Onopgeloste raadsels

Investering
Ik heb op dit blog tot nog toe vijfendertig televisieseries besproken. Reeksen die vaak nog steeds lopen of inmiddels een mooie afronding gevonden hebben. Maar lang niet elke serie krijgt die kans. Kijkcijfers geven meestal de doorslag, gekoppeld aan inschattingen van de grote studio's. Zo kunnen series na één seizoen al verdwijnen. Dat hoeft niet erg te zijn. Sommige series komen sowieso niet tot wasdom of  weten juist wat ze te zeggen hebben in één seizoen al perfect af te ronden (Invasion is een niet te missen voorbeeld van het laatste). Meer is niet altijd beter. Als het een avontuur-van-de-week serie betreft is er eveneens geen man overboord. Maar voor series met een lang opgezette spanningsboog rond een centraal mysterie is het wel dramatisch. Je investeert aflevering na aflevering veel tijd in het volgen van aanknopingspunten om uiteindelijk niet verder komen. Alsof lang voor het bereiken van het eiland op je schatkaart je boot zinkt. Stel je voor dat een serie als Lost niet verder zou zijn gekomen dan het eerste seizoen .....

Alcatraz
Het gebeurde met Alcatraz. J.J.Abrams, de bedenker van succesvolle reeksen als Alias, Lost, Fringe en Person of Interest had er een commerciële miskleun mee. De reeks moest na één seizoen van de buis verdwijnen, terwijl er een lange raadselachtige lijn was uitgezet. Het is per aflevering nog steeds de moeite waard, maar wees gewaarschuwd, je krijgt geen enkel antwoord op wezenlijke vragen. Eerlijk gezegd is dat niet alleen de betreffende studio aan te rekenen. De makers kunnen er ook niet blindelings op vertrouwen dat er meerdere seizoenen zullen worden aangekocht. De kunst voor hen is om aan het eind van zo'n eerste seizoen zowel een teaser voor het volgende seizoen te leveren als de belangrijkste vragen geadresseerd te hebben. Joss Whedon deed dat briljant met het eerste seizoen van Dollhouse (waar gelukkig nog wel een tweede seizoen op volgde). En al was ik erg teleurgesteld in het afblazen van een tweede seizoen van The River, werden met een boeiend open einde toch de meeste raadsels behandeld. Series waar dit niet goed lukte waren onder andere Flash Forward en het fantastische Tru Calling. Ik vind het wel de plicht van de zendpartijen om dan voor de kijkers die er veel tijd in hebben zitten er nog een paar afleveringen aan te kopen om een en ander goed af te ronden. Of zoals bij Firefly nog een afsluitende film te realiseren.

Verdwijningen
Het is 21 maart 1963. Alle gevangenen en bewakers van Alcatraz verdwijnen op slag, zonder een spoor na te laten. De overheid verzint een verhaal over ontruiming na constatering van onveiligheid van de gebouwen en gaat op onderzoek uit. Vergeefs. Tot in het hier en nu - zo'n vijftig jaar later - verschillende van die gevaarlijke vermisten plotseling weer opduiken. Zonder ouder geworden te zijn of zich maar iets van de tussenliggende periode te herinneren. Eén voor één pakken ze hun criminele activiteiten weer op, maar met een geheimzinnige extra missie.
Emerson Hauser van de FBI heeft de taak om de ontsnapten weer achter talies te krijgen, geholpen door een politie-agente en een deskundige met betrekking tot Alcatraz. Elke aflevering wordt één crimineel in verleden en heden gevolgd. Een bijkomende complicatie is dat Hauser een verborgen agenda blijkt te hebben.

Sfeer
Het is allemaal erg sfeervol en spannend gedaan. De hoofdpersonen moeten nog wel in hun rol groeien, maar dat is bij de meeste series in hun eerste seizoen het geval. Verwacht duistere regendoordrenkte beelden en per aflevering een ander soort zware crimineel om psychologisch te ontleden en gevangen te zetten. Maar dat van die doorgaande lijn blijft beroerd. Abrams had toch minimaal op internet vrij kunnen geven waar hij met zijn mysterie heen wilde. Of er een boekje over kunnen schrijven. Er zijn te weinig aanknopingspunten om er voor jezelf ook maar iets van een redelijk open einde van te brouwen. Dat mag je je kijkers na al die uren niet aandoen. Hoe ze zich ook vermaakt hebben met wat je wel wist te presenteren.

Raoul

Reserveer Alcatraz in onze catalogus

machine, mens en moord

JJ
Als ik hoor dat JJ Abrams achter een televisieserie zit, krijg ik meteen kippenvel. Dat is de man achter Lost (beste televisieserie ooit) en Fringe (op één na beste televisieserie ooit). Als hij dan de handen ineen slaat met Jonathan Nolan (schrijver achter de nieuwe Batman trilogie) voor de reeks Person of Interest, schuif ik de eerste van vijf dvd's in mijn speler en ga er eens echt voor zitten. En of dat de moeite waard is! Het ongelooflijke niveau van bovenstaande series haalt het weliswaar niet, maar dit is verdraaid goede televisie.

9/11
Na 9/11 zoekt de Amerikaanse overheid manieren om terreuracties te voorkomen. Harold Finch vindt 'de machine' uit - een geavanceerd zelfstandig werkend monitorapparaat met toegang tot elke mobiel, e-mail, beveiligingscamera, databank alsmede alle sociale media in deze wereld. De metaalgeworden paranoia. De machine haalt uit die constante stroom gegevens elementen die een serieuze dreiging vormen voor de staat. Met doorslaand succes. Aangezien de machine echter alles surveilleert, registreert hij ook dreiging voor individuele mensen. Daar is de overheid niet in geïnteresseerd. Maar het begint aan Harold te knagen. Zoveel moorden die voorkomen hadden kunnen worden. Hij gaat een partnerschap aan met de gedesillusioneerde en aan lager wal geraakte ex CIA agent John Reese. Samen zoeken ze bij elk persoonsnummer waar de machine mee komt uit om wie het gaat, wat voor rol diegene speelt en waar de dreiging vandaan komt. Om dan zelf binnen 24 uur in te grijpen. Reese neemt de actie voor zijn rekening.

Wat als?
Ik moest bij het gegeven meteen denken aan de fascinerende reeks Tru Calling die het helaas niet langer dan twee seizoenen heeft uitgehouden. Waarin een lijkschouwer de gave heeft om bij een onnatuurlijke dood naar de ochtend vóór die gebeurtenis te reizen om te proberen wat er plaats heeft gevonden te voorkomen. Maar Person of Interest houdt het realistisch al spelen er vergelijkbare kwesties. Wat als degene die vermoord dreigt te worden daar alle aanleiding toe heeft gegeven. Wat als het zelf een misdadiger is? In één aflevering wordt een maffiabaas van de dood gered. Wat de vraag oproept of de eerstvolgende nummers die verschijnen daar niet juist door veroorzaakt zijn.

Moreel kompas
Bij Person of Interest hoort dat er allemaal bij. De hoofdpersonen werken vanuit de beste intenties, maar daarmee is het bepaald niet allemaal goed te noemen. Ze redden vele levens, maar doen dat bijvoorbeeld wel via een machine die volledig illegaal de privacy van iedereen schendt. Ze dwingen een corrupte politie-agent voor hen te werken. Maar als die agent anders tegen het leven aan gaat kijken, krijgt hij daartoe niet de ruimte, want dat komt de zaak niet ten goede. Bovendien worstelen beiden met hun eigen problemen en obsessies. Waar gelukkig ook de nodige humor bij komt kijken.

Cliffhanger
De doorgaande lijn (CIA agenten die Reese op het spoor zijn, een hacker die achter de geheimen van de machine aan zit, het ontstaan van de machine en het verleden van de hoofdpersonen) levert een spanningsboog en verrassingspakket op zonder het cliffhanger-van-de week effect. En de emoties zijn er ontroerend goed en subtiel in verwerkt. Het helpt daarbij enorm dat acteurs van het kaliber Michael Emerson en Jim Caviezel voor de hoofdrollen zijn aangetrokken.
Aan het eind van het eerste seizoen zit overigens wel een cliffhanger van formaat. Harold is ontvoerd door de hacker en John weet niet hoe de machine werkt (of waar die zich bevindt). Ten einde raad richt hij zich in een openbare ruimte tot het apparaat. Dat nu eenmaal overal ogen en oren heeft. Kan daar ook iets uitkomen zonder Harold? Is de machine echt een machine of meer? John vraagt de machine om iets voor Harold te betekenen. Dan begint in een openbare telefooncel naast hem de telefoon over te gaan ... Ik zei het al - kippenvel.

Raoul

Reserveer Person of Interest in onze catalogus