De charme van Scandinavische thrillers

De wintertijd is in aantocht en de dagen worden korter, gezellige winteravonden breken aan. Heerlijk om op de bank weg te kruipen met een bloedstollende thrillerserie, liefst van Scandinavische makelij.

Wat is dat toch met die Scandinavische thrillers? De laatste decennia is de populariteit van deze series omhoog geschoten. De grote kracht van de series is niet alleen het ijzersterke verhaal, ook een kijkje in het leven van de hoofdpersonen voegt een extra dimensie toe. Er worden niet alleen misdaden opgelost.

Wonderschone natuur
Zelf heb ik ze inmiddels ook ontdekt. Afgelopen jaar heb ik veel Scandinavische thrillers bekeken. Alleen al de adembenemend mooie natuur die in beeld komt.
Mijn hart gaat uit naar het Mediterrane Zuiden. Scandinavië stond niet op mijn lijstje. Door de series met wonderschone, sfeervolle beelden van de Zweedse archipel, Lapland, IJsland, Noorwegen en ander natuurschoon werd mijn aandacht getrokken. Vooral Noorwegen met zijn fjorden, gletsjers, bergen, bossen en meren en IJsland met zijn grillige landschappen springen er bij mij uit. Het is uitgestrekt en het kan er bovendien koud en donker zijn, ideaal om ongezien misdaden te plegen.

Gewone mensen
De series zijn veel ingetogener dan de Amerikaanse misdaadseries met snelle beelden en veel geschiet. Die ingetogenheid doet niets af aan de spanning en de charme zit hem ook in de natuurlijke personages met goed uitgewerkte karakters. Gewone mensen met hun eigen problemen. Je kunt je identificeren met de hoofdpersoon, maar ook met de dader. Wat gaat er in dat hoofd om?

Boeiende verhaallijnen vanuit verschillende gezichtspunten uitgebeeld, iedereen heeft zo zijn geheimen. Tegelijkertijd wordt er soms veel geweld gebruikt. Maar ja, ik ben me er van bewust dat het fictie is. In het aardse leven gebeuren er immers ook veel gruwelijke zaken die het daglicht niet kunnen verdragen.

Moeilijk om een keuze te maken uit het assortiment van series die ik gezien heb om een stukje aan te wijden. De laatste twee series die ik heb bekeken waren The cliff en Eyewitness.

The cliff
The cliff is een IJslandse serie met een bovennatuurlijk tintje. Zelf ben ik daar wel van gecharmeerd. Het heeft iets ongrijpbaars, je kunt er geen invloed op uitoefenen. Het voegt een extra dimensie toe aan het verhaal, mits het subtiel gedoseerd wordt toegepast.
De serie bestaat uit twee seizoenen. In de eerste serie draait het om een mysterieus ongeluk op een bouwplaats. Het betreft een heilige plek waar regelmatig spookachtige lichten worden gezien. De hoofdpersoon is Helgi Marvin Runarsson, een politie-inspecteur uit Reykjavik.

In de tweede serie keert Helgi terug naar een plek die nare herinneringen uit zijn jeugd oproept. Ook hier spelen bovennatuurlijke invloeden.
Het donkere, vulkanische landschap straalt een bepaalde sfeer uit. Misschien toch maar eens een keertje die kant op.

Eyewitness
In de Noorse serie Eyewitness hebben twee tieners, Philip en Henning, een geheime afspraak in een vervallen keet bij een verlaten zandgroeve. Ze zijn ongewild getuige van meerdere liquidaties en zijn gespot door de dader. Ze weten te ontsnappen en besluiten samen om aan niemand te vertellen wat ze hebben gezien. Extra spannend wordt het als het onderzoek naar de meervoudige moord wordt toegewezen aan de pleegmoeder van Philip, politiechef Helen Sikkeland.

Bij het kijken naar Eyewitness zat ik regelmatig op het puntje van de bank, adembenemend zo spannend.

Marga de Jong

Deze series reserveren, klik dan op onderstaande titels!

The cliff

Eyewitness

Flashback

Eva Burgers

Mijn keuze viel dit keer op een boek voor Young Adults, maar is ook heel leuk om te lezen door de wat ouderen onder ons. Ondergetekende is namelijk ook al heel lang geen 'young adult' meer...:-). De lezers die al eerder een blog van mij hebben gelezen  zullen wel weten inmiddels dat ik een groot fan van thrillers ben. Niet zo vreemd dus dat dit ook weer een (jeugd)thriller is en wel Flashback, geschreven door Eva Burgers.

Eva Burgers
Deze schrijfster is van vele markten thuis.  Ze heeft jarenlang als rechercheur bij de de afdeling zware criminaliteit gewerkt maar werkte ook als journaliste. In 2011 debuteerde ze met het het jeugdboek: Hij is van mij.
Eind februari volgen de eerste boeken voor volwassenen  in de nieuwe serie KAYA-Crime. Volgens de uitgever een 'vrouwelijke Baantjer-serie'.

Flashback
Hoofdpersonen in dit boek zijn Lynn en Jay en het boek wordt dan ook wisselend vanuit hun perspectief verteld. Lynn wordt na een avondje stappen van haar fiets getrokken en mishandeld.Als ze bijkomt in het ziekenhuis kan ze zich van het incident bijna niets meer herinneren. Zij en haar ouders zijn dankbaar dat er iemand was die haar te hulp schoot. Deze Paul krijgt zelfs als klusjesman een plek in hun leven. En wordt voor Lynn iemand waarvan ze op allerlei terreinen veel steun krijgt. Die steun heeft ze hard nodig, want er gebeuren nog allerlei nare dingen. Ze begint zich steeds meer af te vragen wie dit alles op zijn geweten heeft. Is het Jay, een ex-vriendje van haar? Of misschien toch Nick, de broer van Jay? Maar ook de beste vriend van Jay, Thom zou het geweest kunnen zijn. Bij vlagen begint ze zich dingen te herinneren en komt ze steeds een stapje verder. Maar dan blijkt de dader toch nog uit heel onverwachte hoek te komen.

Dit is een superspannend boek dat je in een ruk uitleest (heeft ook maar 160 bladzijden...). De schrijfster heeft een zeer vlotte schrijfstijl en weet waar ze het over heeft. Ik kan hem iedereen, maar dan vooral jongeren van harte aanraden. Ondertussen wacht ik vol smart totdat de boeken uit de KAYA-serie verschijnen.


Wil je dit boek ook lezen, dan kan je hem hier reserveren in onze catalogus.

Gabrielle

Bloed, zweet & drama

Waarschuwing!
Als je niet kunt tegen expliciet geweld, onverbloemde naaktheid en behoorlijk expliciete sex, moet je deze serie aan je voorbij laten gaan. Echt, de ledematen vliegen nogal eens letterlijk in het rond. Spartacus komt van HBO en daar kan veel meer dan wij van televisiereeksen gewend zijn. Onder al die hevige uitspattingen schuilt echter een sterk verhaal waar qua intriges Shakespeare zich in zijn tijd bepaald niet voor zou hebben geschaamd. Het is drama van het niveau van Downton Abbey (waar ik graag naar kijk), maar dan 'on speed'. Met fantastisch camerawerk, waarbij er eindelijk ook eens iets is gedaan met de voorbeelden in sfeer en symboliek van de natuurlijke elementen die Aziatische filmmakers ons met schijnbaar gemak regelmatig voorschotelen.

Strijdtoneel
Spartacus bestaat uit vier seizoenen (de dvd van het vierde seizoen moet hier nog uitkomen) en door tragische omstandigheden uit drie eenheden. Hoofdrolspeler Andy Whitfield werd na zijn indrukwekkende vertolking van de klassieke held in het eerste seizoen (Blood and Sand) ernstig ziek. In afwachting van zijn herstel werd er een prequel-reeks gefilmd met de voorgeschiedenis van het huis Battiatus, vóór de komst van Hercules (Gods of the Arena). Een gouden greep waarbij er niets aan kwaliteit werd ingeboet. Integendeel - de intriges kwamen nog beter tot hun recht. Toen de acteur overleed, rees vanzelfsprekend de vraag of de serie voortgezet kon worden.
Eerlijk gezegd zou ik het erbij gelaten hebben. Spartacus die zijn vrijheid herwint had op zich als een prima open einde kunnen fungeren. Maar de programmamakers huurden de voor mij onbekende Liam McIntyre in om de rol over te nemen en in twee seizoenen de rest van het verhaal zich te laten ontvouwen. Tot mijn niet geringe verbazing pakte dat wonderwel uit. Het helpt daarbij enigszins dat je Spartacus na zijn ontsnapping, aan het hoofd van een rebellenleger, als een ander mens kunt zien. Maar het is knap gedaan en ook buiten de beperkte ruimte van de arena en het huis van Battiatus komt de kracht van de vertelling tot zijn recht.

Een plaats in de arena
Ik heb geen moeite met het openlijk tonen van naaktheid en seksualiteit. Temeer daar dit in de Romeinse tijd ook op die manier speelde. Het geweld had voor mij bepaald minder gemogen en overschaduwt de intrigerende vertelling. Ik begrijp wel wat de filmmakers er mee willen zeggen. Overdreven afstandelijke sensatie wordt afgezet tegen echt leed dat er achter verborgen gaat. Het is alsof je zelf in de arena plaats neemt en dat is bepaald een ongemakkelijke ervaring die heel wat vragen oproept. Als in een klassieke tragedie wordt daarbij alles enorm uitvergroot en is niets en niemand in het verhaal zeker. Hou je vast aan je stoel, want je zult meermaals denken: "ze zullen toch niet ...heb ik dat echt gezien ... dat kunnen ze toch niet maken?" Weet als je aan Spartacus begint dat ze dat wel kunnen maken. En zullen doen.

Raoul

Reserveer Spartacus Blood and Sand in onze catalogus Reserveer Spartacus Gods of the Arena in onze catalogus Reserveer Spartacus Vengeance in onze catalogus