Ledentrouw

In verschillende kranten staat het bericht dat hoewel er meer dan 100 bibliotheekvestigingen in een jaar tijd zijn verdwenen het aantal leden relatief stabiel blijft. De vraag is alleen of het dan dezelfde leden zijn die blijven en naar een andere vestiging gaan, of dat het beeld diffuser is.

In onderzoek van Biebpanel, een online vragen panel onder bibliotheekleden is ook de vraag gesteld of mensen lid blijven op het moment dat hun meest nabije vestiging zou sluiten. Dan blijkt dat een kwart van de leden niet bereid is om verder te reizen naar een andere vestiging. Dus zij zouden hun lidmaatschap opzeggen. Op de vraag of men verder zou willen reizen voor een grotere, beter geoutilleerde vestiging zegt de helft van de ondervraagden de voorkeur te geven aan de kleinere vestiging dichtbij. Overigens is 43% wel bereid om iets verder te reizen.

Het artikel roept bij mij dus ook vragen op. Mooi die leden trouw. Maar zijn het dezelfde leden? Of zijn mensen afgehaakt en komen er in de bibliotheken die de negatieve lijn van ledenverlies hebben doorbroken steeds meer leden bij? Ik weet het niet.

Wat vindt u? Zou u bereid zijn om een paar kilometer verder op te fietsen voor een grotere bibliotheek?

Erna Winters

Limonov Emmanuel Carrere

Emmanuel Carrere

Ik heb al diverse boeken van Carrere gelezen over zijn fascinatie voor waanzin bij mensen. Vooral De tegenstander, een boek over een man die achttien jaar een dubbelleven leidde als specialist in een ziekenhuis en die uiteindelijk zijn hele familie vermoordde is me bijgebleven. Ik greep dus ook weer naar zijn nieuwste boek waarin hij een halve eeuw roerige Russische geschiedenis, verbindt aan het leven van een een man, Edward Savenko alias Limonov (1943). De uitgeweken Russische dichter die in de jaren tachtig in Parijs beroemd werd met de zijn levensverhaal  De russische dichter houdt van grote negers.

Limonov
Edward Savenko groeide op tussen de gewelddadige jeugdbendes in een dorp in de Oekraine en kwam net als Poetin uit een Russisch officiersgezin. Hij kreeg het patriottisme met de paplepel ingegoten, was wantrouwig tegenover de perestrojka (je positieve beeld van Gorbatsjov wordt even hardhandig  verbrijzeld) en hij beschouwde de ineenstorting van het het communisme als de grootste catastrofe van de 20e eeuw. Hij week wel uit naar Amerika in de jaren zeventig en wist het door zijn charme te schoppen tot de lieveling van de jetset in Parijs, waar hij beroemd werd door zijn debuutroman.

Charmeur
In Parijs werd hij "onze barbaar, ons boefje" genoemd, maar dat sloeg om in afschuw toen hij zich aansloot bij de Serven en ook echt deelnam aan de gevechten. Ineens werd hij een oorlogsmisdadiger. Maar Limonov heeft maar een doel, beroemd worden, in de literatuur, in de politiek of op het slagveld. Carrere ontmoette Limonov in 2006, die dan net een paar jaar in de gevangenis heeft gezeten vanwege de oprichting van de Nationaal-Bolsjewistische partij, tijdens een demonstratie van de democratische oppositie. Carrere, zoon van een Russische moeder en bekend met het werk van Limonov weet meteen dat hier een verhaal in zit over een echt ouderwetse schelm.

Schelmenroman
En een schelmenroman is Limonov geworden. Het boek is een genot om te lezen, vooral de eerste helft als zijn jeugd in de Oekraine wordt beschreven. Carrere oordeelt niet, maar laat alle kanten van Limonov zien aan de hand van diens eigen werk en geeft een uitgebreid beeld van alle milieus waarin deze verzeilt raakt (huisknecht van een miljardair in New York bijvoorbeeld!!). Waar Poetin slaagde om de machtigste man van Rusland te worden, moet Limonov hetb doen met een rol in de marge. Maar Poetin zal nooit zo'n biografie krijgen als dit boek van Carrere. En dat is ook wat waard.

Reserveer Limonov in onze catalogus

Agnes

Spreekuren, of mondelinge informatie overdracht

Onze bibliotheken hebben al een flink aantal jaren spreekuren van verschillende partijen. Denkt u daarbij aan bijvoorbeeld een spreekuur van de Nederlandse Vereniging van Klassieke Homeopaten, van advocaten, notarissen. Maar ook een spreekuur van de historische vereniging van Oud Akersloot, en van de groep enthousiastelingen in Castricum, Transition Town die alles weten over groen en duurzaam.

Waarom huisvest de bibliotheek met zoveel graagte spreekuren van verschillende partijen? Dat heeft te maken met de bibliotheek doet aan informatievoorziening, en dan niet alleen in boeken of websites. Wij vinden het ook belangrijk dat burgers met hun vragen ergens terecht kunnen, bij een persoon. Want soms is iets opzoeken in een boek te lastig, te veel moeite of kun je het antwoord niet zo makkelijk vinden. Een gesprek met iemand met kennis van zaken is dan veel handiger.

De hele lijst met spreekuren zijn te vinden op onze website onder de activiteitenagenda.

Heeft u nog ideeën voor spreekuren of bent u geïnteresseerd in het houden van spreekuren laat het ons dan weten.

Erna Winters

Man bij bal

Als vrouw moet me iets van het hart. Iets geks. Iets waar ik nou eindelijk maar eens voor uit kom. Vandaar dat ik blog met klotsende oksels en het angstige vermoeden dat ik na het posten een kluitje aan reacties over me uitroep. Hele elftallen, in mijn nachtmerries! Vanwege de forse mate van onwaarschijnlijkheid van mijn geval.

Omdat ik weiger dit zware geheim langer mee te torsen, gooi ik het er hier maar eens uit: Ik, vrouw, hou van voetbal.

Hopla, nu is het seizoen dan maar geopend en gelukkig zie ik nog geen Hooligans opdoemen. Het zit zo: ik sta niet in de regen langs de grasmat om kwart over acht 's ochtends dauw te trappen bij de puppilletjes. Ik hoef ook niet zo nodig naar de Kuip of zo. Bier en buis - dat doet het ook niet voor mij.

Nee, waar ik nou ècht bijzonder graag naar kijk, dat is de man-bij-de-bal.
Ja, die snelle! Die leperd, die goaltjesdief. Die crack met de slimme trucjes, knappe schaarbeweging, de 'slang', waarbij de bal aan de voet kleeft. Het dollen, het dissen,het dribbelen èn in het bijzonder toch wel het blinde hakje in het strafschopgebied.
Ik ben mal van moves op de krappe marge van millimeters langs de lijn, slidings en reddingen.
Mijn absolute topper: de slow-mo. Schijnbaar supersoepel uitgevoerde krachtsinspanning met in opperste concentratie getrokken grimas.
Zweetdruppels die lekker lang in de lucht blijven hangen...vertraagd tot op het bot!

Fietsendief
Ik kan zó een leuk rijtje noemen van beroemde en beruchte voetbalmannen die voor mijn voetballiefde in aanmerking komen. Neem een Cristiano R., een Messi, Nani, Xabi, Xavi, och ja, van Persie die zo z'n momenten heeft...
Vandaag zet ik de letter Z boven aan mijn lijstje. Een voetbalman waarvan ik weet dat hij al zijn prachtige acties niet zomaar uit z'n slof tovert, maar al zijn hele leven knokt om ze te performen. Er voor ademt en leeft.

Zlatan is geboren Zweed, maar niet zomaar één. Opgegroeid in de slums van Rosengard, Malmö. Brutaal binkie, straatjochie. Vechtertje. Een fietsendief, die ook wel eens een paar peperdure trainingspakken achterover heeft gedrukt. Grof in de mond, maar met een reusachtig rechtvaardigheidsgevoel. Gespeeld bij Ajax, Inter, Juve, Milan...geliefd en verguisd bij het grote publiek.
Het zijn dít soort mannen, die maken dat ik, vrouw, van voetbal hou. En geen miljoenentransfer die dáár tegenop kan.

Reserveer het avontuur van Zlatan Ibrahimovic: Ik,Zlatan in de catalogus van onze bibliotheek.




Tanja.

Opslagplaats van het onverklaarbare

Puur amusement
Het is heerlijk als televisieseries je uitdagen en flink weten te raken op verstandelijk en emotioneel gebied. Maar dat hoeft niet altijd. Soms wil je gewoon een programma over je heen laten komen.dat wel goed van kwaliteit is maar nauwelijks iets van je vraagt. Een beetje humoristisch, een beetje spannend, een beetje griezelig, een beetje romantisch en af en toe verrassend. Prettig entertainment. Met die instelling ben je bij Warehouse 13 aan het juiste adres.

Ruik je fudge?
Als er geen fudge te bekennen is, maar je ruikt het wel dan is de kans groot dat er zich een magisch object in de buurt bevindt. In Zuid Dakota staat Warehouse 13 - een ontzagwekkende geheime opslagplaats van dergelijke objecten waar de wereld geen raad mee weet en die uiterst gevaarlijk kunnen zijn. Agenten Lattimer en Bering worden er zonder verklaring naar overgeplaatst. Zij moeten zorgen dat geen van de objecten het warenhuis verlaat en hebben de taak om nieuw ontdekte objecten overal ter wereld op te sporen, onschadelijk te maken en in Warehouse 13 op te slaan. Achter Warehouse 13 zit een geheimzinnige organisatie waar zelfs de regering van de Verenigde Staten geen invloed op heeft.
Er zijn paralellen te trekken met de serie A Town called Eureka die nog niet in een Europese versie op dvd is verschenen. Personages uit beide series zijn zelfs bij elkaar op bezoek geweest.

Goed gejat
Eureka, een serie over een stad vol geniale wetenschappers, is origineler en ingewikkelder al viert ook daar de komedie hoogtij. Warehouse 13 is een formule die overal elementen vandaan heeft gepikt - uit tv-series als X-Files, Fringe, Supernatural, The Librarian, Sanctuary en Friday the Thriteenth. Maar het is allemaal op zo'n charmante, openlijke en grappige wijze bij elkaar gesprokkeld en gemixed dat het mij niet stoort. Het programma neemt zichzelf dan ook niet erg serieus, maar weet wat het wil bereiken. Dat jij je met een glimlach op je gezicht laat meeslepen. Omdat het nergens echt gruwelijk wordt, kan waarschijnlijk het hele gezin meegenieten.

Raoul

Reserveer de dvd in onze catalogus

Opvolger voor de strandbibliotheek?

Als ik op vakantie ben kan ik het vaak toch niet laten om ergens een bibliotheek binnen te lopen. Deze keer werd ik blij verrast door de bibliotheek van zakformaat in Bad Zwischenahn in Noord-Duitsland. 24 uur per dag open, 7 dagen per week. Een ruilbibliotheek opgezet door de bibliotheek.

De door veel mensen betreurde strandbibliotheek zou met zo'n telefooncelbibliotheek wellicht een vervanging kunnen krijgen. En dan zouden we er meer neer kunnen zetten. Om maar eens wat op te noemen: Strand van Luna, Geestmerambacht, Egmond aan Zee, Bergen aan Zee, Castricum aan Zee. Wat vindt u daarvan? Goed idee?

Erna Winters

De bibliotheek als vraagbaak

Een van onze collega's Esther Valent heeft een oproep gedaan om met bibliothecarissen uit het hele land digitaal vragen te beantwoorden van burgers. Ze doen dat nu geloof ik via de site van #durftevragen of van #goedevraag. Op de site van een andere collega uit het land, Webbiebnl, staat een artikel over de vraag of er ooit weer een digitale vraagbaak van bibliotheken komt voor het algemeen publiek. Huub van Dommelen van Webbiebbl stelt deze vraag naar aanleiding van de actie van Esther. Huub heeft er niet veel fiducie in dat als het van de directeuren moet komen dat het dan ooit van de grond gaat komen. Hij ziet het liever onder gebracht bij het SIOB (sectorinstituut openbare bibliotheken).
En hij vraagt zich af waarom dit in hemelsnaam dan niet van de grond zou kunnen komen.
De vraag stellen is eenvoudiger dan het antwoord geven, maar ik ga een poging doen.

Ten aanzien van @ladin was er ooit een inzet per provincie (ik vertel nu uit de oude doos, en met een waarschijnlijk gekleurd beeld). Je moest zoveel uur leveren als provincie, en de vragen werden dan verdeeld over de verschillende deelnemende bibliotheken. In de provincie waarin ik toen werkte was er altijd gesteggel over het beantwoorden van de vragen. Want ja, er waren genoeg bibliothecarissen die het wilden doen, die ook bijscholing kregen in hoe het moest en aan welke voorwaarden het antwoord moest voldoen. Maar collega's van verschillende bibliotheken vonden elkaars antwoorden niet goed genoeg, vonden dat sommige bibliotheken onvoldoende antwoorden gaven, dat de 'groten' altijd de moeilijkste vragen moesten beantwoorden. In dit geval was die grootste bibliotheek een WSF, dus ik had daarbij toch het gevoel dat 'adel verplicht', maar goed, men dacht er daar anders over. Al met al weet ik dat er in 'mijn' bibliotheek echt waarde aan werd gehecht, dat er vastgestelde uren waren waarop onze bibliothecarissen er mee bezig waren, en zag ik het ook echt als een toegevoegde waarde. Voor het publiek, en voor onze bibliothecarissen omdat ze daarmee hun zoekvaardigheden goed op peil hielden.

Uiteindelijk is @ladin volgens mij gestopt omdat er minder vragen kwamen en omdat er in sommige provincies geen gezamenlijke bemensing meer mogelijk bleek. Je zou kunnen stellen dat lokale bibliotheekdirecteuren niet bereid waren of in staat waren, om over hun lokale schutting heen te kijken naar welke (potentiele) marktpositie er onder 'vragend' publiek werd opgegeven. Tot zover de geschiedenis.

Dan nu: waarom moet iemand als Esther Valent dit op persoonlijke titel aanzwengelen. Ik zou zeggen: juist dit moet op persoonlijke titel. Belangrijke innovaties komen niet of zelden van directies. (Hoewel echt grote veranderingen vaak wel stevige acties vragen van directies, om een nieuwe koers uit te zetten.) Juist bibliothecarissen moeten op dit soort vlakken aan guerilla-innovatie doen. En dan moet je ook bereid zijn om er zelf energie in te stoppen, zoals Esther doet. Als je het eenmaal aan de praat hebt, dan kun je ook met resultaten naar je directie toe. Dan krijg je er wel uren voor. Als je het als idee bij de directie neerlegt, dan moet het in uren gevat, in een projectplan, in resultaten. NEE! Niet doen bij zulke initiatieven. (En nu zeg ik niet dat ik tegen projectplannen ben, maar gooi niet alles gelijk op directieniveau).

Che Guevara

Als ik kijk naar de initiatieven die de afgelopen jaren met enig succes zijn ingevoerd in bibliotheekland, zijn het altijd initiatieven die met een klein groepje beginnen. Een kleine groep bibliothecarissen of een groep directeuren, of een enkele alleenstaande bibliotheek. Denk bijvoorbeeld aan Biebsearch, Bibliotheek op School, het formulemanagement, 23dingen, 7 dingen, Makkelijk Lezen Plein. En zo kan ik nog wel even door gaan. Al deze ontwikkelingen (los van wat je er inhoudelijk van vindt) zijn klein begonnen, met een klein aantal enthousiaste mensen die met een idee aan de slag gingen. Soms gesteund door hun directies, soms ook niet. Dus trek zo'n initiatief met een paar enthousiaste bibliothecarissen vlot, en ga er dan de boer mee op. Ik ben er van overtuigd dat het dan ook bij bibliotheekdirecteuren zal aan slaan. Vast niet bij allemaal, want er zijn ca. 160 bibliotheekdirecteuren die ongeveer 160 verschillende meningen hebben ;-) De meesten gaan pas voor iets gezamenlijks lopen als er een lokaal belang aan zit. En dat laatste is heel erg lastig voor sommigen om te vatten als het om een digitale vraagbaak gaat waarbij je ook antwoorden gaat oplossen voor mensen die misschien wel geen lid zijn van de bibliotheek en niet in jouw werkgebied wonen! Dan moet er naar de mening van velen landelijk geld in, en geen lokaal geld. Jammer, want als we samen investeren komen we verder: als branche, als bibliotheken, als bibliothecarissen.

Vooralsnog zijn we in Kennemerwaard in gesprek hoe we het initiatief van Esther kunnen ondersteunen.  Ik hoop dat dit ook geldt voor de bibliotheken waar de andere ondersteuners van het idee werken. En zal ik mijn best doen om het bij de juiste personen op landelijk niveau onder de aandacht te brengen. Als Esther en haar collega's dan intussen zorgen met veel spirit dat dit initiatief ook breed draagvlak krijgt onder bibliothecarissen hebben we revolutie van onder af. GUERRILLA!

Wat vindt u als klant er van. Zou u op vragen antwoord willen krijgen van de bibliotheek. Hulp bij het zoeken, en doorverwijzing naar instanties die u verder kunnen helpen? Laat het ons weten!

Erna Winters