Duizend dagen extreem leven

Leven in Afghanistan
Natalie Righton geeft als journalist en correspondent van de Volkskrant een veelzijdig beeld van haar ruim duizend dagen durende verblijf in Afghanistan. Erg opwekkend is dat beeld helaas niet, op elk moment van de dag loopt zij, tijdens haar werk als oorlogsjournalist, het risico opgeblazen te worden.
Righton beschrijft o.a. in Duizend dagen extreem leven een ontmoeting met een moeder en haar 8-jarige zoon Mohammad. Beiden hebben een been verloren bij de aanslag met een bermbom vlak bij hun huis. In het ziekenhuis zijn echter geen pijnstillers en de moeder is ten einde raad als zij de westerse Righton om hulp en medicijnen vraagt. Zij beklaagt zich over de westerse interventie. Als de Amerikanen niet waren gekomen had de Taliban deze bom niet gelegd. Righton constateert dat deze denkwijze inmiddels representatief is voor veel Afghanen.
Natalie woont in Kabul, zonder de bescherming van het leger. Voor haar eigen veiligheid laat zij zich, tijdens haar ontmoetingen, vergezellen door haar Afghaanse tolk en inmiddels vriend Habib, een voor zijn land zeer modern denkende jonge man. Righton knoopt gesprekken aan met de mensen op straat, in vluchtelingenkampen en ziekenhuizen; maar ook Afghaanse krijgsheren en militairen van de NAVO worden door haar geïnterviewd.
Tijdens haar werk draagt zij een zwart bedekkend gewaad en altijd een hoofddoek, soms een boerka. De boerka blijkt een lastig kledingstuk. Het zicht wordt aanzienlijk beperkt door de kleine opening voor de ogen en de kuilen in de Afghaanse wegen zijn enorm. Kinderen moeten dicht in de buurt blijven van hun moeder, alle vrouwen in boerka's zien er immers hetzelfde uit.

Hoe ziet de toekomst er uit?
Ondanks de goede wil en hoop van zowel de bevolking als de westerse militairen op een betere toekomst, is Righton voorzichtig in haar conclusie op de vraag of de westerse interventie iets positiefs heeft opgeleverd.
In 2001 was Habib nog opgetogen dat zijn zussen door de komst van de Amerikanen zonder boerka naar school konden. Tien jaar later is van dat optimisme niet veel meer over en maakt hij zich zorgen over hun veiligheid op straat door de talrijke bomaanslagen. Gemiddeld vinden er vijftig aanslagen per maand plaats op scholen. De positie van vrouwen in Afghanistan is nog altijd miserabel.
Wat zullen de gevolgen zijn van het inmiddels al in gang gezette vertrek van de militairen?

Over het verblijf van Natalie Righton in Afghanistan is ook een TV-documentaire gemaakt.

Inmiddels werkt Natalie Righton in Nederland als parlementair verslaggever.

Marjan

http://www.natalierighton.nl/
Reserveer Duizend dagen extreem leven

En uit de bergen kwam de echo

Khaled Hosseini

Hosseini
Khaled Hosseini werd geboren in 1965 in Kabul in Afghanistan. Zijn vader werkte als diplomaat bij het ministerie van Buitenlandse Zaken en zijn moeder gaf les in geschiedenis en Farsi op een middelbare school in Kabul. In 1976 verhuizen ze naar Parijs, omdat zijn vader daar werd gestationeerd. In 1980 staan ze op het punt terug te keren naar Kabul als daar net een coup plaatsvindt. Ze besluiten politiek asiel aan te vragen in de Verenigde Staten en in datzelfde jaar verhuizen ze naar Californië. Khaled gaat medicijnen studeren en werkt als internist van 1996 tot 2004. In 2001 start hij met het schrijven van zijn eerste roman: De vliegeraar (in 2008 verschenen als film The kite  runner). Dit wordt meteen een gigantisch internationaal succes.Gevolgd in 2007 (met evenveel succes) door Duizend schitterende  zonnen. En onlangs verscheen dus zijn derde pennenvrucht: En uit de bergen kwam de echo. 

Korte inhoud
Het boek start in 1952 in Afghanistan als een broer en zus bruut van elkaar worden gescheiden. Abdullah blijft achter op het platteland en zijn jongere zusje Pari verhuist naar Kabul. Ze wordt verkocht aan een rijk echtpaar dat zelf geen kinderen kan krijgen. Daarna dien je als lezer  goed bij de les te blijven. Want Hosseini bedient zich in deze roman van ingenieus vervlochten verhaallijnen. Hij springt heen en weer in de tijd, wisselt van  perspectief en laat het verhaal zich afspelen in verschillende landen. Ik moet zeggen, dat is even wennen maar daarna laat de schrijver zien dat hij een geboren verhalenverteller is. Het boek laat zich dan ook het beste typeren als een roman-in-verhalen. Wie van familiegeschiedenissen houdt zal dit boek zeker kunnen waarderen.Want er treden diverse familieleden  voor het voetlicht. Al lezende leer je ook veel over de geschiedenis van Afghanistan in de afgelopen vijfenzestig jaar. En iedereen weet vast wel dat deze niet bepaald leuk was.

Dit boek is de moeite van het lezen meer dan waard en ik zou het zeker vier sterren geven. En vanwege de vele verhalen, die erin verteld worden is dit zeker een boek dat ik nog eens zal herlezen. Maar ik vind zijn eerste roman De vliegeraar toch zijn allerbeste boek, dat vijf sterren van mij krijgt.

Reserveer hier het boek in onze catalogus.

Gabrielle