De weg naar het Avondland

Eeuwenlang waande Europa zich superieur. In het verlichte Avondland, zo vonden we, had de menselijke beschaving haar toppunt bereikt.
Maar vandaag lijkt dat zelfvertrouwen te wankelen, en ook in de rest van de wereld liggen westerse waarden onder vuur.

Muzikant, filosoof en tv-maker Jan Leyers wilde uitzoeken hoe andere culturen en volkeren nu aankeken tegen dat westerse continent en maakte een reis van Ethiopië naar België waar hij zelf vandaan komt.
Hij blijkt ook een begenadigd verteller én schrijver.
In 2011 is de serie 'De weg naar het Avondland' in navolging van Canvas door de VPRO op televisie uitgezonden.
Ik heb de serie niet gezien en na het lezen van het boek wilde ik deze omissie ongedaan maken. Helaas hij is op het moment van dit schrijven niet (meer) te verkrijgen op dvd. Ook niet bij de 'dikke digitale'.

'De weg naar het Avondland' is een meeslepend reisverslag vanaf de plek waar de mensheid begon: Ethiopië. De reis gaat verder door Soedan, Egypte, Israël, Turkije, Armenië, Georgië, Rusland, Oekraïne en via Polen, Duitsland, Nederland naar België.
In ieder land heeft Leyers gesprekken met interessante mensen met hun kijk op de eigen cultuur, waardoor oude en hedendaagse geschiedenis in al zijn facetten gaat leven.

De tocht begint in het Nationaal Museum in Addis Abeba (Ethiopië). De spectaculairste vondst hier is het skelet van Lucy, drie miljoen jaar oud en dat volgens wetenschappers één van de belangrijkste schakels in de evolutietheorie vormt.
In het stadje Bekoj komen we er achter waarom Ethiopië zoveel marathonkampioenen levert.
De schrijver heeft een gesprek met een man die in de jaren negentig Osama bin Laden naar Soedan haalde.
Israël werd gesticht door Europese en Amerikaanse joden die een veilig toevluchtsoord wilden creëren voor het zo beproefde volk. Wat is er van deze idealen overgebleven?
Verder gaat het naar het zuidoosten van Turkije waar de Koerden zichzelf zien als het oervolk en de Turken beschouwen als de bezetter.
Armenië, een jonge, straatarme staat waar een genocide tijdens de Eerste Wereldoorlog nog vers in het geheugen ligt. En dan Georgië met een zeer apart gebruik, maar waar de gewoonste zaak van de wereld is: de vrouw waarmee je wilt trouwen gewoon kidnappen om daar vervolgens een gezin mee te stichten.

Dit boek, dit reisverhaal, is een tocht langs volkeren en culturen, met hun eigen religies en gebruiken én met hun visie over het huidige Europa.
Soms hartverwarmend, soms schokkend, maar vooral boeiend; daarnaast geeft het ons een verhelderend inzicht over de maatschappij in onze contreien.
Ik heb het in één adem uitgelezen.

Je kunt het boek 'De weg naar het Avondland' reserveren in de catalogus van de bibliotheek.

Jeannette

Een man die Ove heet

Onlangs viel mijn oog, bij het binnenkomen van de nieuwe boeken op onze afdeling, op onderstaande titel.
Waarom viel deze me op tussen al die andere nieuwe boeken? Misschien was het de heldere omslag die het hem deed. Op de achterflap staat vermeld dat dit debuut meteen wereldwijd verscheen en dan kan het in ieder geval niet echt een slecht boek zijn...:-).  Op de voorkant staat: Voor de lezers van  De De 100-jarige man die uit het het raam klom en verdween (vorige week blogde mijn collega Chris over dit boek). Dit boek is een bestseller en staat ook nog hoog op mijn 'nog te lezen-lijstje'. Maar het leek me nu  leuk om dit debuut onder de aandacht te brengen.

Een man die Ove heet
Het boek is geschreven door Fredrik Backman, die in Zweden een bekende blogger en columnist is. Een man die Ove heet gaat over de negenenvijftigjarige Ove. Hij is een norse man, zo op het eerste gezicht. Ove leeft keurig alle regels na en wil dat alle andere mensen dat ook doen. Zo niet, dan zorgt hij er persoonlijk zelf voor dat ze dit alsnog doen. Na de dood van zijn vrouw vindt hij dat zijn leven hier op aarde lang genoeg geduurd heeft. En besluit hij een zelfmoordpoging te doen. Natuurlijk heeft hij alles tot in de puntjes voorbereid. Als hij zichzelf wil verhangen knapt echter het koord en vraagt hij zich vertwijfeld af  ''waarom ze toch touwen maken van zulke slechte kwaliteit''. Ove is een man, die erg behulpzaam is. En zo komt het dat al zijn andere zelfmoordpogingen ook stranden, omdat er steeds wel iemand is die op het moment suprême hulp nodig heeft. Van lieverlee ontdooit hij (onder andere door de oprechtheid en spontaniteit van zijn twee buurmeisjes) en kan hij zelfs bestempeld worden als een aardige en meelevende man. Het eind van het liedje is dat hij het zo druk krijgt met allerlei mensen te helpen en zelfs vriendschappen sluit dat hij er totaal geen behoefte  meer heeft om zijn leven te beëindigen.

Al in het begin van het boek werd ik gegrepen door dit verhaal, dat hilarische fragmenten bevat. Maar ook aangrijpende stukken. Ik zal niet verklappen hoe het verhaal eindigt, maar ik las het laatste hoofdstuk met tranen  in mijn ogen. Het is een prachtig boek en ik denk dat het hier ook in Nederland snel op de bestsellerlijst zal eindigen. Voor mij is het dan nu wachten en hopen dat Fredrik Backman snel een tweede boek het levenslicht zal doen zien.Tot het zover is  kan ik mijn tijd onder andere vullen met het lezen van

Reserveer hier 'Een man die Ove heet' in onze catalogus.



Gabrielle

100-jarige gaat op roadtrip

Afgelopen week was er in het nieuws een reportage waarin werd beweerd dat de helft van het aantal pasgeboren meisjes 100 jaar of ouder zal worden. Bij de pasgeboren jongens mag naar verwachting een derde ooit honderd kaarsjes uitblazen. Dat blijkt uit nieuwe berekeningen van het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI). De toekomstige ouderen zullen ook steeds langer vitaal en fit blijven.

Dit bericht deed me denken aan het feel good boek van Jonas Jonasson De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween.
Over vitaal gesproken. De hoofdpersoon uit het boek, Allan Karlsson, is 100 jaar geworden en dat moet uitgebreid gevierd worden in het verzorgingstehuis waar hij woont. Allan heeft daar echter niet veel trek in want hij mag toch geen borrel drinken van de zuster.
Hij bedenkt zich niet, klimt uit het raam en gaat aan de wandel. Hij loopt naar het busstation en koopt zomaar een kaartje zonder over zijn bestemming na te denken. Een jongeman vraagt hem om even op zijn koffer te letten omdat hij even naar het toilet moet. Als de bus komt die Allan hebben moet en de jongeman nog niet terug is bedenkt hij zich niet en neemt de koffer mee. In die koffer blijkt een enorme hoeveelheid geld te zitten. Het duurt dan ook niet lang of Allan heeft een stel amateur criminelen én de politie achter zich aan.

Allan komt onderweg een bonte club mensen tegen die hem willen helpen uit handen van de criminelen en de politie te blijven en zich bij hem aansluiten. Een zwaan-kleef-aaneffect. En zo begint een doldwaze roadtrip door Zweden. Deze achtervolging in het heden wordt afgewisseld met fragmenten uit de levensgeschiedenis van Allan. Een heel bijzonder leven. Allan wordt op jonge leeftijd al explosievendeskundige en komt in die hoedanigheid in allerlei brandhaarden op de wereld terecht. En passant ontmoet hij op Forrest Gump achtige wijze bekende wereldleiders als Generaal Franco, Stalin, Mao en Harry Truman. Echt geloofwaardig is het allemaal niet, maar dat maakt niet uit. Het boek leest als een trein en is humoristisch geschreven.
Het is een heerlijke feel good roman en ook al moet je er misschien niet keihard om schaterlachen, het verhaal zal zeker regelmatig een glimlach bij je te weeg brengen.Lekker leesvoer en zeker niet belegen.
O ja, het boek wordt ook verfilmd. Forrest Gump zal niet eenvoudig te evenaren zijn, maar ik kijk uit naar de verfilming van dit te gekke avontuur.

Reserveer De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween hier in onze catalogus

Hemelvaart

Je moet er niet aan denken, 18 jaar, op vakantie naar Griekenland en je vriendin in een doodskist mee naar huis nemen....
Judith Koelemeijer beschrijft dit waargebeurde verhaal in haar boek Hemelvaart. Zes vriendinnen gaan met elkaar op vakantie naar het Griekse eiland Poros en als ze aan het eind van de vakantie naar Athene terugvaren ligt één van de zes vriendinnen, Annette, in een kist. Bizar!
Als je zo jong bent denk je niet aan de dood, je wil juist je vleugels uitslaan en je grenzen verleggen.

Judith weet in Hemelvaart heel mooi weer te geven hoe haar eigen leven is veranderd door dit ongeluk, wat het met haar deed en wat het met de ouders en de broer van Annette heeft gedaan.
Ze beschrijft ook haar zoektocht in het verleden naar de feiten: wat heeft er precies allemaal plaatsgevonden en is mijn waarheid ook de echte waarheid?
Tijdens het lezen dacht ik aan het afschuwelijke ongeluk in mijn eigen dorp waar jongeren bij omkwamen. Dit heeft nog jarenlang niet alleen heel veel impact op de familie, maar ook op veel vrienden van deze jongeren.

Je kunt je opgeven voor de schrijversontmoeting met Judith Koelemeijer op 3 oktober in Bergen

Hemelvaart kun je reserveren in onze catalogus

Ingeborg

Tijd voor een goed gesprek

Stilte
We moesten er acht jaar op wachten, maar dit jaar is de nieuwe cd The Conversation van Texas uitgekomen, de eerste sinds Red Book uit 2005. De band bestaat inmiddels 25 jaar en kwam eind jaren '80 de hitparades binnenstormen met de single I don't want a lover. Het duurde nog bijna 10 jaar voordat de grootste successen kwamen: het album White on blonde werd alleen in Groot-Brittannië al zes keer platinum. Een andere favoriet van mij is de cd The Hush, dé zomerplaat van 1999, maar staat bij mij nog steeds elke zomer (hard) op.
Met smart zat ik dan ook op een vervolg te wachten. The conversation was het wachten meer dan waard.

Een goed gesprek
Texas vertelt duidelijk waar de invloeden vandaan komen: soul, pop en blues. De liedjes op The conversation zijn stuk voor stuk toegankelijk en laten stuk voor stuk de diverse invloeden duidelijk horen. Retropop is een term die veel gebruikt wordt als de muziek van Texas besproken wordt.
Het voor mij meest herkenbare retro-nummer is Detroit City: swingend op mijn bureaustoel herleeft hier de muziek uit de jaren '80.
Dry your eyes, If this isn't real en I will always verwijzen eerder naar de jaren '60. En waar Big world me doet denken aan Proud Mary (de uitvoering van Ike en Tina Turner), komt Dusty Springfield mij voor ogen bij Be true.
Maar het mooiste nummer is misschien wel I need time.

Mijn gesprekken met Texas blijven voorlopig éénrichtingsverkeer (lekker hard aan in de auto): op 29 oktober praten ze terug in Paradiso.

The conversation is bijna bij ons aanwezig: je kunt de cd al wel reserveren!

Sanneke

Duizend dagen extreem leven

Leven in Afghanistan
Natalie Righton geeft als journalist en correspondent van de Volkskrant een veelzijdig beeld van haar ruim duizend dagen durende verblijf in Afghanistan. Erg opwekkend is dat beeld helaas niet, op elk moment van de dag loopt zij, tijdens haar werk als oorlogsjournalist, het risico opgeblazen te worden.
Righton beschrijft o.a. in Duizend dagen extreem leven een ontmoeting met een moeder en haar 8-jarige zoon Mohammad. Beiden hebben een been verloren bij de aanslag met een bermbom vlak bij hun huis. In het ziekenhuis zijn echter geen pijnstillers en de moeder is ten einde raad als zij de westerse Righton om hulp en medicijnen vraagt. Zij beklaagt zich over de westerse interventie. Als de Amerikanen niet waren gekomen had de Taliban deze bom niet gelegd. Righton constateert dat deze denkwijze inmiddels representatief is voor veel Afghanen.
Natalie woont in Kabul, zonder de bescherming van het leger. Voor haar eigen veiligheid laat zij zich, tijdens haar ontmoetingen, vergezellen door haar Afghaanse tolk en inmiddels vriend Habib, een voor zijn land zeer modern denkende jonge man. Righton knoopt gesprekken aan met de mensen op straat, in vluchtelingenkampen en ziekenhuizen; maar ook Afghaanse krijgsheren en militairen van de NAVO worden door haar geïnterviewd.
Tijdens haar werk draagt zij een zwart bedekkend gewaad en altijd een hoofddoek, soms een boerka. De boerka blijkt een lastig kledingstuk. Het zicht wordt aanzienlijk beperkt door de kleine opening voor de ogen en de kuilen in de Afghaanse wegen zijn enorm. Kinderen moeten dicht in de buurt blijven van hun moeder, alle vrouwen in boerka's zien er immers hetzelfde uit.

Hoe ziet de toekomst er uit?
Ondanks de goede wil en hoop van zowel de bevolking als de westerse militairen op een betere toekomst, is Righton voorzichtig in haar conclusie op de vraag of de westerse interventie iets positiefs heeft opgeleverd.
In 2001 was Habib nog opgetogen dat zijn zussen door de komst van de Amerikanen zonder boerka naar school konden. Tien jaar later is van dat optimisme niet veel meer over en maakt hij zich zorgen over hun veiligheid op straat door de talrijke bomaanslagen. Gemiddeld vinden er vijftig aanslagen per maand plaats op scholen. De positie van vrouwen in Afghanistan is nog altijd miserabel.
Wat zullen de gevolgen zijn van het inmiddels al in gang gezette vertrek van de militairen?

Over het verblijf van Natalie Righton in Afghanistan is ook een TV-documentaire gemaakt.

Inmiddels werkt Natalie Righton in Nederland als parlementair verslaggever.

Marjan

http://www.natalierighton.nl/
Reserveer Duizend dagen extreem leven

Een kapitale roman.

Dit boek werd al meteen bij het verschijnen in Engeland tot boek van het jaar uitgeroepen.
En wat mij betreft is daarmee niets teveel gezegd.

Nee, 'Kapitaal' van John Lanchester, is geen liefdesverhaal en ook geen thriller. Maar het boek leest als een trein.
'Wat van jou is wordt van ons'. Deze boodschap valt op de deurmat van verschillende bewoners in een Zuid-Londense straat. Pepys Road, waarvan de huizen eind negentiende eeuw zijn gebouwd en bedoeld voor arbeiders in die tijd. Inmiddels zijn de mensen, die er nu wonen, rijk door de enorme prijsstijging van de huizen in de afgelopen decennia.
Een gewoon ogende straat met gewoon ogende huizen.
We maken kennis met gewone en minder gewone mensen, mensen met een verschillende achtergrond en mensen van verschillende culturen.
Petunia Howe, de oudste bewoner van Pepys Road, Roger Yount: hij heeft een middelhoge functie bij een bank in de City, zijn verveelde, koopzieke echtgenote Arabella, Ahmed Kamal, eigenaar van een winkeltje, met zijn gezin en familie. Een Hongaars kindermeisje, een Poolse bouwvakker, een kunstenaar, een talentvolle voetballer. Het is de vooravond van de hypotheekcrisis....

Het verhaal begint met een man in een sweater met capuchon die zich, op een vroege ochtend, traag en behoedzaam, gewapend met een camcorder, door de nog doodstille straat begeeft.
De volgende dag vinden diverse bewoners een kaart  met de bewuste boodschap op hun deurmat: wat van jou is wordt van ons.
Eerlijk gezegd dekt deze boodschap niet echt de lading: de plot gaat een beetje verloren.
Het doet er niet toe, want wát een verhaal, ongelooflijk knap neergezet die verschillende verhaallijnen. Wát een inleving in de verschillende persoonlijkheden.

Je leeft mee met de bejaarde dame, die haar eigen huisarts mist en eigenlijk volkomen verloren op een huisartsenpost terecht komt, met de vader van een talentvolle voetballer die verschrikkelijk heimwee heeft naar zijn Senegal, met de uitgeprocedeerde parkeerwachter die het land wordt uitgezet.
Een verhaal van hebzucht, angst en geld, van onzekerheid en paniek en ja, ook van liefde.
Een gewone straat: Pepys Road.

Onze huidige maatschappij bijeengebracht in één straat, in één verhaal.
Briljant!

Lees dit boek! (The Guardian)

John Lanchester (Hamburg 1962) is een van de belangrijkste schrijvers van dit moment. Hij woont met zijn vrouw en twee kinderen in Londen.


Kapitaal, een sociale roman, kun je reserveren in de catalogus van de bibliotheek.

Jeannette