Privacy nachtmerrie

Privacy
Via dit kanaal heb ik al vaker over privacy geblogd en ook dit keer kan ik het niet laten.
Waar ik bereid ben om werk- en privézaken te delen via Blogger, Twitter en Facebook ben ik ook uitstekend in staat om te bepalen wélke zaken ik wil delen. En gelukkig mag ik dat helemaal zelf bepalen.

Nachtmerrie
Wat ik ook al vaker heb laten blijken is dat ik veel en graag science fiction lees, en dan vooral de science fiction die maatschappelijke kwesties behandelt of die een mogelijke toekomst laten zien.
Eén van de meest beklemmende boeken vind ik 1984 van George Orwell. Een waarschuwing tegen totalitaire regimes uit 1949. Het boek schetst een toekomst waarin één politieke partij de hele maatschappij beheerst. De Partij heeft controle over taal, ziel en gedrag van de burgers.
Het boek geeft mij altijd de bibbers, hoe prachtig ik het ook vind: gebrek aan privacy vind ik een nachtmerrie.

Op dit moment lees ik The circle van Dave Egges. Hierin is niet een Partij of een staat de boosdoener, maar een commercieel bedrijf. Waar we collectief klagen over de ondoorzichtige privacy-instellingen van Facebook (én Google, én Twitter etc.) zijn deze bestaande sociale media-bedrijven schatjes vergeleken met The Circle. Zonder het einde te kennen, ik zit op twee-derde van het boek, geeft dit boek mij dezelfde bibbers als 1984. Als je gaat werken bij The Circle, of je neemt één van de producten af van The Circle, raak je volledig, compleet, absoluut en totaal de controle kwijt over je privacy.
Hoe The Circle dat doet, zeg ik niet. Want niemand zit op spoilers te wachten en als je je ook maar een beetje zorgen maakt over je huidige privacy bij sociale media-bedrijven: niet doen. Want het kan nog veel erger.

Maar zelf een dystopie kan iets moois voortbrengen. Laat ik dus iets vrolijker eindigen met het liedje dat al in mijn hoofd zit sinds ik The Circle lees:



Sanneke

Voor de betere nachtmerrie:
- in het Nederlands lees je De cirkel van Dave Eggers
- in het Engels lees je The Circle van Dave Eggers
- en uiteraard 1984 van George Orwell

Online privacy in een digitale lente

Een nieuwe lente?
Mijn oog viel op het boek De digitale lente. De nieuwe wereld van het netwerktijdperk van Eric Schmidt en Jared Cohen. Volgens de aanbevelingen op de achterkant is dit een "visionair boek voor beleidsmakers, ondernemers en betrokken burgers, over de voordelen én gevaren van een wereld waarin iedereen altijd met elkaar verbonden is." Betrokken burger? Juist, ik werk bij de openbare bibliotheek.
Enig cynisme overheerste wel voor en tijdens het lezen van dit boek. Want Eric Schmidt en Jared Cohen zijn resp. executive chairman bij Google en directeur van Google Ideas. Google. Het bedrijf dat, naast Facebook, alles van mij wil weten (en misschien zelfs alles al weet).
Schmidt en Cohen onderzoeken in hun boek de gevolgen voor burgers en staten in een wereld waar steeds meer mensen toegang hebben tot internet. En dus tot kennis, informatie en ideeën. Een hoog "halleluja/juich" gehalte nam van mij bezit tijdens het lezen van de inleiding en het eerste hoofdstuk ('Ons toekomstige zelf'). De mogelijkheden die ontstaan doordat meer mensen hun kennis en ideeën delen zijn ongekend. Het kan ons dichter bij elkaar brengen en daar is niets mis mee.

Een nieuw geluid?
In de volgende hoofdstukken, waar de gevolgen voor staten ('De toekomst van de revolutie', 'De toekomst van terrorisme', 'De toekomst van conflicten, strijd en interventie') worden onderzocht, strooien Schmidt en Cohen met voorbeelden uit de recente politieke wereldgeschiedenis die aan moet geven hoe "nieuw" de digitale wereld is. Elk voorbeeld is echter uit zijn verband gerukt en veel genoemde toepassingen zijn er al. Uitgebreide analyses/reviews van dit boek zijn gepubliceerd door Jathan Sadowsky en Evgeny Morozov.
Voor mij is de belangrijkste vraag die dit boek oproept: hoe gaan wij, als betrokken burgers, en overheden om met al die kennis? Elk met het internet verbonden mens heeft, naast zijn/haar fysieke identiteit, ook een virtuele online identiteit. En wat gaat er met die gegevens gebeuren?
Schmidt en Cohen blijven wijzen op onze eigen verantwoordelijkheid als het gaat om het zorgvuldig omgaan met sporen (en commercieel aantrekkelijke) gegevens die we op internet achterlaten. Enige blijk van verantwoordelijkheid bij internetbedrijven, of het goede voorbeeld, geven de twee Google heren niet. En dus blijf ik cynisch over hetgeen ze schrijven.

Goed voorbeeld doet...
Geen kijkje in de keuken, geen goed voorbeeld van de beide Google heren dus. Ik, wij - de bibliotheek, doen dat wel. En wel op de volgende manieren:
- Leen het boek Online privacy. Onbespied op internet geschreven door Vincent van Amerongen, uitgegeven door de Consumentenbond. Hierin staat stap voor stap beschreven hoe je privacy-instellingen bij diensten als Facebook en Google kunt wijzigen;
- log uit als je in de bibliotheek op een pc gewerkt hebt. Staat er ergens 'wachtwoord onthouden' aangevinkt? Uitvinken!
- we maken je bewust over internetgebruik en privacy tijdens de 7Dingen cursus. De belangrijkste les: jij bepaalt wat je wel en niet op internet zet en van welke diensten je wel en geen gebruik wilt maken;
- neem eens een kijkje op de website Nederland veilig van de Rijksoverheid.

Sanneke

Je eigen mening vormen doe je door De digitale lente te reserveren en te lenen.
De tips en trucs van de Consumentenbond voer je stap voor stap uit met Online privacy.