootste droom wordt werkelijkheid.

Getipt
Vaak koop ik een boek als verjaardagscadeau en meestal één die ik zelf al gelezen heb. Ghost Boy had ik nog niet gelezen maar werd in de boekwinkel getipt. Het boek cadeau gegeven, zelf gelijk in de bibliotheek gereserveerd en in één adem uitgelezen. Aangrijpend.
Bedankt voor de tip boekhandel Thomas!


Klik op deze link om Ghost Boy te reserveren.

Ingeborg

loverboys of criminelen

Het boek De meisjes van mevrouw De Wit  is een nachtmerrie voor elke ouder, grootouder of ieder ander die kinderen "lief" heeft. En dan bedoelen we niet het "lief" beschreven in het boek. Dat is het weerzinwekkende lief, contra hoe het allemaal bedoeld is. Of je nou gelooft of niet, van kinderen blijf je af. Maar zelfs zò simpel geformuleerd (wie begrijpt dàt nou niet??) schijnt verschrikkelijk moeilijk te zijn. En dan heb ik het niet eens over de loverboys zelf.

Schrijnend

Het is kromme tenen lezen, je valt van de ene gruwel in de andere, en het enige dat je kunt doen is vingers kruisen en hopen dat je eigen kind niet ten prooi valt aan en in de klauwen van een loverboy. Het boek begint met het verhaal van Angelique, haar liefde en geloof in geluk wat een nachtmerrie blijkt te worden. En het verhaal van haar moeder Anita, haar strijd met haar kind en later voor haar kind. Want niets ten nadelen van bureau Jeugdzorg, het is schrijnend te weten hoeveel er mis gaat op dat bureau. Ook in dit geval is het vechten tegen de bierkaai, zonder steun of overleg wordt er beslist over oplossingen en de toekomst voor een kind, jouw kind. Zo jammer dat je als ouder geen feedback krijgt, geen mening mag geven, niets mag vertellen en uitleggen over de situatie. Je wordt niet gehoord, niet geloofd, niets.

Stop Loverboys Nu

 

Inmiddels begon het huis van Anita de Wit behoorlijk vol te raken. Doordat de opvang van bureau Jeugdzorg niet altijd soepel verliep, besloot ze opvang te bieden aan meisjes die even geen kant opkonden. Voor haar gevoel kon en kan ze niet anders. Zo is ze ook een stichting begonnen, Stop Loverboys Nu. Daarvoor zetten zich onder andere haar zoon in en een paar andere meisjes die wel uit de klauwen van hun loverboys hebben kunnen ontsnappen. Want het meest vreselijke is wel dat het helaas voor haar eigen dochter (nog) niet gelukt is. Maar zonder hoop kan je niet leven......

 

 

Reserveer de meisjes van mevrouw De Wit in de catalogus van de bibliotheek.

 

Irene