Hope doet leven

Spiritueel
Ziekenhuisseries hebben mijn interesse niet. Het onderwerp reikt drama met ambulances tegelijk aan, maar daar zit ook een overdosis in die het effect voor mij vermindert. Nog los van de goedkope soapsetting die er meestal op los gelaten wordt. Oplettende bloglezers kunnen mij wel op het enthousiast bespreken van Kingdom Hospital betrappen, maar dat was een surrealistische griezelbewerking door Stephen King van het al even spookachtige Riget van Lars von Trier. Ik ben dan ook alleen naar Saving Hope gaan kijken vanwege de spirituele invalshoek.

Geest
Alex Reid en Charles Harris, chirurgen in Hope Zion Hospital, zijn met elkaar verloofd. Bij een auto-ongeluk raakt Charles in coma. Vanaf dat moment dwaalt hij door het ziekenhuis als een geest die alleen contact kan hebben met patiënten die net zijn gestorven en overgaan naar een andere realiteit of die zoals hij om wat voor reden ook blijven rondhangen. De combinatie is een vondst. Je volgt van verschillende kanten hoe er geprobeerd wordt iemand uit een coma te krijgen. Maar je krijgt ook naast de dagelijkse ziekenhuisproblematiek de optiek van patiënten die zich tussen leven en dood bevinden. Zonder zogenaamde spookeffecten. Zij zien er net uit als in het dagelijks leven, maar kunnen (vrijwel) geen contact met de levenden krijgen.

Soapy
De pilotaflevering viel me niet mee. De ziekenhuisroutine was me te soapy en de chirurg in coma veel te flegmatiek over de situatie, terwijl hij zijn geliefde ziet worstelen. Maar soms moet een serie op gang komen en het uitgangspunt vond ik nog steeds fascinerend. Na een paar afleveringen werd de invalshoek origineler. Er werden meerdere kanten van het aspect hoop belicht en ik besloot Charles meer als een objectieve observator te beschouwen. Ik weet niet of dat laatste de bedoeling van de makers is (het kan ook zijn dat de acteur gewoon vrij emotieloos speelt). Maar ik kon er wel wat mee.

Ideeën
Er wordt in de serie niet goed genoeg gespeeld en niet diep genoeg gegaan om je echt mee te slepen. Maar ik vind het wel een boeiende ideeëntuin. Het bovennatuurlijke wordt serieus genomen, de arrogante houding van wetenschappelijk altijd gelijk hebben wordt aan de kaak gesteld en hoop en zingeving krijgen in vaak verrassende vormen aandacht. Die positieve benadering is de serie in de pers nogal eens kwalijk genomen. Het zou alles te goedkoop maken. Terwijl alleen maar narigheid vaak als realistisch wordt gezien. Deze serie stelt juist iets tegenover dergelijke zienswijzen. Je wordt daarbij niet zozeer emotioneel geraakt, maar wel telkens aan het denken gezet. Wat als Charles door de negatieve houding van een jonge raddraaier die op wraak uit is iets leert over vechten voor zijn bestaan? Het is maar een voorbeeld uit een interessante reeks.


Raoul

Reserveer Saving Hope in onze catalogus

Kingdom Hospital is goed gek!

Een naargeestige fabriek waarin tijdens de Amerikaanse burgeroorlog kinderen gedwongen werden te werken. Een enorme brand die veel slachtoffertjes maakte. Een hypermodern ziekenhuiscomplex dat op dezelfde plek verrijst.
Als Stephen King deze gegevens als uitgangspunt voor een televisieserie kiest, weet je wat je kunt verwachten. Toch? Niets is minder waar!

Geschift
Eerlijk gezegd vind ik Stephen King een verhalenverteller pur sang, maar een vrij matig scenarioschrijver (m.u.v. Storm of the Century). Bij deze televisiereeks overtreft hij zichzelf. En slaat een volstrekt andere richting in. Dit is niet een variatie op The Shining maar ligt veel dichter bij Twin Peaks van David Lynch. Je moet een beetje geschift zijn om je er in te begeven. Of een boel.

Extreem
Verwacht het onverwachte. Drama, slapstick, horror, soap, theater van het absurde ... het wisselt elkaar voortdurend vrolijk (en minder vrolijk) af. Alles is extreem en karikaturaal. Tijdens operaties kan het behandelend personeel ineens in zang uitbarsten. Een spookmeisje verschijnt met een enorme pratende miereneter aan haar zij. In de catacomben zoekt een stuurloos lichaam naar het bijbehorende geamputeerde hoofd.
Maar er worden net zo makkelijk serieuze onderwerpen aangesneden (sorry voor de beeldspraak) en er zwerven wezenlijke centrale thema's door de unheimische sfeer van de 13 afleveringen.

Riget
King nam het meesterlijke Riget (The Kingdom) van Lars von Trier als uitgangspunt. Hij omkaderde het met de eigen ervaring van een bijna fatale aanrijding, mixte er wat Egyptische mythologie door en plaatste het midden in de Amerikaanse maatschappij. Voor wie het aandurft een unieke en onvergetelijke belevenis.
Kingdom Hospital heeft in besprekingen veel te lijden gehad van de vergelijking met het origineel. Maar dit is toch echt iets anders en het meer dan waard om op zijn eigen merites te worden bekeken. Laat je meeslepen ("met een appel in je bek" haha - zie trailer).