Moord, weer en wind

Verloren
Een week in een authentieke cottage in Engeland verblijven om op de hond van je broer te passen is bepaald geen straf. Overdag zwervend door de omgeving en 's avonds bij de haard opkrullend met een boek of een goede tv-serie. Boeken genoeg, maar ik had geen dvd's meegenomen. In een la vind ik de serie Shetland. Zal in ieder geval wel sfeervol zijn. Ik zet hem op en ben verloren.

Verlaten
De verlaten natuur van de Shetland-eilanden is de moeite van het kijken alleen al waard. Net als in series als Longmire, Top of the Lake en Rebound, die ik in dit blog besproken heb, is de natuur een van de hoofdrolspelers. Ruig, eigenzinnig, spectaculair en desolaat.
Als hier een moord plaatsvindt, zijn de verdachten waarschijnlijk mijlen van elkaar verwijderd. Terwijl de eilandbewoners wel een sterke onderlinge verbondenheid hebben. Dat vraagt om een geheel eigen onderzoeksaanpak in een unieke situatie.

Karakter
Shetland is gebaseerd op de boeken van Ann Cleeves (net als de misdaadserie Vera). De plots zitten prima in elkaar, maar het spel draagt voor mij echt de serie. Met name dat van hoofdrolspeler Douglas Henshall (als DI Jimmy Perez) wiens gelaat zo verweerd is als het landschap. Maar waar de emoties uiterst subtiel doorheen spelen. Net als Walt Longmire is hij oprecht en direct en gaat hoe hij ook tegengewerkt wordt tot het uiterste om de waarheid boven water te krijgen. Zonder zijn eigen tekortkomingen over het hoofd te zien.

Menselijk
Het menselijke in al zijn facetten is naast de natuur het uitgangspunt bij Shetland en daar wordt alle tijd voor genomen. Je moet je daar wel aan over kunnen geven. Aan elk verhaal worden twee afleveringen besteed. Het derde seizoen bestaat zelfs helemaal uit één verhaal, van zes afleveringen. Met weinig  actie of spektakel, maar des te meer onderhuidse spanning. En dat perfect in beeld gebracht. Seizoen twee was zo goed dat ik af en toe helemaal in het getij werd meegezogen. Als je dan weer boven komt, waardeer je de ervaring als iets bijzonders.

Accent
Leuk weetje: Steven Robertson, die DC Sandy Wilson speelt, is echt van de Shetland-eilanden afkomstig. Zijn accent is dan ook authentiek.


Raoul

Reserveer Shetland in onze catalogus

Het meisje en het meer

Akelig
Kom ik in de bieb bij de dvd displays een televisieserie tegen met een voorkant die sprekend lijkt op de voorkant van Rebound (de serie die ik onlangs hier besprak). Word ik weer eens meegetrokken via de presentatie. In plaats van een jonge vrouw staat ditmaal een meisje in een ijzig bergmeer. Is die gelijkenis toeval?
Top of the Lake van regisseuse en schrijfster Jane Campion blijkt alleen in de muziek en het landschap redelijk met Rebound te vergelijken. Verder weet je met deze filmmaakster dat het allemaal zwaar in de realiteit verankerd gaat worden. Met de nadruk op 'zwaar'. Het centrale raadsel is niet waar het om gaat en de oplossing doet er bij deze misdaadreeks ook niet zozeer toe. Het gaat om de mensen en daar word je eerlijk gezegd flink akelig van.

Spoorloos
Aan het begin van de serie loopt het meisje Tui het bergmeer van de afbeelding in - waarschijnlijk om zich te verdrinken. Ze wordt gered en blijkt als minderjarige zwanger, maar wil niet zeggen wie de vader is. Een vrouwelijke detective probeert haar vertrouwen te winnen, maar wordt in een duistere wereld getrokken waarbij ook nog eens speelt dat zij zelf ooit in deze omgeving verkracht is. Dat wordt te persoonlijk. Dan verdwijnt Tui spoorloos. Zoektochten leveren niets op. Als zij nog in leven is, beginnen de dagen van haar zwangerschap te tellen.

Mensheid
Twee collega´s hadden Top of the Lake al gezien. De één vond het een verschrikkelijke reeks, de ander vond hem intrigerend. Beiden hebben volgens mij gelijk. Het beeld van de mensheid dat hier wordt getoond, is werkelijk om te janken. Er loopt geen normale volwassene in rond. Iedereen is geestelijk (en soms lichamelijk) zwaar beschadigd en doet zichzelf en anderen daardoor bewust en onbewust van alles aan. Na een paar aflevering grijpt de uitzichtloze ellende je bij de keel. De waanzin heeft zeker iets intrigerends, maar ik zou, als ik de reeks niet hier had willen bespreken, gestopt zijn. Ik kies er niet voor om op zo´n manier naar de mensheid te kijken en geloof al helemaal niet dat wij in principe allemaal zo in elkaar zitten.

Drie redenen om toch te kijken
Er zijn drie redenen waarom ik het toch waardevol vind dat ik ben blijven kijken. Ten eerste het waanzinnig fraai gefilmde landschap. Het levert een decor op van onbewogen schoonheid, waar het gespartel van de personages schril bij afsteekt. Een loflied op de natuur bij een treurzang voor de mensheid. Ten tweede het acteren. Met name Holly Hunter zet, als een goeroe tegen wil en dank voor een groep vrouwen die helemaal de weg kwijt zijn, iemand neer die wel en niet van deze wereld lijkt. Geschift, bij vlagen wijs en doodeng. Maar de rol van het meisje is nog het meest imponerend. En dat brengt me bij de derde reden - het sprankje hoop. Dat wordt bij de kinderen gelegd die nog wel om elkaar geven en weerbaarder zijn dan je ook maar enigszins kunt verwachten. Het nieuwe leven krijgt haar eigen kans.

Extra's
Kijk vooral de extra's. Daarin worden de regisseuse en haar coschrijver gevolgd in een deprimerend schrijfproces waardoor je beter begrijpt dat er zo'n verhaal ontstaat. Dat lijkt voor beiden therapie en er lijkt me nog wel wat professionele therapie bij nodig. Maar als Campion begint te filmen breekt er zowaar wat humor en passie los. Er is inderdaad hoop.

Raoul

Reserveer Top of the Lake in onze catalogus