Laat je raken

Autisme
Het lijkt een flauwe woordspeling, maar het gebeurt echt niet vaak dat een tv-serie me zo raakt als Touch. Een serie anders dan welke reeks ook. Martin Bohm is een vader die alleen voor zijn zoon Jake zorgt nadat zijn vrouw bij de gebeurtenissen van 9/11 om het leven is gekomen. Jake lijkt autistisch omdat hij niet spreekt en niet aangeraakt wil worden. Het liefst is hij op zichzelf bezig met ingewikkelde mathematische structuren op papier of van diverse materialen gebouwd. Martin komt er achter dat Jake op die manier met hem probeert te communiceren. Maar ook dat Jake iets bijzonders van hem wil.
Tegelijkertijd moet hij de kinderbescherming ervan zien te overtuigen dat hij in staat is om  voor Jake te blijven zorgen.

Verbindingen
Touch gaat uit van een oude overtuiging dat de levens van mensen in netwerken over de hele wereld aan elkaar gelinkt zijn, ook al zijn ze niet van elkaars bestaan op de hoogte. Wat de één doet, heeft invloed op alle andere (onbewuste) deelnemers aan een bepaald netwerk. Jake kan die netwerken zien en voelt wanneer er iets dramatisch uit balans lijkt te raken. Dat doet hem fysiek pijn. Hij geeft telkens  nummers aan zijn vader door die als rode draad naar de gevoelige plekken leiden. Martin moet er dan achter komen wat hij kan doen om het evenwicht te herstellen.

Hoop
Dat laatste heeft de overhand en dit is dan ook een heerlijk positieve serie. Die bepaald niet de ellende in de wereld onderschat, maar uit gaat van het goede in de mensen, gelooft in wat wij kunnen en aangeeft hoe we ondersteund worden (zonder er religie bij te betrekken). Er zijn harmonische patronen die ons ter beschikking staan en het is ontroerend mooi om te ontdekken wat die kunnen zijn en hoe sommigen daar mee om gaan. Voor zowel wetenschap als religie ligt dit moeilijk. De kinderpsycholoog die Jake onderzoekt, krijgt bijvoorbeeld meteen een demonstratie van Jake's vermogens als hij ongevraagd het telefoonnummer weergeeft  van haar moeder waar ze al lang geen contact meer mee heeft. Toch bestaat haar eerste proef uit plaatjes van dieren waar hij een geluid bij moet zoeken. Om vast te stellen of hij wel connecties kan maken.

Aandacht
Tim Kring is de bedenker van deze reeks (net als van de show Heroes die ik eerder in dit blog besprak). Hoopvol en op een niet sentimentele wijze emotioneel is dit niet een serie om zomaar even uit de kast te trekken. De connecties in elke aflevering vormen lagen in lagen en vragen dan ook volledige aandacht. Vele 'toevallige' passanten krijgen een vast terugkerende rol en alle details zijn van belang. Kijken naar Touch vraagt heel wat van je, maar je krijgt er veel meer voor terug. Durf het aan. Dit mag je werkelijk niet missen.


Raoul

Reserveer Touch in onze catalogus

Waar zijn de helden?

Heroes is een Amerikaanse televisieserie die 4 seizoenen over de schermen denderde en die we nu op dvd zonder vreselijke reclame-onderbrekingen kunnen ondergaan. Ik probeer graag series via de bibliotheek - even een paar afleveringen kijken of het me wat lijkt en dan weer inleveren of me mee laten slepen. Geen extra moeite of kosten. Als de serie me enorm aanspreekt, schaf ik hem aan. Bij Heroes kreeg ik eerst het 2e seizoen in handen waar wat interessante pieken in zaten, maar ook hele diepe dalen. Toch net interessant genoeg om te willen weten hoe het begonnen was en hoe de serie zich verder zou ontwikkelen.

X-factor
Superhelden zijn op dit moment om de haverklap op het bioscoopscherm te zien. Wie daarvan houdt, is bij Heroes aan het juiste adres, want in deze televisieserie wemelt het er van. Het gegeven is direct gelicht uit de comic- en bioscoopreeks X-Men: gewone mensen blijken ineens bovennatuurlijke krachten te hebben. Sommigen gebruiken ze ten goede, anderen ten kwade. Hoe werkt dat onderling en hoe kijkt de rest van de mensheid daar tegen aan? Anders dan bij de X-Men worden er nauwelijks groepen gevormd, maar volgen we de helden en schurken individueel. Er ontstaat een kluwen aan verhaallijnen doorspekt met actie en special effects wat het geheel erg dynamisch maakt. Voordeel is ook dat als een verhaallijn (Samurai) of personage (Claire) je niet bevalt er al gauw weer naar iets/iemand anders wordt omgeschakeld.

Superheldensoap
Verwacht geen serie als Lost met diep uitgewerkte, realistisch gespeelde persoonlijkheden, feilloos getimede verrassingen en een volledig doordacht mozaiekplot. Bekijk Heroes als een vrij platte Amerikaanse comicstrip waarbij je lekker achterover kunt leunen en het spectakel over je heen laten komen. Dan valt er veel te genieten. Zo is de serie ook zonder enige schroom opgezet. De personages zijn vet aangezette karikaturen (waar Zachary Quinto als Sylar fantastisch mee speelt), de actie is leidend en plotwendingen hoeven niet logisch te zijn of aan te sluiten op het voorafgaande. Er is aanstekelijke komedie rond de figuren van Hiro en Ando. De kamera-instellingen maken er vervolgens op meesterlijke wijze een verfilmde strip van en grote delen van het verhaal zijn in het verhaal zelf in stripvorm terug te vinden.
Wonderlijk genoeg zijn de ingesproken introducties konsekwent wel van een verdergaand filosofisch gehalte.

De 4 seizoenen
Op besprekingssites zijn doorgaans de reacties van fans van de serie op het 1e seizoen erg positief, op het 2e seizoen wat minder en vindt men dat de serie ontspoorde in het 3e en 4e seizoen. Ik zie dat heel anders. Het 1e seizoen is prima tot het ontzagwekkend domme einde, waarbij een van de hoofdpersonages ter wille van het drama kennelijk zijn eigen bijzondere krachten vergeet. Het 2e seizoen beklijft voor mij niet - grotendeels saai, voorspelbaar en flauw. Met het 3e seizoen werd het allemaal een stuk pittiger en meer geinspireerd. Zeker, de karakters veranderen met een vingerknip van goed in kwaad en weer terug, maar dat kan in de stripsetting. Soms gaat het verhaal hier wel echt de diepte in zoals bij Matt's spirituele ervaringen in Afrika. Seizoen 4 is voor mij het hoogtepunt waarin een mysterieus kermispark vol mensen met bijzondere gaven een prachtig nieuw centraal element vormt. Ontroerend is het beeldenspel van de dove cellospeelster. Jammer dat het einde van dit seizoen niet bedoeld was als het einde van de hele serie, waardoor het centrale verhaal wel wordt afgerond, maar we met nog heel wat losse plotlijnen blijven zitten. Misschien als daadwerkelijk stripverhaal (zoals bij Buffy) voort te zetten?

Raoul

Reserveer de dvd in onze catalogus