Superhelden in 2016

Terugkijkend op de bioscoopfilms die ik in 2016 heb gezien, zitten daar heel veel superheldenfilms bij. Dit is steevast een mannenavond aangezien mijn vrouw echt niet te porren is voor dit soort films. Mijn vrienden offeren zich dan gewillig op om een mooi avondje samen te zijn onder het genot van een biertje, slap geouwehoer en dus een superheldenfilm!

Wisselende kwaliteit
Deze films waren echter van wisselende kwaliteit dit jaar. Batman vs Superman viel wat mij betreft erg tegen doordat ze eerst elkaar naar het leven staan en dan wel heel erg simpel elkaars dikste vrienden worden. Lichtpuntje was de vertolking van Ben Affleck als Batman. Dat belooft wat goeds voor de solofilm van Batman die eraan zit te komen. Op Suicide Squad verheugde ik me enorm en het eerste gedeelte was ook erg vermakelijk, maar in de tweede helft ging het helemaal mis. Zonde. Ik ben erg fan van de X-men films, dus X-Men Apocalypse moest wel goed zijn. Helaas, ook hier werd ik teleurgesteld. De kracht van de X-men films is juist het menselijke (of het mutante) aspect en de thema's waar ze mee worstelen, zoals racisme, maar dit werd een overdreven bombastische actiefilm waar er al zo veel van zijn. Afgezien van dat het met de mannen altijd erg gezellig is, vielen de films dus tegen. Maar toen waren daar Captain America: Civil War, Doctor Strange en vooral Deadpool! Civil War kun je eigenlijk zien als The Avengers 2,5 waarin Captain America en Iron Man tegenover elkaar komen te staan. Door een goed uitgewerkt verhaal en vette actie is dit een topfilm geworden. Oh ja, en Spiderman wordt weergaloos geïntroduceerd. Doctor Strange is visueel een genot om naar te kijken, ook al is het verhaal niet heel origineel. Gaaf is de film zeker. En dan Deadpool, man man man, that's something else.

Geweld, romantiek en humor
De opening van de film zet gelijk de toon neer. Een vredelievend liedje komt uit de speakers, maar op beeld zie je een krijsende man die net een sigarettenaansteker op zijn voorhoofd gedrukt heeft gekregen. Als dan in beeld komt te staan: A douchebag's film, starring God's perfect idiot, weet je genoeg. Als er dan geen grijns op je gezicht verschijnt, is deze film niets voor jou. Als je hier wel de humor van inziet, is dit een aanrader voor je.

Hoofdrolspeler Ryan Reynolds probeerde dit project al jaren van de grond te krijgen. Nadat de vraag van fans steeds groter werd na testbeelden die op YouTube verschenen, kwam het er dan eindelijk van. De film heeft een veel kleiner budget dan andere superheldenfilms, maar dat is er niet aan af te zien (behalve de opmerking van Deadpool zelf dat er toch wel heel weinig X-men in dat grote huis wonen, alsof er te weinig geld was om karakters in te kopen). De studio durfde het godzijdank aan om voor een leeftijdsclassificatie van 16 jaar en ouder te gaan, want Deadpool is in de comics (het bronmateriaal) immers ook niet wars van geweld en grof taalgebruik. Waar Deadpool ook bekend om staat is het doorbreken van de vierde wand (het personage richt zich direct tot het publiek) en dat gebeurt in de film ook veelvuldig op zeer humoristische manier. Hij geeft bijvoorbeeld aan dat deze film ook geschikt is voor het vrouwelijk geslacht aangezien het een liefdesverhaal is. En daar zit een kern van waarheid in. Deadpool is wat mij betreft de superheldenfilm van 2016!


Reserveer hier Deadpool


Joey

Waar zijn de helden?

Heroes is een Amerikaanse televisieserie die 4 seizoenen over de schermen denderde en die we nu op dvd zonder vreselijke reclame-onderbrekingen kunnen ondergaan. Ik probeer graag series via de bibliotheek - even een paar afleveringen kijken of het me wat lijkt en dan weer inleveren of me mee laten slepen. Geen extra moeite of kosten. Als de serie me enorm aanspreekt, schaf ik hem aan. Bij Heroes kreeg ik eerst het 2e seizoen in handen waar wat interessante pieken in zaten, maar ook hele diepe dalen. Toch net interessant genoeg om te willen weten hoe het begonnen was en hoe de serie zich verder zou ontwikkelen.

X-factor
Superhelden zijn op dit moment om de haverklap op het bioscoopscherm te zien. Wie daarvan houdt, is bij Heroes aan het juiste adres, want in deze televisieserie wemelt het er van. Het gegeven is direct gelicht uit de comic- en bioscoopreeks X-Men: gewone mensen blijken ineens bovennatuurlijke krachten te hebben. Sommigen gebruiken ze ten goede, anderen ten kwade. Hoe werkt dat onderling en hoe kijkt de rest van de mensheid daar tegen aan? Anders dan bij de X-Men worden er nauwelijks groepen gevormd, maar volgen we de helden en schurken individueel. Er ontstaat een kluwen aan verhaallijnen doorspekt met actie en special effects wat het geheel erg dynamisch maakt. Voordeel is ook dat als een verhaallijn (Samurai) of personage (Claire) je niet bevalt er al gauw weer naar iets/iemand anders wordt omgeschakeld.

Superheldensoap
Verwacht geen serie als Lost met diep uitgewerkte, realistisch gespeelde persoonlijkheden, feilloos getimede verrassingen en een volledig doordacht mozaiekplot. Bekijk Heroes als een vrij platte Amerikaanse comicstrip waarbij je lekker achterover kunt leunen en het spectakel over je heen laten komen. Dan valt er veel te genieten. Zo is de serie ook zonder enige schroom opgezet. De personages zijn vet aangezette karikaturen (waar Zachary Quinto als Sylar fantastisch mee speelt), de actie is leidend en plotwendingen hoeven niet logisch te zijn of aan te sluiten op het voorafgaande. Er is aanstekelijke komedie rond de figuren van Hiro en Ando. De kamera-instellingen maken er vervolgens op meesterlijke wijze een verfilmde strip van en grote delen van het verhaal zijn in het verhaal zelf in stripvorm terug te vinden.
Wonderlijk genoeg zijn de ingesproken introducties konsekwent wel van een verdergaand filosofisch gehalte.

De 4 seizoenen
Op besprekingssites zijn doorgaans de reacties van fans van de serie op het 1e seizoen erg positief, op het 2e seizoen wat minder en vindt men dat de serie ontspoorde in het 3e en 4e seizoen. Ik zie dat heel anders. Het 1e seizoen is prima tot het ontzagwekkend domme einde, waarbij een van de hoofdpersonages ter wille van het drama kennelijk zijn eigen bijzondere krachten vergeet. Het 2e seizoen beklijft voor mij niet - grotendeels saai, voorspelbaar en flauw. Met het 3e seizoen werd het allemaal een stuk pittiger en meer geinspireerd. Zeker, de karakters veranderen met een vingerknip van goed in kwaad en weer terug, maar dat kan in de stripsetting. Soms gaat het verhaal hier wel echt de diepte in zoals bij Matt's spirituele ervaringen in Afrika. Seizoen 4 is voor mij het hoogtepunt waarin een mysterieus kermispark vol mensen met bijzondere gaven een prachtig nieuw centraal element vormt. Ontroerend is het beeldenspel van de dove cellospeelster. Jammer dat het einde van dit seizoen niet bedoeld was als het einde van de hele serie, waardoor het centrale verhaal wel wordt afgerond, maar we met nog heel wat losse plotlijnen blijven zitten. Misschien als daadwerkelijk stripverhaal (zoals bij Buffy) voort te zetten?

Raoul

Reserveer de dvd in onze catalogus