Posts tonen met het label achterstandswijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label achterstandswijk. Alle posts tonen

woensdag 11 november 2015

Bibliotheek Overdie genomineerd voor Beste bibliotheek van Nederland

We zijn met onze vestiging Overdie genomineerd voor de beste bibliotheek van Nederland. We zijn er apetrots op dat we de shortlist (opnieuw) hebben gehaald. Nu heb ik niet de verwachting dat we de hoofdprijs gaan binnen halen, want geduchte andere kandidaten. Maar net zoals ik alle andere keren vond dat we al gewonnen hadden op voorhand (Alkmaar Centrum, meest duurzame bibliotheek, Heerhugowaard Centrum), vind ik dat nu ook. Ik zal uitleggen waarom.

Overdie is een zogenaamde 'Vogelaarwijk'. Een diverse bevolking van immigranten, eerste, tweede en derde generatie, gemengd met een autochtone bevolking variërend van woonwagenbewoners tot bemiddelde middenklasse. Een boeiende mix. In deze wijk stond tot de helft van de jaren tachtig een filiaal van de bibliotheek. Dat filiaal sneuvelde in een bezuinigingsronde, te weinig lezers, te weinig gebruik, en men kan wel naar het centrum. Voor de scholen werd enig soelaas geboden in één keer per week anderhalf uur een bibliobus. Programma's als de Bibliotheek op School bestonden niet.

Het was denk ik ergens eind 2007 dat ik door het toenmalig afdelingshoofd van de gemeente Alkmaar gevraagd werd of ik niet eens in gesprek wilde met het bestuur van het wijkcentrum over samenwerking. Zelden ben ik zo warm ontvangen. Wat een enthousiasme bij het bestuur. Dat het zo belangrijk was dat kinderen konden lezen, dat ze zo graag weer een vaste, eigen vestiging van de bibliotheek wilden. En of dat niet gerealiseerd kon worden. Er gingen niet eens zoveel gesprekken overheen, een paar gesprekken met de gemeente over een projectsubsidie en intern, en we gingen aan de slag. Binnen een paar maand hadden we een lokaaltje op de eerste verdieping in het wijkcentrum ingericht als bibliotheek. Als wij er niet waren dan werd het door andere huurders gebruikt. Zo kon het wijkcentrum de ruimte efficiënt inzetten. Het gaf wel eens gedoe, dat gaat zo als je een dak samen deelt. Biljarters die met een keu in de hand de kinderen achterna zaten die, omdat de bibliotheek nog niet open was, rondom de biljarttafel liepen te hollen. Maar daar kwamen we na gesprekken altijd wel weer uit.

Ondertussen was het wijkcentrum bezig met nieuw- en verbouwplannen. Dat was een langdurig proces. Nieuwbouw bleek niet mogelijk, wel verbouw. En of wij alsjeblieft wilden blijven, en waar we dan wilden zitten. Fijn als je zo gewaardeerd wordt dat je mee mag denken. We wilden op de begane grond met een zichtlocatie. Dat is gelukt. Vanaf november 2014 zijn we nu gevestigd op de begane grond met een jeugdbibliotheek. Het ziet er prachtig uit, en ook het verbouwde wijkcentrum ziet er geweldig uit. Gastvrij en uitnodigend. Onze medewerkers en bezoekers vertellen dan ook niet voor niets trots over wat ze allemaal doen en waarom Overdie moet winnen.

Dat stenen omhulsel zijn we heel erg blij mee, nog blijer zijn we met alle vorderingen die we in en vooral met de wijk maken. Niet alles lukt meteen. De ruime openingstijden die we graag wilden door tijdens de ochtend open te zijn met een half schuin oog toezicht van de beheerder is nog niet gelukt. Daar moeten we nog verder over praten. De samenwerking met de scholen gaat heel erg goed. Op een aantal scholen in de wijk hebben we een leesconsulent, en de kinderen komen graag naar de bibliotheek ook al hebben ze op school ook een collectie. We hebben hele leuke projecten met de ouderkamers van de scholen o.a. "Lezen in de keuken". Er zijn contacten en activiteiten met de moskee en met groepen in de wijk die met ons samenwerken. Boekenpret en voorleesprojecten voor ouders die geen leestraditie hebben hebben voet aan de grond in de wijk. Met de andere huurders van het wijkcentrum wordt gekeken of we samen dingen kunnen doen. Niet alles tegelijk, niet alles heeft gelijk resultaat. Het begint met het gesprek. Er is een leeskring voor beginnende volwassen lezers, we lezen voor en we organiseren activiteiten samen met het Centrum voor Jeugd en Gezin. Kortom het sprankelt en bruist in en buiten de bibliotheek. Doordat we daar zitten, weten mensen uit de wijk ons makkelijker te vinden en benaderen ze ons ook makkelijker.

Of we winnen op 27 november? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat Overdie en haar bewoners, onze bibliotheek in zijn geheel heeft gewonnen met deze levendige vestiging! Een aanwinst voor de wijk, en wat de wijk Kennemerwaard brengt is een aanwinst voor ons bibliotheekwerk!

U kunt ons nog helpen door te stemmen.

Erna Winters

vrijdag 9 oktober 2015

Ferrantefever

De geniale vriendin

Jaren 50
Het zal wel te maken hebben met mijn eigen jeugd in de jaren 50 en 60 dat ik meteen in de ban kwam van De geniale vriendin van Elena Ferrante. Mijn jeugd was minder gewelddadig maar er broeide wel van alles tussen de verschillende geloofsovertuigingen. Bij Ferrante is vreemd genoeg het geloof minder aanwezig (ik denk dat het vanzelfsprekend was dat IEDEREEN katholiek was), maar er speelt op de achtergrond dan al het geweld van de Napolitaanse maffia, de stad waar alle boeken zich afspelen (het is een vierluik, waarvan nu pas twee delen zijn vertaald).

Vrouwenemancipatie
Het centrale thema in de boeken (ik heb de afgelopen maand ook De verlaten dochter en Dagen van verlating gelezen) is het zoeken naar identiteit van een jonge (en later wat oudere) vrouw. In De geniale vriendin je ontworstelen uit een armoedig milieu door naar het Gymnasium te gaan, in de andere boeken de hunkering naar vrijheid tijdens het gevangen zijn als echtgenote en moeder.


Vriendschap
Maar eigenlijk gaat het boek op een dieper niveau over een vriendschap die een heel leven zal duren ondanks dat de levens van de twee hoofdpersonen zo'n totaal verschillende wending zullen nemen. Lila, de vriendin is eigenlijk de intelligentste van de twee, maar Elena gaat uiteindelijk naar het Gymnasium terwijl Lila bij de schoenmakerij van haar vader terecht komt en met de kruidenier trouwt als ze pas zestien is. Die vriendschap wordt met een intensiteit beschreven die vrij zeldzaam is. Elk detail van al die jaren wordt zodanig beschreven dat je er bijna bij bent. Na het lezen wil je deze mensen tegenkomen, met ze praten. Je wilt vragen aan Lila hoe zij de dingen heeft ervaren. Maar alles zal steeds vanuit het perspectief van Elena vertelt worden. Ik kan niet wachten op het volgende deel, De nieuwe achternaam, dat volgens de recensies begint waar het eerste deel eindigt.