Onopgeloste raadsels

Investering
Ik heb op dit blog tot nog toe vijfendertig televisieseries besproken. Reeksen die vaak nog steeds lopen of inmiddels een mooie afronding gevonden hebben. Maar lang niet elke serie krijgt die kans. Kijkcijfers geven meestal de doorslag, gekoppeld aan inschattingen van de grote studio's. Zo kunnen series na één seizoen al verdwijnen. Dat hoeft niet erg te zijn. Sommige series komen sowieso niet tot wasdom of  weten juist wat ze te zeggen hebben in één seizoen al perfect af te ronden (Invasion is een niet te missen voorbeeld van het laatste). Meer is niet altijd beter. Als het een avontuur-van-de-week serie betreft is er eveneens geen man overboord. Maar voor series met een lang opgezette spanningsboog rond een centraal mysterie is het wel dramatisch. Je investeert aflevering na aflevering veel tijd in het volgen van aanknopingspunten om uiteindelijk niet verder komen. Alsof lang voor het bereiken van het eiland op je schatkaart je boot zinkt. Stel je voor dat een serie als Lost niet verder zou zijn gekomen dan het eerste seizoen .....

Alcatraz
Het gebeurde met Alcatraz. J.J.Abrams, de bedenker van succesvolle reeksen als Alias, Lost, Fringe en Person of Interest had er een commerciële miskleun mee. De reeks moest na één seizoen van de buis verdwijnen, terwijl er een lange raadselachtige lijn was uitgezet. Het is per aflevering nog steeds de moeite waard, maar wees gewaarschuwd, je krijgt geen enkel antwoord op wezenlijke vragen. Eerlijk gezegd is dat niet alleen de betreffende studio aan te rekenen. De makers kunnen er ook niet blindelings op vertrouwen dat er meerdere seizoenen zullen worden aangekocht. De kunst voor hen is om aan het eind van zo'n eerste seizoen zowel een teaser voor het volgende seizoen te leveren als de belangrijkste vragen geadresseerd te hebben. Joss Whedon deed dat briljant met het eerste seizoen van Dollhouse (waar gelukkig nog wel een tweede seizoen op volgde). En al was ik erg teleurgesteld in het afblazen van een tweede seizoen van The River, werden met een boeiend open einde toch de meeste raadsels behandeld. Series waar dit niet goed lukte waren onder andere Flash Forward en het fantastische Tru Calling. Ik vind het wel de plicht van de zendpartijen om dan voor de kijkers die er veel tijd in hebben zitten er nog een paar afleveringen aan te kopen om een en ander goed af te ronden. Of zoals bij Firefly nog een afsluitende film te realiseren.

Verdwijningen
Het is 21 maart 1963. Alle gevangenen en bewakers van Alcatraz verdwijnen op slag, zonder een spoor na te laten. De overheid verzint een verhaal over ontruiming na constatering van onveiligheid van de gebouwen en gaat op onderzoek uit. Vergeefs. Tot in het hier en nu - zo'n vijftig jaar later - verschillende van die gevaarlijke vermisten plotseling weer opduiken. Zonder ouder geworden te zijn of zich maar iets van de tussenliggende periode te herinneren. Eén voor één pakken ze hun criminele activiteiten weer op, maar met een geheimzinnige extra missie.
Emerson Hauser van de FBI heeft de taak om de ontsnapten weer achter talies te krijgen, geholpen door een politie-agente en een deskundige met betrekking tot Alcatraz. Elke aflevering wordt één crimineel in verleden en heden gevolgd. Een bijkomende complicatie is dat Hauser een verborgen agenda blijkt te hebben.

Sfeer
Het is allemaal erg sfeervol en spannend gedaan. De hoofdpersonen moeten nog wel in hun rol groeien, maar dat is bij de meeste series in hun eerste seizoen het geval. Verwacht duistere regendoordrenkte beelden en per aflevering een ander soort zware crimineel om psychologisch te ontleden en gevangen te zetten. Maar dat van die doorgaande lijn blijft beroerd. Abrams had toch minimaal op internet vrij kunnen geven waar hij met zijn mysterie heen wilde. Of er een boekje over kunnen schrijven. Er zijn te weinig aanknopingspunten om er voor jezelf ook maar iets van een redelijk open einde van te brouwen. Dat mag je je kijkers na al die uren niet aandoen. Hoe ze zich ook vermaakt hebben met wat je wel wist te presenteren.

Raoul

Reserveer Alcatraz in onze catalogus

De man die haast had

Obsessie
De hoofdpersoon, Leon, heeft van jongs af aan een moeizame en ingewikkelde verhouding met het verschijnsel tijd. Tijd speelt een belangrijke rol in zijn leven en is tevens zijn grootste tegenstander. Terwijl iedereen in zijn omgeving geleefd wordt door de tijd en door het leven holt, probeert Leon de wijzers van de klok tegen te houden. Zelf heb je ook wel eens haast en zou je de tijd graag naar je hand willen zetten. De titel van dit boek intrigeerde me en daarom besloot ik om het te lezen. Een apart verhaal en het ligt toch allemaal een beetje ingewikkelder dan de titel doet vermoeden.

Tragiek
Deze psychologische roman, novelle eigenlijk, speelt zich af in een dorpje in Zeeuws-Vlaanderen. Leon groeit daar op als enig kind, met een vader die werkt in een fabriek en een moeder die manisch depressief is. De relatie tussen zijn ouders verloopt moeizaam en Leon heeft weinig contact met hen. Als de ouders er op uitgaan past Elsie op Leon. Leon is dol op de zestienjarige Elsie en hij is in stilte verliefd op haar. Ze geeft hem houvast. Als zesjarig jongetje ziet Leon hoe zijn oppas Elsie, op een avond als zijn ouders naar het theater gaan, door het trapgat van de zolder naar beneden valt. Dit gebeurt tijdens het verstoppertje spelen.
Elsie raakt onherstelbaar gehandicapt. Ze is apathisch, gekluisterd aan een rolstoel en verhuist naar Home Windekind. Leon bezoekt Elsie daar elke week. Eerst omdat hij zich schuldig voelt, later ontstaat er tussen hen een diepe, emotionele band. Hoe een ongeluk het leven van twee mensen voorgoed kan veranderen!
Deze gebeurtenis en de dood van zijn moeder hebben een grote invloed op het verdere leven van Leon. Leon worstelt met het aangaan van relaties, hij is een man met weinig sociale contacten.  Leon neemt een ingrijpende beslissing en het loopt dramatisch af in deze roman.


Inkijk
Dit werk van Jan Vantoortelboom laat je meekijken in het leven van Leon. Het leven van een eenzaam, introvert en beschadigd mens. De auteur doet dit niet door in de psyche van Leon te kijken. Dit gebeurt door de beschrijving van de relaties die een belangrijke rol in het leven van Leon spelen. Zijn ouders, zijn vriend Bertrand, zijn geliefde Liliane en natuurlijk Elsie. Dit vind ik ook bijzonder knap van de auteur, hoe met weinig details over het gedachteleven van zijn personages een bijzonder verhaal wordt neergezet. Wel een beklemmend verhaal, je bent blij dat je niet in de schoenen van de hoofdpersoon staat. Maar beslist geen zware kost, integendeel, een vlotte beeldende stijl met korte hoofdstukken. Je bent benieuwd hoe het af loopt. Je popelt gewoon om de volgende bladzijde weer om te slaan. Ook met zijn beschrijvingen van het soms troosteloze landschap en het gure weer creëert hij een bepaalde sfeer. Echt een boek om bij de open haard te lezen, met warme chocolademelk of een glas rode wijn. Een begenadigd verteller!

Jan Vantoortelboom
Woont en werkt in Zeeuws-Vlaanderen. Hij is geboren op 29 juli 1975 in Torhout, België en groeide op in het West-Vlaamse dorpje Elverdinge.
De man die haast had is het derde werk van de schrijver. Hiervoor heeft hij het decor van Vlaanderen verwisseld voor een klein dorpje in Zeeuws-Vlaanderen. Zijn debuut De verzonken jongen won de Gouden Uil en zijn volgende werk Meester Mitraillette werd door het boekenpanel van De Wereld Draait Door verkozen tot Boek van de Maand. Inmiddels is hij aan zijn vierde boek begonnen.
De auteur heeft veel affiniteit met het onderwijs, dit komt in zijn boeken weer terug. Zijn moeder is overleden toen hij zestien was, ook vroegtijdig, net als de moeder van de hoofdpersoon in zijn derde boek.

Als je deze boeken wilt reserveren kun je de titel aanklikken:

De man die haast had 
De verzonken jongen
Meester Mitraillette

Pride: een tragikomedie onder regie van Matthew Warchus

Stel je voor: Groot-Brittannië, 1984. Margaret Thatcher, The Iron Lady, was premier en regeerde inderdaad met ijzeren vuist. Het waren economisch slechte tijden. De regering besloot om maar liefst 20 mijnen te sluiten. Dit resulteerde in een enorme staking: 100.000 mijnwerkers legden uit protest voor lange tijd het werk neer. Al gauw was er sprake van grote armoede want deze mensen hadden praktisch geen inkomen. Het werd een van de bekendste stakingen uit de geschiedenis.

Homoseksuelen hadden het ook niet gemakkelijk. Discriminatie was aan de orde van de dag en bovendien greep Aids om zich heen, een meedogenloze killer waartegen niet veel te doen viel.

Een sombere en deprimerende film? Gelukkig niet!

Bovenstaande thema's staan je nu niet direct voor ogen als je zin hebt in een fijne, ontspannende film. Maar daarin kun je je lelijk vergissen! Want wat de regisseur en de acteurs met Pride weten te bereiken is fantastisch goed gelukt! Het is een mooie, evenwichtige mix van ernst en humor geworden. Het ene moment was ik werkelijk ontroerd en even later zat ik alweer te lachen en soms zelfs te schateren. Wat heb ik genoten van die eigenwijze figuren. Echte mensen, met al hun eigenaardigheden, nukken en onvolkomenheden. Maar ook mensen die elkaar, als het er echt op aankomt, steunen en voor elkaar in de bres springen. Wat een feest om naar te kijken. Het verhaal boeide me vanaf het allereerste begin tot en met het spectaculaire slot van de film.

De inzameling.

Een groepje homo's en lesbiennes besluit geld in te zamelen voor de stakende mijnwerkers. De drijfveer is solidariteit. Ze weten heel goed wat het is om gedwarsboomd te worden, ze maken het immers zelf dagelijks mee. Dus: geen woorden maar daden, geld moet er komen! Ze noemen zichzelf LGSM (Lesbians and Gays Support the Miners).
De mijnwerkersvakbond voelt niets voor het plan, dus besluit men het geld zelf maar naar de mijnwerkers te brengen. De keus valt op Onllwyn, een dorp in Zuid-Wales.

Zoals te verwachten was, verloopt de samenwerking tussen LGSM en de mijnwerkers nogal stroef. Vooroordelen, clichés en koudwatervrees; het komt allemaal voorbij. Zal dit ooit nog goedkomen?

Enkele hoofdpersonen.

Een geweldige cast zorgt voor heerlijke karakters. Cliff (gespeeld door Bill Nighy) bijvoorbeeld. Een verlegen, aandoenlijke ex-mijnwerker. Hij heeft nog een verrassing voor ons in petto. Heel terloops meegedeeld. Zeer laconiek aangehoord. Een in mijn ogen heel belangrijke scene die zich, heel gewoontjes, afspeelt tijdens het smeren van een enorme stapel broodjes.
En dan Hefina (Imelda Staunton). Zij gaat voor de mijnwerkersgezinnen door het vuur. Haar inzet is enorm, ze is een hartverwarmende 'Miners-mum' die niet op haar mondje gevallen is.
Mark (Ben Schnetzer) is de aanjager van de actie van LGSM. Hij weet door zijn enthousiasme en doorzettingsvermogen (bijna) iedereen mee te krijgen in zijn plannen.
Jonathan (Dominic West) danst de sterren van de discohemel in....het dorpshuis van Onllwyn.
Gethin heeft nog wat dingen uit zijn verleden die hem danig in de weg zitten. Deze rol wordt prachtig vertolkt door Andrew Scott. En met hém hebben wíj nog een appeltje te schillen. Want deze acteur is heel bekend geworden door zijn rol als de geniale en tegelijkertijd dolkrankzinnige schurk-zonder-geweten Jim Moriarty in de meesterlijke tv-serie Sherlock. Wel eventjes wat anders!

Echt gebeurd.

Pride is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De inzamelingsactie heeft echt plaatsgevonden en heeft toentertijd veel succes gehad. Bovendien werden enkele jaren later, mede door de steun van de mijnwerkers, de rechten van homoseksuelen vastgelegd in de wet.

Op het filmfestival van Cannes (2014) kreeg Pride na vertoning een staande ovatie en won de Queer Palm.

Louise




Pride reserveren? Klik hier

70 jaar vrijheid

Bevrijdingsfestivals
Sinds 1980 zijn er bevrijdingsfestivals en sinds 1994 vindt in iedere provincie (plus onze hoofdstad Amsterdam en hofstad Den Haag) een nationaal bevrijdingsfestival plaats. Graag wil ik de nieuwste albums bespreken van een aantal Nederlandse artiesten die optreden op het bevrijdingsfestival van Haarlem te beginnen met 2 van de ambassadeurs van de vrijheid 2015: Dotan en Jett Rebel.
Dotan is de singer-songwriter van dit moment. Op zijn album 7 Layers staan de tot nu toe 3 uitgebrachte singles waarvan 'Home' verreweg het bekendste is. Deze is verkozen tot de song van 2014. De gehele CD klinkt als deze 3 liedjes. Er is dus weinig variatie en er wordt veel voor dezelfde structuur gekozen, maar wat doet hij dit goed. Het zijn stuk voor stuk prachtige easy listening songs.
Dan is het album Hits for Kids van Jett Rebel een stuk afwisselender. Met zijn experimentele nummers gaat hij verschillende kanten uit. Vaak doet hij me denken aan Prince, maar ook een tintje Pink Floyd en een vleugje Beatles komen langs. Het ene nummer barst uit zijn voegen van de instrumenten, terwijl bijvoorbeeld het afsluitende 'Harmony' praktisch a capella gezongen is. Je moet er van houden, maar dan krijg je wel wat.

Uitersten
Mister and Mississippi en John Coffey zijn 2 uitersten, maar staan vandaag wel op hetzelfde podium te spelen.
De plaat We Only Part to Meet Again van eerstgenoemde is heerlijke luistermuziek en zittend in het gras met een drankje erbij moet dit een genot zijn. Met zowel een zanger als zangeres in de gelederen weten ze je in een dromerige sfeer te brengen. Deze jonge mensen weten hoe ze de instrumenten moeten bespelen. Er zijn nummers die wat bombastischer zijn en bijna filmisch klinken en er zijn nummers die ontzettend klein en ingetogen zijn.
Daartegenover staat The Great News van John Coffey, mijn persoonlijke favoriet. Beukende drums en scheurende gitaren vergezeld door de rauwe stem van de zanger. Ook al is het snoeihard, ze gaan niet de hele tijd vol gas. Naast de gitaren komt er zelfs nog een trompet aan te pas in het toepasselijk genaamde 'Jean Trompette'. En in 'It's Beginning to Change' word je getrakteerd op een 3 minuten durende opbouw die resulteert in een heerlijke climax.

Consistent
Als er 1 band is in Nederland die al jaren achtereen de ene na de andere hitsingle eruit poept, dan is het All In Good Time. Nu al heeft deze plaat 4 singles opgeleverd waaronder het mooie 'Shoes of Lightning' wat de themesong van Serious Request 2013 was en de huidige single 'Guilty'. Een nieuwe weg is de band echter niet ingeslagen. Wat je gewend bent van Racoon, krijg je ook nu weer voorgeschoteld.
Racoon wel. En dat is terecht, want hun songs zijn van hoog niveau. Zelf ben ik gek van het mondharmonicagebruik van zanger Bart van der Weide. Dit is gelukkig ook weer te horen op hun nieuwe album

Er gaat natuurlijk niets boven het live ervaren van muziek. Dus wens ik je heel veel plezier als je vandaag naar het bevrijdingsfestival gaat! Wil je de muziek achteraf nog een keer horen of ga je niet heen, dan kun je uiteraard deze albums bij Bibliotheek Kennemerwaard lenen.

Joey

Mijnheer Holmes en mevrouw Watson

Populair
Sherlock Holmes blijft razend populair. Zo verschijnt op korte termijn de film Mr. Holmes met Ian McKellen op het witte doek evenals de derde film met Robert Downing Junior in de hoofdrol. Ondertussen maakt de serie Sherlock die ik eerder in dit blog besprak zich op voor een vierde seizoen. Daarnaast is de reeks Elementary in de Verenigde Staten eveneens aan een vierde seizoen toe.

"Verwacht niets"
Ik ben pas onlangs aan Elementary begonnen. Ik vond het maar niks dat na het succes van Sherlock er opeens een Amerikaanse serie verscheen die ook een moderne versie van het fenomeen wilde zijn. Maar dan in New York en met een vrouwelijke Watson (terwijl er al eens een Jane Watson op het scherm is geweest). Klonk behoorlijk ongeïnspireerd. En de recente Amerikaanse filmversies spreken me al helemaal niet aan. De eerste afleveringen stelden me nauwelijks gerust. De connectie met de karakters van Doyle was flinterdun en het had teveel raakvlakken met bijvoorbeeld The Mentalist. Maar de mysteries op zich waren wel boeiend en het spel van de hoofdrolspelers prima. De mindset van Holmes - "verwacht niets" - blijkt echter ook voor de kijker wat op te leveren.

Briljant en triest
Ondanks dat de verhaallijnen, in tegenstelling tot bij Sherlock, niets met de oorspronkelijke verhalen van Doyle te maken hebben, sluipen er wel kernelementen in. Tegen de tijd dat Irene Adler en Moriarty verschijnen, wordt het allemaal relevanter, met een bijster originele draai. De ontwikkeling van voormalig drugsverslaafde Holmes en Joan Watson (die hem op het rechte pad moet zien te houden) wordt bovendien uitstekend uitgewerkt. Holmes is hier veel kwetsbaarder dan in de andere series. Zowel briljant als bij tijd en wijle een meelijwekkend hoopje mens. De aflevering waarin een vriend in moeilijkheden hem vraagt om weer aan de drugs te gaan, omdat hij dan op zijn creatieve best zou zijn, raakt diep.

Sjaal
Gelukkig wordt een voor de hand liggende romantische spanning tussen Holmes en Watson vermeden en heeft Watson echt iets te betekenen. Zij kan vanuit andere invalshoeken aan de oplossingen bijdragen. In een knipoog naar Sherlock draagt Holmes zijn sjaal op eenzelfde wijze, maar de twee series verschillen verder als dag en nacht. Zo magnifiek en origineel als de benadering van Sherlock wordt het niet. Maar Elementary blijkt tot mijn verrassing zeer de moeite waard.

Raoul

Reserveer Elementary in onze catalogus

Vrienden voor het leven?

Mijn boekkeuze is dit keer een wat ongebruikelijke..:-) Als vrouw zijnde kies je toch niet snel voor een een echt mannenboek. Toch heb ik dit gedaan: verandering van spijs doet eten, zeggen ze namelijk. Het boek waarover ik het ga hebben in deze blog is Altijd Viareggio, van de hand van nieuwslezer Rick Nieman. Deze is bij de meesten van ons bekend als RTL-nieuwslezer.


Altijd Viareggio
Toen ik wat over dit boek las deed het me meteen heel sterk denken aan Ventoux van Bert Wagendorp (zie mijn blog van 9-7-2013). Altijd Viareggio is voor een groot deel geinspireerd op het leven van Rick Nieman zelf. Sinds de middelbare school heeft hij een vriendengroep om zich heen, waar hij 15 jaar lang jaarlijks mee op vakantie ging. En dan vaak op de motor (de vrouwen werden dan natuurlijk thuis gelaten). Van deze vakanties (die natuurlijk vaak bol stonden van vrouwen en teveel drank) maakte hij aantekeningen en schreef hij anekdotes op. Vorig jaar werd een van zijn vrienden 50 en maakte hij er een verhaal van, dat hij aan een select groepje toen cadeau gaf. En zo kwam van het een het ander. In het verhaal gaat het over de vrienden Bas, Douwe, Robert en Jack en hun gezamenlijke motorvakanties gedurende al die jaren. Deze vakanties hadden altijd als eindbestemming Viareggio.  Jarenlang gaat dat goed (met af en toe een ruzietje) maar langzamerhand begint de hechte vriendschap wat roestige  plekken te kennen. Aan de gezamenlijke motorvakanties komt abrupt een einde in 2004 als een van de vrienden tijdens deze vakantie verongelukt. Hun verdriet brengt de overgebleven 3 vrienden weer nader tot  elkaar.

Het spreekwoord 'Schoenmaker blijf bij je leest' gaat voor Rick Nieman zeker niet op. Deze eerste roman (hij heeft al eerder 2 non-fictie boeken geschreven) toont dat hij ook schrijven tot zijn talenten mag rekenen. Altijd Viareggio is een geestige en ontroerende roadnovel geworden, die veel mannen zal kunnen bekoren. Maar ik denk dat veel vrouwen het ook een prima te verteren boek zullen vinden. En voor diegenen die niet zo van lezen houden, geen nood. Er wordt nu al gesproken over een mogelijke verfilming van dit verhaal.


Wil je dit boek ook lezen, dan kan je hem hier reserveren in onze catalogus.

Gabrielle

Duurzaam Doen, een nieuw initiatief van de bibliotheek

De ambitie van de Bibliotheek Kennemerwaard is om van collectie naar mensen te gaan.  Titel van ons nieuw meerjarenbeleidsplan is niet voor niets "De community is onze collectie". 

De bibliotheek ontwikkelt zich van een uitleenorganisatie tot een bruisend  podium, een ontmoetingsplaats en een leerplek voor mensen en organisaties op allerlei terreinen. Zo wordt de bibliotheek een aanjager van sociale en lerende verbindingen in de stad. De bibliotheek als een open leercentrum voor een leven lang leren. In het kort:

1.    De bibliotheek ondersteunt en stimuleert waardevolle, sociale verbindingen tussen inwoners.

2.    De bibliotheek schept een klimaat waarin mensen zich willen ontwikkelen en zich veilig en uitgenodigd voelen om hun kennis te delen met anderen.

3.    De bibliotheek is een ontmoetingsplaats van lokale talenten en vaardigheden.

4.    De bibliotheek ontwikkelt zich tot een verzamelplaats van duurzame, initiatieven van zowel particulieren als instellingen en bedrijven.

5.    De activiteiten in de bibliotheek zijn voor iedereen makkelijk toegankelijk.

Dat klinkt prachtig, maar hoe gaan we dit nou precies doen. Onze Stephan de Vilder, programmamaker is op zoek gegaan naar modellen en ideeën hoe we dit het best vorm kunnen gaan geven. Bibliotheken zijn over het algemeen van structuur, maar moet het wel structuur hebben? Moet het niet uit zichzelf ontstaan, maar ja, wat nou als dat niet gebeurt.... Hoe zorg je dan toch dat er iets gebeurt, iets ontstaat? Stephan had vervolgens het idee dat rondom duurzaamheid er zoveel speelt in de samenleving, dat het veel mensen aanspreekt, dat we daar wel een soort proeftuin kunnen opzetten. Wij als bibliotheek gaan samen leren met ons publiek hoe we een 'community' kunnen bouwen, kunnen vormen, worden.

Stephan zou Stephan niet zijn als hij daar niet een goed plan onder legt.  Hier de tekst van zijn plan:

Inmiddels heeft Duurzaam Doen Alkmaar 2015 de status gekregen van een pilotproject voor het ontwikkelen van nieuwe vormen van programmering waarbij leren en bijdragen centraal staan. De bibliotheek kan zich in deze vormen specialiseren en dit zowel intern (beleidscyclus) als ondersteunend voor derden (incl. communities) aanbieden in combinatie met bestaande voorzieningen (gebouw/podium/personele ondersteuning/netwerk). 

Inspiratiebronnen zijn: 

- Nieuwe Business Modellen (Jan Jonker) waarin aandacht voor het ontwikkelen vanuit communities. 

- The Art of Hosting: creatieve werkvormen voor community ontwikkeling

- Community werkvormen bij verzamelwerkplekken zoals HUBS/creatieve broedplaatsen.

- Online en fysieke platforms voor bottom-up maatschappelijke initiatieven zoals Pakhuis de Zwijger.

- Stedelijke communities rondom duurzaamheid (zoals Amersfoort).

Duurzaam Doen Alkmaar

Ontwerp volgens Chaordic Stepping Stones (art of hosting)

Behoefte

Kennis en bewustwording over duurzaamheid zijn onvoldoende om mensen aan te zetten tot een duurzamer leven. Hoe kunnen we een duurzame manier van leven onontkoombaar en tegelijk inspirerend maken? Daar wil de bibliotheek Kennemerwaard actief aan bijdragen. Met andere woorden: Hoe kan de bibliotheek mensen helpen daadwerkelijk in actie te komen en duurzamer te gaan leven.

Concrete opdracht vanuit subsidie Gemeente Alkmaar: Realisatie van een jaarprogramma Duurzaam Doen 2015 bestaande uit minimaal 12 activiteiten voor volwassenen in de centrale bibliotheek in Alkmaar. De vorm waarin dit gebeurt staat volledig open. Ook worden activiteiten buiten de bibliotheek niet uitgesloten. 

Doel

Wij zien een groep van voortrekkers, veroorzakers, burgers, specialisten en belanghebbenden met duurzame impact die in onze bibliotheek (hartje centrum) initiatieven en ideeën inbrengen en presenteren, delen en met feedback en bijdragen van deelnemers doorontwikkelen. Zowel plenair als in groepen wordt gebrainstormd en initiatieven worden vastgelegd en gepresenteerd. Rondom deze voortrekkers vormt zich een community van bijdragers en volgers. De bibliotheek is voor deze community een sociale ontmoetingsplaats en ontwerpstudio (werkplaats). Voor de community worden ook aansprekende sprekers aangetrokken die de deelnemers in de community iets kunnen leren tijdens meetups. Voorbeeld: een presentatie van Kracht in NL over hoe je een burgerinitiatief financieel ondersteund kunt krijgen ... etc. In die rol is de bibliotheek een collegezaal waar door deskundigen les wordt gegeven. 

Deze community van voortrekkers organiseert zich via een Facebook Groep en een Meetup groep Duurzaam Doen Alkmaar maar zorgt ook voor het bereik van anderen via conventionele kanalen. De groep en heeft een aanzuigende werking op mensen in de netwerken van de deelnemers.

Uitgangspunten 

1. We kiezen voor een nieuwe transformerende werkwijze die aansluit bij duurzaamheid: dus bottom-up vanuit breed gedragen groep van Alkmaarders via een te bouwen community Duurzaam Doen Alkmaar. Zowel inwoners, als bedrijven en instellingen (incl. Gemeente).
2. De bibliotheek is initiatiefnemer, community builder, mede-organisator en faciliteert met personele inzet en het bibliotheekgebouw. De subsidie van de Gemeente wordt ingezet voor ondersteuning van de programmering. Het eigenaarschap ligt idealiter bij de groep van community deelnemers.
3. Duurzaamheid is een (te) breed begrip. Activiteiten worden op thema onderverdeeld georganiseerd door meerdere programmateams vanuit de grotere community. Ieder team heeft een stadmaker als coördinator en aanspreekpunt.
4. De lerende en werkende community heeft bestaansrecht als de deelnemers uitgedaagd worden om zowel te leren, elkaar te ontmoeten als ook bij te dragen aan de initiatieven van anderen.
5. Iedere meetup bevat een combinatie van lerende, sociale en participerende programmaonderdelen.
6. De communicatie binnen een community verloopt anders dan in een conventionele aanbieder/afnemer relatie. Communicatie via platforms als basis, veel communicatie voorafgaande aan activiteiten en goede follow-up (tijdsintensief). 

Welke Ja-Maar's 

Welke beren verwachten we op de weg? 

• Nieuwe werkwijze werken naar programmering, „democratisering” vraagt flexibiliteit vanuit eigen organisatie.
• Durven toelaten van ideeën van anderen en daarmee aan de slag gaan.
• Onze eigen ideeën durven in te brengen en daarop feedback vragen. 
• Intensiteit van het opstartproces: ureninzet kernteamleden (deels) gegarandeerd maar mogelijk is er meer nodig om de community te bouwen.
• Beperkingen budget (nader te onderzoeken).
• Tijdsdruk en opstart programmering versus ambities (breed draagvlak).
• Mogelijk te brede thematiek (verwatering) vanwege enorm grote paraplu ‚duurzaamheid’
• Learning edge: Belangen deelnemers versus belang community. 

NB. Community werkvormen vanuit Art of Hosting dragen bij om „oud gedrag” te voorkomen of te neutraliseren. 

Structuren

De pilot heeft niet de organisatievorm van een project. De Chaordic Stepping Stones zijn de leidraad voor de pilot.

- Pilot loopt heel het jaar 2015

- Financiering vanuit kleine subsidie Gemeente Alkmaar 8500 euro

- Inzet Programmamaker, consulent, uitvoering van en door bibliotheek gewaarborgd. 

- Externe ondersteuning moet worden bekostigd uit subsidie (programmering).

- Marketingmedewerking op aanvraag / pilot geeft input aan Nieuw Business Modellen bibliotheek. 

- PR-ondersteuning: Content wordt vanuit community voorbereid en (waar nodig/wenselijk) via biebkanalen verspreid.

- Na kick-off ontstaan een of meerdere Programmateams die in structuur ondergebracht worden. (n.t.b. hoe).  

- Let op: betrekken andere medewerkers en management bibliotheek bij pilot (kan door een casus of aanwezigheid bijeenkomsten). 

Concept

Op woensdag 22 april was de kick-off waar we rond de 50 mensen bij elkaar waren. Van tevoren was een Facebook groep aangemaakt waar we iedereen die we kennen uit onze netwerken voor uitnodigen om lid te worden. Doel is zoveel mogelijk mensen naar die kick-off te krijgen. 

De Kick-off is bedoeld om een breed gedragen duurzaamheidsprogramma van meetups te ontwikkelen voor het hele jaar, georganiseerd door mensen zelf in samenwerking met de bibliotheek. Waar gaten vallen, organiseert de bibliotheek zelf de activiteiten. Vanwege de tijdsdruk verwachten we in het voorjaar minimaal 2 avonden zelf te organiseren. 

Paar werkvormen voor de kick-off: 

- Onderverdeling naar thema's (n.t.b.): energie, mobiliteit, werk, sociaal, natuur, leefomgeving, consumptie etc ..

- Art of Hosting methodes (open space, appreciative inquieries, world cafe's, harvesting)

- Zie principes...

Die Kick-off is geweest en de energie spatte er van af. Ik was zelf er helaas niet bij, want gaf presentatie voor raadsleden over ons nieuw meerjarenbeleidsplan (was ook heel leuk en geanimeerd ;-). Toen die was afgelopen liep ik naar beneden in de 'after-party' van Duurzaam Doen. Er stonden om half elf, elf uur nog mensen te praten met energieke gebaren, te lachen, afspraken met elkaar te maken. We zijn op pad, met talloze ideeën die ook navolging gaan krijgen. Zo trots op onze mensen, met Stephan als trekker die hier op ongebaande paden aan de slag gaan. Vanuit chaos nieuwe ideeën ruimte geven, de regie uit handen geven en onderdeel van vernieuwingsnetwerken in de stad worden.