Onvergetelijk

Hyperthemesia
Unforgettable is een detectiveserie volgens een vaste formule. Waarom dan toch onvergetelijk? Omdat het erg goed is uitgewerkt en omdat de hoofdpersoon niets (kan) vergeten. Carrie Wells (een roodharige vrouw die Carrie heet-wat moeten haar ouiders gedacht hebben?) heeft hyperthemesia, een 'aandoening' waardoor zij zich alles wat zij ooit gezien heeft letterlijk elk moment weer voor de geest kan halen. Met uitzondering van de dag waarop haar zusje werd vermoord. Als detective komt haar bijzondere vermogen natuurlijk prachtig van pas. Ze werkt naast Al Burns met wie zij een, door haar afgebroken, relatie heeft gehad. Kortom twee grote rode lijnen en de moord van de week, zoals in Castle, The Mentalist, Life enzovoorts. Maar net als in die series met uiterst sympathieke hoofdpersonen en subtiel uitgewerkt (het laatste seizoen van Castle probeer ik daarbij te vergeten en dat zou iedereen moeten doen).

Opgeheven
Er zijn vier seizoenen van Unforgettable, waarbij de serie twee keer is gecancelled. In het tweede seizoen worden beide hoofdpersonen overgeplaatst en krijgen zij een nieuwe leidinggevende en nieuwe ondergeschikten. Dat blijkt een schot in de roos. Na het derde seizoen werd de serie weer opgeheven, maar een andere maatschappij pakte hem op. Er was een vijfde seizoen gepland en dus eindigt de serie helaas onbevredigend. Wat ik het meest fascinerende vind en waar de makers wonderlijk genoeg verder niets mee doen, is het feit dat Carrie meer doet dan zich iets visueel herinneren. Als zij een bepaald voorval terug haalt, ziet zij ook zichzelf in die setting. Ze kijkt dus niet alleen vanuit een andere invalshoek, maar is een onafhankelijk toekijkend element, waarbij ze ook zichzelf observeert. Leuk om over te filosoferen.

Jubileum
Toen ik begon te schrijven voor dit blog wilde ik zoveel mogelijk televisieseries bespreken. Juist omdat het fenomeen groeiende was en zoveel aan kwaliteit te bieden had. Inmiddels is dit mijn vijftigste bespreking van een serie en er zijn er zoveel onvergetelijk van gebleken. Voor de liefhebber zet ik die vijftig reeksen nog even in alfabetische volgorde. Ga dat (terug)zien (in ons blog en in de bibliotheek):

Arrow/The Avengers/Banshee/Bates Motel/Black Sails/Broadchurch/Castle/Death in Paradise

/Dickensian/Elementary/Episodes/Flashpoint/Fringe/Game of Thrones/Haibane Renmei/Haven

/Hawaii Five-O/Heroes/Human Target/Kingdom Hospital/Lark Rise to Candleford/The Leftovers/Life/Life on Mars/Longmire/Lost/Maelstrom/Maria Lang Mysteries/The Mentalist/Midsomer Murders/Nikita/Once Upon a Time/Our Zoo/Person of Interest/Poldark

 /Pushing Daisies/The Returned/The Saint/Saving Hope/The Shannara Chronicles/Sherlock/Shetland/Spartacus/Vera/Taken/Top of the Lake/Touch/Unforgettable/Vikings

/Waking the Dead

Raoul

Reserveer Unforgettable in onze catalogus

Mijnheer Holmes en mevrouw Watson

Populair
Sherlock Holmes blijft razend populair. Zo verschijnt op korte termijn de film Mr. Holmes met Ian McKellen op het witte doek evenals de derde film met Robert Downing Junior in de hoofdrol. Ondertussen maakt de serie Sherlock die ik eerder in dit blog besprak zich op voor een vierde seizoen. Daarnaast is de reeks Elementary in de Verenigde Staten eveneens aan een vierde seizoen toe.

"Verwacht niets"
Ik ben pas onlangs aan Elementary begonnen. Ik vond het maar niks dat na het succes van Sherlock er opeens een Amerikaanse serie verscheen die ook een moderne versie van het fenomeen wilde zijn. Maar dan in New York en met een vrouwelijke Watson (terwijl er al eens een Jane Watson op het scherm is geweest). Klonk behoorlijk ongeïnspireerd. En de recente Amerikaanse filmversies spreken me al helemaal niet aan. De eerste afleveringen stelden me nauwelijks gerust. De connectie met de karakters van Doyle was flinterdun en het had teveel raakvlakken met bijvoorbeeld The Mentalist. Maar de mysteries op zich waren wel boeiend en het spel van de hoofdrolspelers prima. De mindset van Holmes - "verwacht niets" - blijkt echter ook voor de kijker wat op te leveren.

Briljant en triest
Ondanks dat de verhaallijnen, in tegenstelling tot bij Sherlock, niets met de oorspronkelijke verhalen van Doyle te maken hebben, sluipen er wel kernelementen in. Tegen de tijd dat Irene Adler en Moriarty verschijnen, wordt het allemaal relevanter, met een bijster originele draai. De ontwikkeling van voormalig drugsverslaafde Holmes en Joan Watson (die hem op het rechte pad moet zien te houden) wordt bovendien uitstekend uitgewerkt. Holmes is hier veel kwetsbaarder dan in de andere series. Zowel briljant als bij tijd en wijle een meelijwekkend hoopje mens. De aflevering waarin een vriend in moeilijkheden hem vraagt om weer aan de drugs te gaan, omdat hij dan op zijn creatieve best zou zijn, raakt diep.

Sjaal
Gelukkig wordt een voor de hand liggende romantische spanning tussen Holmes en Watson vermeden en heeft Watson echt iets te betekenen. Zij kan vanuit andere invalshoeken aan de oplossingen bijdragen. In een knipoog naar Sherlock draagt Holmes zijn sjaal op eenzelfde wijze, maar de twee series verschillen verder als dag en nacht. Zo magnifiek en origineel als de benadering van Sherlock wordt het niet. Maar Elementary blijkt tot mijn verrassing zeer de moeite waard.

Raoul

Reserveer Elementary in onze catalogus

Zen-detective

Het kwaad in jezelf
Juni betekent de Maand van het Spannende Boek. Het thema van dit jaar 'Het kwaad in jezelf - waar ligt jouw grens?' wil ik graag meenemen naar mijn bespreking van televisieseries op dit Mediablog. De detective-reeks Life leent zich daar bij uitstek voor. De grenzen van hoofdpersoon Charly Crews worden er namelijk ongelooflijk in op de proef gesteld. Erg interessant om je af te vragen hoe jij uit een dergelijke situatie jezelf weer bij elkaar zou rapen. Als je dat al zou lukken. En of je weer een redelijk mens zou kunnen worden.

Zen en on-zen 
Detective Crews heeft er in de pilot 12 jaar gevangenisstraf op zitten. Als voormalig politieman die voor moord levenslang kreeg, is hij gedurende die tijd beestachtig behandeld. Maar hij blijkt onschuldig te zijn en krijgt bij vrijlating een financiële genoegdoening die hem een rijk man maakt. Het lijkt logisch om je op zo'n moment van de wereld terug te trekken, maar Crews duikt er juist midden in door weer bij zijn voormalige afdeling aan de slag te gaan. Tussen collega's die hem destijds ook persoonlijk hebben veroordeeld. Terwijl hij op onorthodoxe wijze met partner Dani Reese (die een drugsverleden heeft) misdrijven oplost, probeert hij er ook achter te komen wie de moord waar hij van beschuldigd werd daadwerkelijk heeft gepleegd. Daarbij past hij al fruit etend de zen-filosofie toe waar hij zich tijdens zijn opsluiting tussen afranselingen door in heeft verdiept. Is dit een gelouterd iemand die zo goed kan ontspannen en relativeren dat het geen probleem is om zijn oude baan op te pakken? Of schuilt er een diepe behoefte aan wraak onder zijn luchtige houding? Weet hij het antwoord eigenlijk zelf wel? In twee seizoenen krijg je helderheid.

Geduld is een zaak
Hoewel het gegeven me intrigeerde, moest ik er even inkomen. Er deed zich een sterke vergelijking voor met de aanpak van The Mentalist, een serie die ik eerder op dit blog besprak. Dat pakte niet in het voordeel van Life uit. Ik vond The Mentalist inventiever, scherper en op een meer natuurlijke manier gevat. Neem er echter even de tijd voor. Na de 3e episode vindt Life een geheel eigen ritme en is een vergelijking in feite niet meer aan de orde. Op eigen voeten sleept de serie je vervolgens onverbiddelijk mee, terwijl Charly Crews er achter komt waar zijn grens, die hij al op bewonderenswaardige wijze heeft weten op te rekken, echt ligt.

Reserveer de dvd in onze catalogus

Raoul